อาหารเช้า→อุทยานซีชุน→กระท่อมดูฟู่/สวนฮวนหัวสำหรับชาเช้า→อาหารกลางวัน→ส่งไปยังเมืองโบราณเซียนเฉียว→วัดฉิงหยาง→พักผ่อน→ชูเฟิงหย่าหยิน→อาหารค่ำ
ให้เรามาเริ่มต้นการเดินทางของวันนี้จากมื้อเช้า。 ไม่ว่าคุณจะพักอยู่ที่ไหน คุณสามารถที่จะเดินทางไปยังสถานที่มื้อเช้าของเราได้อย่างสะดวกโดยใช้แท็กซี่หรือตรอกเดินใต้ดิน
ในอาหารเช้าที่เฉิงตู เส้นก๋วยเตี๋ยวมีความสำคัญอย่างมาก อาหารเช้าวันนี้จะประกอบด้วยซาโอมากู เสี่ยวหลงเปา ก๋วยเตี๋ยว และชาวทงหลายแบบ แน่นอนว่าถ้าคุณต้องการทานอย่างอื่นก็ยังมีซ่งจื้อ
💰 ค่าเข้าชม: ฟรี ⏰ เวลาทำการ: 10:00-22:00 📷 ระยะเวลาแนะนำในการเยี่ยมชม: 1.5-2 ชั่วโมง วันนี้เป็นจุดหมายแรกของเรา เป็นอาคาร “ตึกที่ค้าง” ที่มีชื่อเสียงระดับโลก และเป็นเหตุการณ์ทางสถาปัตยกรรมที่เกิดขึ้นได้เฉพาะในเฉิงตูเท่านั้น。 อาคาร “ที่ทรุดโทรม” นี้ได้รับการวางแผนและออกแบบโดยสถาปนิกระดับนานาชาติ หลิว เจียคุน ได้รับเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของนิทรรศการหลักที่ศูนย์กลางในการแสดงผลงานของงาน Biennale สถาปัตยกรรมเวนิส ครั้งที่ 15。 รายละเอียดเกี่ยวกับมหานครซีชวน อาคารที่มีลักษณะเช่นนี้ และชื่อเช่นนี้ ทำให้คุณนึกถึงย่านอีสต์วิลเลจในนิวยอร์กไหม? แม้ว่าพวกเขาจะมีรูปร่างคล้ายกัน แต่ในความเป็นจริงมิติภายในนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง。 แรงบันดาลใจของอาคารนี้มาจากบรรยากาศการใช้ชีวิตที่หนาแน่นในเฉิงตู นายหลิว เจียคุน เน้นย้ำว่า การออกแบบอาคารไม่ใช่แค่การออกแบบโครงสร้างเท่านั้น หากแต่ยังคำนึงถึงความรู้สึกทั้งหมดของมนุษย์และวิถีชีวิตด้วย เขายึดมั่นในประสบการณ์การใช้งานและความต้องการทางอารมณ์ของผู้คนในกระบวนการออกแบบ。 เขาจึงใช้แบบอย่างจากพื้นที่ที่พักอาศัยของรัฐในยุคเศรษฐกิจที่มีการวางแผนของจีน เพื่อพยายามผสมผสานโมเดลพื้นที่ชุมชนที่มีสีสันของอุดมการณ์กลุ่มเข้าไว้กับการออกแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ รวมถึงความทรงจำรวม กลุ่มบรรยากาศท้องถิ่น และวิถีชีวิตสมัยใหม่。 เขาได้ผสมผสานอาคารเข้ากับองค์ประกอบการก่อสร้างแบบดั้งเดิม เช่น โคมไฟ เพลิง ให้แสง และสวนป่า เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเคารพและการสืบทอดวัฒนธรรมดั้งเดิมของคนเฉิงตู รวมถึงการแสดงออกถึง “องค์ประกอบดั้งเดิมในแบบร่วมสมัย” ที่เขายึดมั่นมาตลอด。 นี่คืออาคารที่เต็มไปด้วยเอกลักษณ์เฉพาะของเฉิงตู พื้นที่ใช้ไม้ไผ่ในการแบ่งเขตพื้นรอบด้านออกเป็น 5 สวนไผ่ ซึ่งคล้ายกับร้านชาที่อยู่ใต้ไม้ไผ่ที่เห็นทั่วไปในสวนของเมืองเก่า นี่คือการแสดงความเคารพต่อชีวิตที่แสนสบายของชาวเฉิงตูที่มักนั่งดื่มชากับเพื่อน ๆ ขณะชื่นชมกับทิวทัศน์。 ในขณะเดียวกัน บนยอดอาคารที่สร้างจากอิฐลมโหว่ สามารถปลูกผัก (เช่น พริก ผักกาดหอม) หรือสมุนไพรต่าง ๆ ซึ่งคล้ายกับความรู้สึกของคนเฉิงตูรุ่นเก่าที่ปลูกผักกินเองที่ระเบียง。 ภายในอาคารมีร้านที่น่าสนใจมากมาย เช่น ร้านกาแฟ ร้านขนมหวาน ร้านเสื้อผ้า และตลาดสร้างสรรค์ ที่สะท้อนให้เห็นถึงบรรยากาศของผู้คนในเฉิงตูที่ชอบชีวิตที่คึกคัก。 แม้แต่รูปร่างของอาคารยังให้ความรู้สึกถึง “หม้อไฟเสฉวน”。 นอกจากการแสดงอารมณ์แล้ว นี่ยังเป็นอาคารที่มีหน้าที่ในการระลึกถึงอดีตและกระตุ้นอนาคต。 อาคารของมหานครซีชวนมีวัสดุก่อสร้างที่รวมถึงเศษวัสดุก่อสร้างจากซากปรักหักพังของแผ่นดินไหวเหวินชวน แสดงให้เห็นถึงจิตวิญญาณและความรู้สึกในการฟื้นฟูหลังจากภัยพิบัติ； อาคารนี้ได้มีการพัฒนาให้ไม่มีรังสี ใช้พลังงานต่ำ น้ำฝนทั้งหมดถูกนำกลับมาใช้ใหม่ สร้างความประหยัดพลังงานและเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม； ระบบวิ่งที่สร้างขึ้นมีระดับความสูงจากพื้นดินประมาณ 20 เมตร สามารถวิ่งได้ยาว 1.5 กิโลเมตร ทำให้การทำงานและการใช้ชีวิตผสมผสานกันได้อย่างกลมกลืน。 มันยังมีสิ่งที่น่าสำรวจอีกมาก ให้เราลองสำรวจด้วยเท้าของเราเองกันเถอะ。
เราขอแนะนำสองวิธีให้คุณไปถึงสวนฮวนฮวาซี่
💰 ค่าเข้าชม: ไม่ต้องสำรองที่นั่ง, เข้าฟรี, เข้าทางประตูใต้ ⏰ เวลาทำการ: ทุกวัน 6:00-22:00 📷 เวลาที่แนะนำในการเที่ยว: 1.5-2 ชั่วโมง ตั้งชื่อตามบทกวีของดูฟู “ผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งบทกวี” จากยุครุ่งเรืองเมื่อ 1300 ปีก่อนในสมัยราชวงศ์ถัง, ชื่อเสียงว่าเป็น “สวนที่สวยที่สุดในเฉินตู” และ “สวนระดับห้าดาวแห่งเดียวในเฉินตู” แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ หลายคนไม่เยี่ยมชมบ้านเกิดของดูฟูที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แต่กลับชื่นชอบพื้นที่สีเขียวสดชื่นนี้ เพราะเมื่อเข้าไปที่นี่ เหมือนกับก้าวเข้าสู่โลกของบทกวีที่ดูฟูบรรยายไว้ กระท่อมเรือน, เรือเล็ก, ป่าไผ่, กำแพงแดง, นกอีกรู, ลำธารเล็ก…… รวมถึงบทกวีที่น่าสนใจที่เห็นได้ทั่วไป มันแทบจะไม่มีบรรยากาศทางการค้า เพียงแต่ทัศนียภาพธรรมชาติและประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรมได้เกิดการหลอมรวมอย่างเป็นธรรมชาติ ในความสบายและเงียบสงบ รู้จักดูฟู: ดูฟู (712-770) เป็นหนึ่งในกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสมัยราชวงศ์ถังของจีน ชีวิตของเขาเหมือนกับภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยความผันผวน เต็มไปด้วยการปั่นป่วนและความทุกข์ แต่บทกวีของเขากลับเหมือนกระจกที่สะท้อนความสุขและทุกข์ของยุคนั้น เขาได้รับการขนานนามว่า “ผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งบทกวี”— “ศักดิ์สิทธิ์” ในภาษาจีนหมายถึง “มาตรฐานที่สูงที่สุด” เปรียบเสมือน “ผู้ศักดิ์สิทธิ์” ในวรรณกรรมตะวันตก ดูฟูเกิดในครอบครัวข้าราชการที่มั่งคั่ง เริ่มเขียนบทกวีตั้งแต่อายุ 7 ปี ในวัยหนุ่มเขาเดินทางเหมือนกับนักท่องเที่ยวแบกเป้ ร่ายภาพภูเขาไท่ซานและทะเล เขาเป็นแฟนตัวยงของกวีใหญ่ลี่ไป๋ และได้เขียนบทกวี 15 ชิ้นเพื่อแสดงความชื่นชมและคิดถึงลี่ไป๋ แต่จากบทกวีที่ลี่ไป๋เขียนตอบกลับให้เขา ตอนนี้คอนเฟิร์มได้เพียง 3 ชิ้น หลังอายุ 30 ปี ดูฟูต้องการไปทำงานในเมืองหลวงฉางอาน (ซึ่งคือซีอานในปัจจุบัน) แต่สอบตก จนจนขนาดไม่มีเงินซื้ออาหาร เขาเย้ยหยันตัวเองในบทกวีว่า “ทุกวันเคาะประตูบ้านคนรวย เพื่อขออาหารเหลือ” ประสบการณ์นี้ทำให้เขาเห็นถึงความแตกต่างทางเศรษฐกิจในสังคม และเขียนประโยคที่มีชื่อเสียง “บ้านคนรวยเต็มไปด้วยเหล้าเน่า และข้างถนนมีแต่กระดูกของผู้ที่ตายเพราะความอดอยาก” (เหล้าเน่าในบ้านคนรวย แต่คนจนตาย เพราะหนาวจนตายข้างถนน) 9 ปีต่อมาเกิดการจลาจลอันซื่อ ดูฟูและครอบครัวต้องหนีไปเหมือนคนไร้บ้าน เขาเห็นด้วยตาตนเองว่า ทหารจับผู้สูงอายุและคู่บ่าวสาวใหม่ไปแยกกัน แม้แต่ว่าลูกชายตัวน้อยของเขาก็ตายเพราะอดอยาก แม้จะอยู่ในสภาพยากจน ดูฟูยังคงสนใจต่อผู้ที่ทุกข์ยากกว่า เขาเขียนเกี่ยวกับชาวนาที่ “ถูกเก็บภาษีจนเหลือแค่กระดูก” และเขียนเกี่ยวกับทหารที่ “เสื้อที่แม่เย็บมาใส่ก่อนออกไปรบเป็นรอยขาดซ่อมไม่ไหว” บทกวีของเขามีเพียงแต่ความเห็นอกเห็นใจในเรื่องราวของผู้คนธรรมดา เขาได้แปลงเรื่องราวเหยื่อเหล่านี้ไปสู่บทกวีแนวเรียลลิสม์ เช่น “สามผู้รับใช้” และ “สามลาจาก” ซึ่งได้มีการส่งต่อกันมานานนับพันปี ใน “ทหารที่หิน” ทหารมาในกลางดึกและจับเอาคุณยายไป เพียงแต่ทิ้งไว้อย่างเดียวให้เธอร้องไห้ว่า “ฉันไม่มีเสื้อผ้าที่สมบูรณ์แม้แต่ชิ้นเดียว!” ส่วนใน “การจากไปของผู้สูงวัย” ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ ทหารต้องไปจับสามีของคู่รักที่ชราไปเป็นทหาร ผู้ที่มีลูกหลานแล้ว แต่พวกเขากลับถูกเกณฑ์ไปด้วย และเสียชีวิตในสงคราม ทว่า ยายและตายายรู้ว่าการไปในครั้งนี้แทบจะไม่สามารถรอดชีวิตได้ ในช่วงเวลาแห่งการพลัดพรากนี้ สามีวิตกกังวลว่า เสื้อผ้าของภรรยาอาจจะบางเกินไป จะทำให้เธอหนาวได้ ขณะที่ภรรยาเองมีเรื่องคิดในใจคือ จะมีหม้อต้มเพิ่มอาหารบนเส้นทาง ไม่ให้หิว โดยความโหดร้ายของสงคราม ความทุกข์ยากของประชาชน และความรู้สึกที่ซับซ้อนของผู้สูงอายุ… ความเศร้าโศกนี้ของผู้คนธรรมดา ภายใต้ยุคที่ยิ่งใหญ่ถูกเขียนอยู่ใน 200 ตัวอักษรที่ลึกซึ้ง หลังจากอายุ 50 ปี ดูฟูได้สร้างกระท่อมในเฉิงตู (ตอนนี้คือ “บ้านเกิดของดูฟู”) มีการใช้ชีวิตในชนบทในการปลูกผักและเขียนบทกวีอยู่ชั่วคราว แต่ลมใหญ่พัดหลังคาหายไป เขาเขียนบทกวี “เพลงกระท่อมที่ถูกพายุFall” โดยเย้ยหยันว่า “หลังบ้านรั่วน้ำตกไม่หยุด” แต่เขายังหวังว่า “คนจนทุกคนจะมีบ้านอาศัย” ในช่วงปีสุดท้ายของชีวิต เขาได้ใช้ชีวิตเหมือนนกอพยพ และที่สุดก็ป่วยตายในเรือเล็ก ดูฟูไม่ใช่ฮีโร่ที่สมบูรณ์แบบ—เขายากจน ชอบบ่น และไม่ประสบความสำเร็จในการทำงาน แต่เขาได้ใช้บทกวีแปลงทุกข์ยากของผู้คนธรรมดาให้กลายเป็นศิลปะที่ยั่งยืน หากคุณต้องการรู้ว่า “การรักษาความหวังในความสิ้นหวัง” คืออะไร และ “การเปลี่ยนแปลงโลกด้วยถ้อยคำ”คืออะไร การอ่านบทกวีของดูฟูจะทำให้คุณทราบเรื่องราว เขาย้ำให้เราเห็น: แม้ชีวิตจะเต็มไปด้วยการแตกสลาย แต่จิตวิญญาณยังคงมีเกียรติ ลี่ไป๋ อินฟินิตี้น้อยถูกเรียกว่า “เซียนแห่งบทกวี” ภาษาเขาเสรีและไร้ขอบเขต อารมณ์ร้อนแรงเหมือนภูเขาไฟระเบิด สะท้อนถึงอารมณ์ที่สูงส่งและคุณสมบัติที่ล่องลอย ราวกับดวงดาวในท้องฟ้าอันเปล่งประกายและไม่สามารถสัมผัสได้ ในขณะที่ดูฟูก็ตรงกันข้าม ผู้คนกล่าวว่า การอ่านบทกวีของเขาก็เหมือนกับการชมสารคดี ที่สามารถสะท้อนความจริงของจีนเมื่อ 1300 ปีที่แล้ว การพบกันและประสบการณ์ของทั้งสองคนนี้ก็ได้บรรยายประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ถังจากยุครุ่งเรืองไปสู่การเสื่อมถอย สามารถกล่าวได้ว่า เข้าใจทั้งสองคนนี้ ก็สามารถเข้าใจครึ่งหนึ่งของราชวงศ์ถัง และเข้าใจครึ่งหนึ่งของจีน บ้านเกิดของดูฟูอยู่ทางทิศเหนือของสวนสาธารณะหานฮวาเซีย หากคุณสนใจ คุณสามารถไปเยี่ยมชม แต่นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีความสัมพันธ์กับบ้านของดูฟู และไม่มีสิ่งของส่วนตัวของเขา มันก็คือสถานที่ที่คนที่อยู่หลังได้ระลึกถึงและระลึกถึงดูฟู หากคุณมีความสนใจในดูฟู คุณสามารถไปในวันอื่นได้ และอย่าลืมที่จะศึกษาเกี่ยวกับชีวิตและบทกวีของดูฟูล่วงหน้า เข้าทางประตูเหนือ ออกทางประตูใต้ เส้นทางท่องเที่ยว: ประตูใต้→1. สวนไม้มากมาย→2. ร้านชาเฉียนซี→3. ทะเลสาบชางหลาง→4. เกาะนกอีแร้ง→ออกทางประตูเหนือ
สวนฟางฮวาเซียนตั้งอยู่ใกล้กับร้านอาหารหลายแห่ง ระยะทางประมาณ 1 ถึง 2 กิโลเมตร คุณสามารถปั่นจักรยานหรือเดินไปได้อย่างง่ายดาย。 เมื่อมาที่เฉิงตู จะไม่ทานเผ็ดได้อย่างไร? อาหารกลางวันวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นบอเบาะไก่ หมี่เชียนมะโป้ หรือหลงฉ่าวซั่ว เป็นรสชาติประจำชาติของเสฉวนอย่างแท้จริง แน่นอนว่าถ้าคุณไม่สามารถทานเผ็ดได้ โปรดอย่าลืมบอกพนักงานว่า “เผ็ดนิดหน่อย” (พร้อมทั้งภาษาอังกฤษ) นอกจากนี้เรายังมีตัวเลือกอาหารที่ไม่เผ็ดเลย。 หลังอาหารกลางวัน คุณสามารถเดินไปที่เมืองศิลปะของโบราณวัตถุสะงซิยันฉี อยู่ห่างออกไปประมาณ 1.2 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินประมาณ 18 นาที。 นอกจากนี้ คุณสามารถนั่งรถบัสชุมชนที่แยกถนนหมู่เจ้ากับถนนฉาวทังเบตร์ ได้ที่จุดตัดทั้งสองนี้ ขึ้นรถบัสชุมชน 1031 หรือ 1024 และลงที่ป้ายถนนชิงเจียงตะวันออก จากนั้นเดิน 500 เมตรไปยังจุดหมาย ใช้เวลาโดยรวมประมาณ 22 นาที。 เราขอแนะนำให้เดิน เพราะมันมีประสิทธิภาพมากกว่า การนั่งรถบัสจะใช้เวลานานกว่า ดังนั้นจึงไม่ใช่ตัวเลือกแรก.
⏰เวลาเปิดทำการ： ปกติเปิดทำการ：9:00-18:00 ตลาดเช้า：วันพุธและวันอาทิตย์：7:00-12:00 “ซงเซียนเฉียว” ชื่อนี้มีความงามตามแบบฉบับ กล่าวกันว่ามีตำนานว่าเซียนหลิวตงปินลงมาที่งานประเพณีโคมไฟที่วัดชิงหยาง จากนั้นเดินข้ามสะพานนี้ไปทางตะวันตกเพื่อกลับ sky โดยชื่อซึ่งมาจากเหตุการณ์นี้。 แต่บรรยากาศที่นี่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเซียนเลย。 ถ้าคุณเคยไปปักกิ่ง ที่นี่มีลักษณะคล้ายกับปันเจียหยวนมาก。 เพราะในตลาดประเภทนี้ มักจะมีผู้คนมากมายมาเสาะหา ของมีค่า หยิบของที่ถูกลงมา หวังที่จะได้ของที่ทำให้ตัวเองรวยในชั่วข้ามคืน ภายใต้แรงเสียดสีแห่งความหวังและทักษะ ทำให้ที่นี่มีบรรยากาศที่แปลกประหลาด。 การหยิบของที่ถูกลงหมายถึงอะไร？ ในตลาดของโบราณ คำนี้หมายถึงการซื้องานอะไรบางอย่างที่ผู้ขายไม่ทราบถึงมูลค่าของมัน แต่ผู้ซื้อเข้าใจ ส่งผลให้สามารถซื้อด้วยราคาที่ต่ำลงจากนั้นทำกำไรได้ จริง ๆ มีตำนานมากมายในทศวรรษ 80 ที่มีคนซื้องานโบราณมูลค่าหลายล้านแค่ไม่กี่หยวนในตลาดนี้ ซึ่งกระตุ้นให้หลาย ๆ คนหวังที่จะรวยด้วยวิธีนี้。 ไม่เพียงแต่ผู้ซื้อ แต่ยังรวมถึงผู้ขายด้วย。 ภายในตลาดจะมีร้านโบราณและแผงลอยตั้งเรียงกันเหมือน “เขาวงกต” มีผู้ค้าอยู่ตามร้านที่จดทะเบียนที่เป็นทางการขายงานศิลปะ, ของโบราณ, หยก, มุก, หินสี, ผลิตภัณฑ์จากไม้แดง, รูปปั้นทองสัมฤทธิ์, เครื่องปั้นดินเผา และของรวมทั้งราคาสูงไม่น้อย。 ที่นี่ยังมีรถขายของและแผงลอยหลายร้อยแห่งที่มีลักษณะเด่นมาก ผู้ค้ามักจะมาจากเหอหนาน, ชานตง, เสฉวน, เจ้อเจียง, กวางตุ้ง, ซินเจียง, ทิเบต และของสะสมต่าง ๆ มาจากสี่มุมของจีน มีอิฐจากราชวงศ์ฉินและกระเบื้องจากราชวงศ์ฮั่น, เครื่องเคลือบจากราชวงศ์หมิงและชิง, การแกะสลักงาช้าง, เครื่องประดับพุทธศาสนา, หินดินจากอี้ซิง, หินสามสีจากเหอหนาน และเครื่องประดับหยกต่าง ๆ รวมถึงขวดสูบ, ท่อสูบ, หุ่นคนดิน, ตราหรือภาพ, การ์ตูนขนาดเล็ก, แสตมป์ และของเล่นของกองกำลังแดงในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรมมากมาย ราคามีความยืดหยุ่นและมีมากมายมหาศาล แต่ไม่ต้องคาดหวังมากเกินไปเกี่ยวกับความจริงของ “ของโบราณ”。 ที่นี่ยังมีอีกหนึ่งลักษณะเด่น นั่นคือมีชาวทิเบตมากมายขายเครื่องประดับแบบทิเบต ถ้าคุณต้องการทำความเข้าใจวัฒนธรรมหิมาลัยแบบทิเบต สามารถดูมากได้ แต่อาจจะควรถามหลาย ๆ ครั้ง โดยเฉพาะคุณภาพก็ควรระวัง。 เครื่องประดับแบบทิเบตมีความสำคัญต่อชีวิตประจำวันของชาวทิเบต ไม่เพียงแต่ใช้ในการตกแต่ง แต่ยังใช้ในพิธีกรรมทางศาสนาและการเฉลิมฉลองต่าง ๆ เครื่องประดับที่พบบ่อยรวมถึงสร้อยคอ, ข้อมือ, แหวน, และต่างหู。 รูปแบบและการออกแบบของเครื่องประดับมักจะมีความหมายโชคลาภ โดยมีสีสันของพุทธศาสนาอย่างชัดเจน รูปแบบที่พบบ่อยได้แก่ “แปดมงคล” ของพุทธ สัญลักษณ์แห่งพลังและความกล้าหาญอย่างสิงโตและช้าง รวมถึงธาตุที่เกี่ยวข้องและการสร้างสมดุลในธรรมชาติอย่างดวงอาทิตย์, ดวงจันทร์, และดวงดาวอีกด้วย。 วัสดุโดยรวม ได้แก่ อัญมณีธรรมชาติ, กระดูกสัตว์, เงินทิเบต, และทองแดงทิเบต。 ถ้าคุณมีความสนใจ การต่อรองราคาก็เป็นสิ่งที่จำเป็น แนะนำว่าจริง ๆ ไม่ว่าผู้ขายจะเริ่มต้นตั้งราคาเท่าไร ก็ให้ลบตัวเลขตัวแรกออกไปก่อน อย่ากังวลว่าอาจจะถูกทำร้ายที่จีน เพราะที่นี่ปลอดภัย และกล้องวงจรปิดอยู่ทั่ว ถ้าพวกเขาโกรธคุณ สุดก็แค่ไม่สนใจคุณ แต่ถ้าผู้ขายเห็นด้วยกับราคา คุณบอกว่าจะไม่ซื้อแล้ว นั่นอาจจะถูกมองว่าขาดความซื่อสัตย์ซึ่งอาจนำไปสู่การเกิดข้อพิพาทได้。 ที่นี่ไม่เพียงแต่มีกระดูกเปลือกของวัฒนธรรมทิเบตมากมาย ยังมีคาเฟ่ที่เปิดโดยเด็กชายทิเบตสองคนด้วย——
💰ตั๋วราคา: 10 หยวนจีน ⏰เวลาเปิด: 8:00-17:30 (ช่วงฤดูร้อนขยายถึง 18:00) 📷เวลาที่แนะนำในการเยี่ยมชม: 1.5 ชั่วโมง บทนำวัดชิงหยงกง หนึ่งในสี่วัดเต๋าใหญ่ที่สุดในประเทศ มีพื้นที่ทั้งหมด 45000 ตารางเมตร เป็นหน่วยงานที่ได้รับการปกป้องทางวัฒนธรรมระดับจังหวัด เขตชิงหยง ในเฉิงตู ได้ชื่อจากวัดนี้。 อาคารเต๋านี้เริ่มก่อสร้างในสมัยราชวงศ์โจว (ก่อนคริสต์ศักราช 1046 - ก่อนคริสต์ศักราช 256) เดิมชื่อชิงหยงซื่อ。 มีตำนานว่า ผู้ก่อตั้งศาสนาเต๋า “ลาวจื้อ” ได้เสนอให้ “การยึดธรรมชาติเป็นหลัก” (ธรรมชาติเป็นแนวทาง) เมื่อเผชิญกับยุคที่คุณธรรมเสื่อมโทรมและสังคมไม่สงบในตอนนั้นเขาก็รู้สึกผิดหวังอย่างมาก ต้องการหลีกหนีจากความยุ่งเหยิงเหล่านี้ ไปสัมผัสถนนที่แท้จริง เพื่อให้ได้สัมผัสกับเสรีภาพและความสงบในจิตใจ จึงเริ่มเดินไปทางทิศตะวันตก ผ่านประตูหานกู่ ซึ่งที่นั่นเป็นเขตที่ตั้งของชนเผ่าเร่ร่อนที่ถูกมองว่าเป็นคนป่าเถื่อน ในขณะนั้น。นายทหารที่เฝ้าประตูชื่อหยินซี รักใคร่ลาวจื้อ และจึงบังคับให้ลาวจื้อเขียน《เต๋าเต๋อจิง》 (เต๋าและคุณธรรม) เพื่อเล่าให้ฟัง。หลังจากเสร็จสิ้นลาวจื้อบอกหยินซี ว่าเขาต้องจากไป และไม่มีเวลาอธิบาย หากต้องการจะหาตัวเขา ให้ไปที่ชิงหยงซื่อในวันร้อยปีหลังจากนี้。หยินซีจึงไปตามนัด ซึ่งณ ที่ชิงหยง จึงพบเด็กคนหนึ่ง ซึ่งเป็นการเกิดใหม่ของลาวจื้อ ที่นี่ลาวจื้อได้อธิบาย《เต๋าเต๋อจิง》 จนชิงหยงซื่อได้กลายเป็นสถานที่สำคัญในการเผยแพร่คำสอนของลาวจื้อ。 (ภาพวาดลาวจื้อ) 《เต๋าเต๋อจิง》เป็นงานเขียนทางปรัชญาในสมัยก่อนราชวงศ์ฉินของจีน ยาวประมาณ 5000 ตัวอักษร แบ่งเป็น 2 ส่วน คือ《ม้วนเต๋า》และ《ม้วนเต๋อ》 ผ่านการอธิบายแนวความคิดเรื่อง “เต๋า” และ “คุณธรรม” เพื่อมอบปัญญาและวิธีการในการปรับปรุงตนเอง การบริหารประเทศ การสงคราม และการศึกษาชีวิต งานนี้ถือเป็นราชาของหนังสือทั้งหลาย และเป็นหนึ่งในวรรณกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีน นอกจากนี้ยังเป็นวรรณกรรมที่ถูกแปลเป็นภาษาต่างประเทศมากที่สุดรองจาก《คัมภีร์》 มันได้สร้างผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อปรัชญา วิทยาศาสตร์ การเมือง และศาสนา เป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมจีน และยังเป็นสมบัติทางจิตวิญญาณอันมีค่าของมนุษยชาติอีกด้วย。 เพื่อให้คุณเข้าใจสะดวกขึ้น ที่นี่เราจะเข้าใจ “เต๋า” ว่าเป็น “ความจริง” และขอนำเสนอส่วนเริ่มต้นของผลงานอันยิ่งใหญ่ให้คุณเข้าใจ。 แม้ว่าทาง (เต๋า) จะไม่ใช่แค่ความจริง แต่ยังรวมถึงวิถีชีวิต หลักการทางศีลธรรม และจักรวาลวิทยา。 《เต๋าเต๋อจิง》ตอนแรก—— ความจริงสามารถอธิบายได้ แต่ไม่ได้เท่ากับความจริงที่เป็นอันหนึ่งอันเดียว ตลอดกาล และไม่หยุดนิ่ง; มันสามารถมีชื่อได้ แต่ไม่ได้เท่ากับชื่อที่เกิดจากความจริงที่เป็นอันหนึ่งอันเดียว ตลอดกาล และไม่หยุดนิ่ง ความว่างเปล่า (ซึ่งสามารถเข้าใจได้ว่าคือศักยภาพที่ไม่จำกัด) คือจุดเริ่มต้นของสวรรค์และโลก; การมีอยู่คือรากฐานของสิ่งต่าง ๆ ดังนั้น จากความว่างเปล่าที่เป็นนิรันดร์ เราสามารถสังเกตเห็นความละเอียดอ่อนของความจริง; จากการมีอยู่ที่เป็นนิรันดร์ เราสามารถสังเกตเห็นขอบเขตของความจริง。 เนื่องจากขอบเขตจำกัด ขอไม่พูดถึงประเด็นทางวิชาการ หากคุณสนใจ 《เต๋าเต๋อจิง》มีหลายฉบับแปลเพื่อให้คุณได้อ่าน。 เมื่อถึงสมัยสามก๊ก ที่นี่ถูกเรียกว่าชิงหยงกวาน。 ในสมัยราชวงศ์ถัง (ปี ค.ศ. 881) การกบฏของหวางช่าวทำให้จักรพรรดิซิซ่งหลบภัยอยู่ที่ซูจง และที่นี่เคยเป็นที่พักของเขา ในปี ค.ศ. 883 มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนชื่อเป็นชิงหยงกง。 ในยุคห้าราชวงศ์ (907-960) ได้เปลี่ยนชื่อเป็น “ชิงหยงกวาน” โดยในสมัยซ่งกลับมาใช้ชื่อ “ชิงหยงกง” จนถึงปัจจุบัน。 อาคารที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ในปีที่หกถึงปีที่สิบแห่งราชวงศ์ชิง (ปี ค.ศ. 1667 - ปี ค.ศ. 1671)。 ในต้นราชวงศ์ชิง นักบวชชื่อฉินชิงจวี่เข้าสู่ซูจง และปฏิบัติธรรมที่ชิงหยงกง。 ได้รับการแต่งตั้งจากจักรพรรดิคังซี เป็น “เทพที่ตงปี” และได้รับพระราชานุญาตให้ตีความหมาย “ปีตงตานไถ่” และบทกวี “มังกรแดง เสือดำ” เป็นต้น。 ดังนั้นจึงได้ก่อตั้งนิกายนิกายตานไถ่ปีตง ซึ่งชิงหยงกงจึงกลายเป็นสถานที่สำคัญของนิกายถังซิน，และเป็นวัดแรกของภูมิภาคทางตะวันตกเฉียงใต้。 ที่นี่ยังมีการเก็บรักษาแผ่นไม้ตีพิมพ์《เต๋าจังจี้เย่า》 ซึ่งเป็นวัตถุทางวัฒนธรรมระดับชาติ ไม่เพียงเป็นการบันทึกเอกสารเกี่ยวกับศาสนาเต๋า แต่ยังเป็นสมบัติทางวัฒนธรรมที่มีบทบาทสำคัญต่อการถ่ายทอดและพัฒนาวัฒนธรรมเต๋า。 เมื่อถึงชิงหยงกง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ หากคุณต้องการสักการะ วัตรปฏิบัติของศาสนาเต๋าก็มีวิธีการเฉพาะเช่นกัน。 วิธีการสักการะ: ใช้มือขวากดนิ้วหัวแม่มือด้วยมือซ้าย วางมือซ้ายบนหลังมือขวา มือทั้งสองข้างกอดกันเป็นรูปโค้ง คล้ายกับสัญลักษณ์หยินหยาง เพื่อแสดงความเคารพต่อเซียน。 ที่นี่ยังเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ประชาชนในเฉิงตูถือว่าสมบูรณ์แบบที่สุดในเรื่องของ “บรรยากาศเทศกาล”。 ในเดือนหนึ่ง (เทศกาลตามปฏิทินจันทรคติ) จะมีการจัด “งานโคมไฟ” ที่ชิงหยงกง: เริ่มตั้งแต่วันที่สองตามปฏิทินจันทรคติถึงวันที่สิบห้า จุดเริ่มต้นในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก มีถึงจุดสูงสุดในราชวงศ์ถัง จนถึงทุกวันนี้มีประวัติยาวนานมากกว่า 1800 ปี งานโคมไฟเดิมจัดขึ้นในคืนวันที่สิบห้า แต่ในช่วงสมัยของจักรพรรดิเสียนซวนเพิ่มขึ้นเป็นสามคืน และกลายเป็นงานเทศกาลอันมีเอกลักษณ์เฉพาะในเฉิงตู。 ในระยะเวลาของงานโคมไฟวัดชิงหยงกงและบริเวณโดยรอบจะถูกประดับไฟ และจัดแสดงโคมไฟที่สวยงามหลากหลายประเภท โคมไฟเหล่านี้รวมถึงโคมไฟแขวน โคมไฟตระเวน โคมไฟหมุน และโคมไฟดอกบัว ที่มีสีสันและสวยงาม。 ในระยะเวลาของงานโคมไฟจะมีการแสดงต่างๆ เช่น การเต้น dragon, lion dance, การแสดงพื้นบ้าน และการแสดงละครที่ดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้เข้ามาชม。 และในเดือนสองตามปฏิทินจันทรคติ ก็จะมี “งานดอกไม้” ที่ชิงหยงกง: ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง (เมื่อกว่า 1000 ปีที่แล้ว) ในวันที่สิบห้าของเดือนสองตามปฏิทินจันทรคติ จะมีการจัดงานดอกไม้ ที่ใช้เวลาตลอดทั้งปีหนึ่งถึงหนึ่งเดือนครึ่ง。 ในระยะเวลาของงานดอกไม้ ชาวนาและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องใกล้เฉิงตูจะนำดอกไม้ที่ดีที่สุด บอนสี และบอนสวนมาจัดแสดงที่วัดชิงหยงกง และในขณะเดียวกัน ยังมีศิลปินพื้นบ้านและพ่อค้าแม่ค้ามาตั้งแผงขายของ ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนทางการค้าอย่างคึกคัก นอกจากการชมนิทรรศการดอกไม้แล้วยังมีบูธแบ่งอย่างเป็นระเบียบสำหรับงานศิลปะการเขียนตัวอักษร การวาดภาพ เครื่องมือการเกษตร เครื่องมือจากหวายของไผ่ ของโบราณ เครื่องประดับหยก นาฬิกา แว่นตา เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีตลาดนก ตลาดหนังสือ และการแสดงศิลปะรวมอยู่ด้วย。 ในขณะเดียวกัน มีของว่างแบบดั้งเดิมและการแสดงพื้นบ้านมาเสนอ ทำให้การจัดงานดอกไม้ไม่เพียงเป็นงานเทศกาลที่ตื่นตาตื่นใจ แต่ยังเป็นเทศกาลที่มีรสชาติและความบันเทิงด้วย。 ตั้งแต่ปี 1980 เป็นต้นมา รัฐบาลเมืองเฉิงตูได้ตัดสินใจที่จะจัดงานดอกไม้ที่อยู่ติดกับชิงหยงกงใน “สวนวัฒนธรรม”。 เส้นทางการเยี่ยมชม 1.ประตูภูเขา→2.หูหยวนดียน→3.หลิงกง→4.ซันชิงจง→5.กล่าวธรรมแท่น→6.โจ่วหลินดี้→7.หยู่หวงดี้→8.ทงหวังดี้
ออกจากวังชิงหยาง สามารถเดินหรือปั่นจักรยานแชร์ไปยังซอยเชอซึ๋ยซึ่งอยู่ห่างออกไป 1.4 กิโลเมตรได้อย่างง่ายดาย。
ที่นี่ไม่มีฝูงชนที่พลุกพล่าน มีเพียงซอยรูป L ขนาดเล็ก ซอยมีความยาว 300 เมตร แต่ยังคงอนุรักษ์สถาปัตยกรรมเก่าที่มีอยู่ในเฉิงตูไว้อย่างมากมาย—ที่พักอาศัยแบบชาวคนนครเสฉวนดั้งเดิม, หลังคาหญ้ามุง, ประตูและหน้าต่างไม้, ขั้นบันไดหน้าบ้านและประติมากรรมบนขอบประตู ทุกอย่างล้วนแสดงออกถึงความประณีตและเสน่ห์ของสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิม。 ตามแผนการท่องเที่ยว ขณะนี้เวลา 21:00 น. เป็นเวลากินมื้อเย็น ถ้าคุณหิวก็สามารถข้ามไปที่ขั้นตอนมื้อเย็นได้เลย หลังจากชม “เสน่ห์แห่งเสฉวน” ก็มาชมซุ้มมะเฟืองในยามค่ำคืน และเพลิดเพลินกับช่วงเวลาผ่อนคลายก็ได้เช่นกัน。 เรื่องราวของซุ้มมะเฟือง—— ก่อนการปฏิวัติซินไฮ (ปี 1911) ซุ้มมะเฟืองเป็นซอยในเฉิงตูที่เรียกว่า “เมืองแมนจู”—ซอยหย่งปิง。 เมืองแมนจูเป็นสิ่งที่เฉพาะในประเทศจีนสมัยราชวงศ์ชิง ในขณะนั้น ชนกลุ่มแมนจูซึ่งมีจำนวนเพียงหนึ่งในร้อยของชาวฮั่นเพื่อรักษาการปกครองของตน จำเป็นต้องตั้งกองทัพที่ประกอบด้วยเพียงชนกลุ่มแมนจูในแต่ละมณฑลเพื่อปราบปรามการต่อต้าน ดังนั้นจึงได้จัดตั้งเขตที่อยู่อาศัยพิเศษซึ่งคือที่มาของ “เมืองแมนจู” ข้างเมืองหลวงที่แปลว่าเมืองที่มีแมนจูอาศัยอยู่ เขตที่อยู่อาศัยเหล่านี้มักมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการป้องกัน ดังนั้นจึงไม่เพียงแต่ใช้ในการจัดตั้งกองทัพและครอบครัวเท่านั้น ยังมีหน้าที่ด้านการป้องกันทางทหารอีกด้วย。 （ภาพถ่ายเมืองแมนจูเมื่อ 100 ปีก่อน） หลังการปฏิวัติซินไฮ รัฐบาลชิงได้พ่ายแพ้ และรัฐบาลใหม่ของสาธารณรัฐจีนประกาศยกเลิกชื่อ “ซอย” ในเฉิงตูเพื่อเป็นการบอกลาอดีต เนื่องจากในเวลานั้นในซอยมีต้นมะเฟืองยักษ์ต้นหนึ่ง จึงได้ตั้งชื่อเป็น “ซุ้มมะเฟือง” จนเกิดเป็นซุ้มมะเฟืองในปัจจุบัน ขณะนี้ในซอยไม่มีต้นมะเฟืองแล้ว แต่มีต้นแป๊ะก๊วยอายุ 200 ปีที่เขียวขจีอาศัยอยู่ข้าง ๆ ซุ้มมะเฟือง เหมือนเป็นเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างตลอดปีที่ผ่านมา。 ที่นี่มีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับประวัติศาสตร์—— ที่หน้าซอยจินเหอมีตึกเก่าแก่สไตล์ตะวันตกชื่อ “วังกงกวน” เจ้าของในอดีตคือเซียนหวางจ้วนซวี๊ ประธานจังหวัดเสฉวนในสมัยนั้น (หัวหน้าฝ่ายบริหารสูงสุดของเสฉวน) และบุตรของเขาคือหวางเจ๋อจุ้ย ซึ่งเคยเป็นผู้บัญชาการกองทัพที่44ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น。 เขาเป็นบุคคลที่มีความขัดแย้งสูง เพราะเขานับเป็นอันธพาลตัวอย่าง ในเสฉวน เจียวชง ชอบขับรถเล่นตามท้องถนน เมื่อบริเวณใกล้เคียงเห็นผู้หญิงสาวสวยจึงจะจับเข้าไปในรถ และเขามีอารมณ์ร้อน ถ้าบ่าวในบ้านมีการละเลยเล็กน้อยก็จะตีหรือลงโทษอย่างรุนแรง แม้กระทั่งครั้งหนึ่งเมื่อคนใช้ทำความสะอาดและสะดุดเขา ก็มีคนใช้ถูกเตะตายด้วย。 แต่เขาก็เป็นทหารที่มีผลงานโดดเด่นในสงครามต่อต้านญี่ปุ่น มีความกล้าหาญจะสู้จนตัวตาย ทำให้ศัตรูสูญเสียมากกว่า 3,000 คน ซึ่งทำให้เขามีส่วนสำคัญในการต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่น。 ตรงซอยซื่อเนียน ยังมีประตูไม้สีเขียวอิฐโบราณที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ชื่อ “เทหูเอ้อร์ (เหอ)” ข้างในคืออาคารอิฐที่สร้างในช่วงปี 1980-1990 เจ้าของคือเฮอเหรินฟู่ (1895-1969) สืบเชื้อสายจากตระกูลทำการนวดกระดูกชาวมองโกเลีย ซึ่งเป็นรุ่นที่สี่ของการแพทย์กระดูกเพื่อเหอ เขาเป็นผู้ที่มีทักษะการต่อสู้สูง เตรียมยาสำหรับใช้เอง และตลอดชีวิตของเขาได้ช่วยบรรเทาอาการเจ็บป่วยนับไม่ถ้วน เขาได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับการแพทย์ เช่น “การพูดคุยเกี่ยวกับการแพทย์อันเป็นคุณธรรม”，“ประสบการณ์การนวดกระดูกของวังเหอ”，“วิธีการแพทย์กระดูกของเทหูเอ้อร์”。 กลางซุ้มมะเฟือง ใต้ต้นแป๊ะก๊วยอายุ 200 ปีนั้น มีสถาบันศึกษาแห่งหนึ่งก่อตั้งขึ้นบนพื้นที่บ้านเก่าของตระกูลดู ซึ่งรวมการศึกษาของสวนอักษร วิลล่าธีม และร้านอาหารส่วนตัวเข้าไว้ด้วยกันถือเป็นพื้นที่อันมีความงามของชุมชนในเฉิงตู การออกแบบภายในมีความสวยงาม คงไว้อย่างลงตัวทั้งกลิ่นของหนังสือและกาแฟ เพื่อสร้างบรรยากาศทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์。 แน่นอน นอกเหนือจากประวัติศาสตร์ ที่นี่ยังมีร้านค้าเล็กๆ ที่มีเสน่ห์ในการขายอาหาร อาหารอร่อย ที่น่าสนใจ และกิจกรรมสนุกๆ.
มาเฉิงตูแล้ว ไม่นวดเท้า หรือล้วงหูไม่ได้เลย มาจัดให้ร่างกายและจิตใจให้สบายกันเถอะ
💰 ราคาบัตรเข้าชม: 128-564 หยวน ⏰ เวลาการแสดง 20:00 📷 เวลาที่แนะนำสำหรับการชม: 70 นาที ที่นี่อยู่ห่างจากถนนสุกตี้ 900 เมตร ทั้งเดินหรือปั่นจักรยานก็สะดวกมาก ที่นี่คุณจะได้ใช้เวลาอย่างสนุกสนานหนึ่งชั่วโมง หากคุณลืมทำการจอง คุณยังสามารถลองจองที่หน้างานได้ ลิงก์ซื้อบัตร: https://us.trip.com/travel-guide/attraction/chengdu/shufeng-yayun-sichuan-opera-house-10759015/?locale=en-XX&curr=CNY&_gl=1*1hdfedr*_gcl_au*MTMzMDU2ODIwOS4xNzM1NDY4MjQ4 หากคุณไม่ต้องการดูการแสดง การไปทานอาหารเย็นก็เป็นทางเลือกที่ดีเช่นกัน.
มาถึงเฉินตู ถ้าไม่ทานหม่านโถวสักมื้อจะรู้สึกเสียดาย เราขอนำเสนอหม่านโถวในสไตล์ที่แตกต่างกัน แน่นอนว่าถ้าคุณไม่สนใจหม่านโถว อาหารสไตล์เสฉวนในคืนนี้ก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน.
ประสบการณ์ในเฉิงตูของวันนี้จบลงเพียงเท่านี้ เมื่อย้อนกลับไปดูการเดินทางในวันนี้ ทุกพิกัดที่เดินทางผ่านล้วนเป็นอำพันของเวลา: พืชเฟิร์นที่เจริญเติบโตอย่างดื้อรั้นในช่องเหล็กของอาคารตะวันตกซึ่งคล้ายกับเฉิงตูเปลี่ยนความทรงจำในอุตสาหกรรมให้เป็นสารอาหารสร้างสรรค์; เสียงกลองในวันตกที่ผสมผสานเสียงสแกน WeChat ที่วัดชิงหยาง แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงในยุคปัจจุบันของลัทธิเต๋า "ดอกไม้ใหญ่คือความเรียบง่าย"; และหน้ากากที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วบนเวทีที่มีเสน่ห์ตามสไตล์ของอวิ๋นซู ก็ไม่ใช่ท่าทีของเมืองนี้ต่อประวัติศาสตร์ — นับถือความหนักหน่วงของประเพณี และเพลิดเพลินกับความเบาของการย่อยสลาย อาหารเปาะเปี๊ยะที่ทำให้คุณร้อนที่ลิ้น และชุดน้ำมือของการแสดงละครซัวว์ฉือที่สร้างความเบิกบานให้กับสายตาของคุณ สิ่งเหล่านี้ทำให้คุณได้สัมผัสถึงการนิยามชีวิตในเมืองเฉิงตูหรือไม่? แน่นอน เฉิงตูไม่ใช่เพียงแค่การรับประทาน ดื่ม และสนุกสนาน ยังมีเนื้อหาที่งดงามมากมายรอให้คุณค้นพบ หากคุณต้องการเข้าใจ ก็สามารถดู Tour อื่น ๆ ในเฉิงตูของเราได้ ขอให้คุณพบวิธีที่สุดแสนสุขในชีวิตที่เฉิงตู ราตรีสวัสดิ์ หากคุณพอใจกับการเดินทางในวันนี้ กรุณาให้คะแนนดี ๆ กับเรา (ลิงก์) ในระหว่างที่คุณใช้บริการนำเที่ยวด้วยตนเอง หากคุณมีข้อสงสัยใด ๆ กรุณาติดต่อเราทางอีเมลได้ตลอดเวลา หากคุณมีความคิดเห็นหรือคำแนะนำที่มีค่า กรุณาแจ้งเราทางอีเมล เรายินดีต้อนรับอย่างยิ่ง เราเชื่อว่าการโต้ตอบที่ดีระหว่างเราจะช่วยให้เราสามารถปรับปรุงบริการของเราให้ดียิ่งขึ้นสำหรับคุณ
1. กรุณาใส่รองเท้าที่สบาย เนื่องจากวันนี้จะมีการเดินมาก
2. พยายามนำแบตฯสำรองติดตัวเพื่อให้โทรศัพท์ของคุณทำงานต่อไป
3. กรุณาอย่าพกของมากเกินไป โดยเฉพาะมีดและของที่เปราะบาง
4. นำเสื้อโค้ทหรือเสื้อผ้ากันแดดตามความจำเป็น
5. ควรนำหนังสือเดินทางติดตัวไปด้วย
เข้าสู่ระบบแอป EasyGo China ด้วยอีเมลที่ใช้ตอนชำระเงิน สิ่งที่คุณซื้อจะแสดงใน ทริปของฉัน
เส้นทางของคุณใช้งานได้ในแอปเป็นเวลา 2 วันหลังซื้อ
ค่าเข้าชมและการจองอาจแยกต่างหาก โปรดตรวจสอบข้อมูลทางการของสถานที่ท่องเที่ยวก่อนเดินทาง
★ 5.0 / 5 · รีวิว 14 รายการจากนักเดินทางในแอป
Xicun Courtyard was an unexpected photography goldmine — industrial heritage turned creative campus, great lines and light. Huanhua Creek Park gave a green, calm middle act. Qingyang Palace, one of the oldest Taoist temples in Chengdu, felt quietly powerful. The Sichuan opera performance in the evening had everyone cheering. A day that mixed Chengdu's old soul with its new creative energy.
El día con mejor relación calidad-precio de Chengdu hasta ahora. La ciudad de antigüedades y arte junto al puente Songxian es un laberinto maravilloso — juegos de té, libros viejos, curiosidades y regateo de la manera más amable. El callejón Shizixiang es la versión celestial del street food: me lo recorrí entero comiendo. El espectáculo de ópera de Sichuan por la noche, con el cambio de máscaras, fue espectacular. Un día muy de Chengdu: barato, sabroso, ruidoso, divertido.
La arquitectura moderna del patio Xicun y el parque Huanhuaxi se miran desde la misma calle; la paz taoísta del templo Qingyang roza el bullicio del mercado de antigüedades — el pasado y el presente de Chengdu viven en una misma calle, y cada foto es una lección de composición.
I loved the architectural focus of this day. The Xicun Courtyard is a really unique, modern space built around a traditional courtyard concept. It was a great contrast to the classical serenity of Du Fu's Thatched Cottage and the nearby Qingyang Taoist Temple. The app created a logical path through these different sites, ending with a recommendation for an amazing Sichuan dinner. I tried the Douban Yu (fish in chili bean paste), and it was incredible. A great day for anyone interested in design, poetry, and fantastic food.
Le béton brut de la cour Xicun fait face au parc Huanhuaxi ; au temple Qingyang un moine balaie, au marché des antiquités on marchande — l’« esprit du Sichuan » est comme un essai : le fond est libre, mais le fil tient.
This was my “quiet elegance” Chengdu day—perfect for February when you want beauty without the crowds feeling aggressive. Xicun Compound is such a visual statement: modern structure, open space, clean lines—very editorial. Then Du Fu Thatched Cottage and Huanhua Creek Park felt like a soft-focus interlude, with waterways and winter greenery that made even a simple portrait look composed. I loved browsing the antique vibe at Songxianqiao; it’s the kind of place where objects have attitude. Qingyang Palace added that refined Taoist atmosphere, and the evening show at Shufeng Yayun tied culture and performance together in a way that felt immersive but not touristy. Food was curated like a tasting journey: dan dan noodles, red oil wontons, and a warming hotpot finish. Bonus points for small comforts like foot therapy/ear cleaning—my feet said “thank you” in fluent sarcasm.
ไอเดียเพิ่มเติมสำหรับวันที่คุณจะจดจำ
ทัวร์เที่ยวด้วยตัวเอง
ทัวร์เที่ยวด้วยตัวเอง
ทัวร์เที่ยวด้วยตัวเอง