เหลาดุ้นตง→ถนนเก่าเหวินเจวี๋ยเยี่ย→อาหารกลางวัน→ถนนโบราณฮวงเกอ→สวนสาธารณะชุมชนหม่านอันซาน→ถนนช่างซิน→สวนโบราณไคปู→หลงเมนเห่า→เซียหูลี่→จุดชมวิวเลียนหัวซาน (บาร์บีคิวหวงอี้หมิงและร้านชามชาอื่นๆ)→อาหารเย็น
ที่แรกพื้นที่ใกล้หลานจุนหย่งมีตัวเลือกอาหารเช้าน้อย ควรแนะนำให้ทานอาหารเช้าที่โรงแรม。 การปีนเขาจะใช้พลังงานมาก ภายในหลานจุนหย่งมีสถานที่ที่มีเอกลักษณ์อยู่หนึ่งแห่ง ตามแผน คาดว่าประมาณ 10:30 จะถึงที่นั่นได้ และสามารถกินอะไรบางอย่างที่นี่เพื่อเติมพลังได้。
เราสามารถไปหลงจวิ้นได้โดยรถเมล์หรือแท็กซี่ รถเมล์ค่อนข้างซับซ้อน แท็กซี่จะง่ายกว่ามาก。 เป้าหมายการนั่งแท็กซี่: ประตูด้านตะวันออกของหลงจวิ้น เราจะเข้าไปจากประตูด้านตะวันออกเพื่อชม ใช้ประตูด้านตะวันตกออกไป.
💰 ราคาตั๋ว: ฟรี ⏰ เวลาทำการ: เปิดทุกวัน ตั้งแต่ 08:00 น. – 17:30 น. 📷 แนะนำระยะเวลาเที่ยวชม: 1.5-2 ชั่วโมง ถ้ำเห่าหยุน () เป็นสถานที่สักการะลัทธิเต๋าของลาวจื่อ สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ถัง และได้รับการบูรณะขยายในปีที่ 16 แห่งรัชสมัยเฉิงหัวของราชวงศ์หมิง (ปี ค.ศ. 1480) โดยเปลี่ยนชื่อเป็น “ไท่จี๋กง” เพื่อบูชาพระเจ้าองค์สูงสุด 3 องค์ในลัทธิเต๋า ได้แก่ “หยว๋ยชิง” “ซั่งชิง” และ “ไท่ชิง” ต่อมาเรียกว่า “เห่าหยุนถัง” มีพื้นที่กว่า 223 หมู่ ตั้งอยู่บนภูเขา มีสถาปัตยกรรมหลักเป็นรูปตัวอักษร “เสวียน” () ที่คดเคี้ยวขึ้นภูเขา สะท้อนแนวคิดแก่นแท้ของลัทธิเต๋า “ลึกลับล้ำลึกยิ่งกว่าลึกลับ” เป็นสถานที่สักการะสำคัญแห่งหนึ่งของจีน ได้รับการขนานนามว่า “สถานที่สักการะลัทธิเต๋าอันดับหนึ่งของเสฉวนตะวันออก” ที่นี่นักท่องเที่ยวน้อย มีจารึกหินจากสมัยราชวงศ์หมิง หอหยกฮ่องเต้ () นอกจากจะชมวิวทิวทัศน์ระยะไกลแล้ว ยังมีประติมากรรมที่สร้างในศตวรรษที่แล้ว ช่วงเทศกาลตรุษจีนถึงวันโคมไฟจะมีค่าเข้าชม ส่วนเวลาที่เหลือเข้าชมฟรี ด้านซ้ายของประตูตะวันออกมีภาพนูนสูงขนาดใหญ่ แสดงภาพเหตุการณ์ลาวจื่อเผยแพร่คำสอน ใครคือ “เหล่าจื้อ” () ? “เหล่าจื้อ” กับ “พระเยซู” มีความคล้ายคลึงกันหลายอย่าง ก่อนอื่นทั้งสองคนเป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์และมีบันทึกเรื่องราวที่ชัดเจน พระเยซูมี “พระคัมภีร์ไบเบิล” ซึ่งบันทึกเรื่องราวชีวิตของพระองค์ ส่วนเหล่าจื้อมีหนังสือชื่อ “เต๋อเต๋อจิง” () ซึ่งเป็นหลักคำสอนของลัทธิเต๋า เหล่าจื้อเป็นผู้ก่อตั้งลัทธิเต๋าและถือเป็นเทพเจ้าสำคัญ ส่วนพระเยซูเป็นพระผู้ไถ่ในศาสนาคริสต์ ทั้งสองมีบทบาทสำคัญต่อวัฒนธรรม ศีลธรรม และการพัฒนาสังคมอย่างลึกซึ้ง เหล่าจื้อสอนให้คน “ดำเนินชีวิตตามธรรมชาติ” และเน้นการปกครองแบบ “ไม่ฝืนธรรมชาติ” () พร้อมย้ำถึงความสำคัญของคุณธรรม เช่นคำว่า “，” ซึ่งหมายถึง “ทาง (เต๋า) เป็นต้นกำเนิด ส่วนคุณธรรมช่วยเลี้ยงดู” โดยสอนให้ผู้คนปฏิบัติตามคุณธรรม พระเยซูสอนให้รักพระเจ้าและรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง พร้อมส่งเสริมคุณธรรม เช่น ความเมตตา ความให้อภัย และความซื่อสัตย์ โดยเน้นว่าการมีคุณธรรมสมบูรณ์เป็นสิ่งสำคัญทั้งต่อตัวบุคคลและสังคม ทั้งสองต่างสนใจพฤติกรรมและจิตวิญญาณของมนุษย์ และต้องการชี้นำให้ผู้คนเดินทางสู่ความดีงามและความยุติธรรมผ่านคำสอนของตนเอง ถ้าต้องการให้ช่วยอธิบายเพิ่มเติมหรือใช้ภาษาที่ง่ายขึ้นบอกได้นะครับ! เหล่าจื้อเป็นบุคคลจริงคนหนึ่งซึ่งเป็นนักปรัชญาโดยทั่วไปเชื่อว่าเขามีชีวิตอยู่ในสมัยราชวงศ์จั้นชิว () ช่วงเวลาประมาณ 571 ปีก่อนคริสตกาลถึง 471 ปีก่อนคริสตกาล เขาเขียนหนังสือชื่อ “เต๋อเต๋อจิง” () ซึ่งเป็นตำราปรัชญาที่มีความยาวประมาณ 5,000 คำ แบ่งเป็นสองส่วน คือ “เต๋อจิง” () และ “เต๋อเต๋อจิง” () หนังสือเล่มนี้อธิบายแนวคิดเรื่อง “เต๋อ” () และ “เต๋อ” () ซึ่งให้ความรู้และแนวทางในการพัฒนาตนเอง การปกครองประเทศ การใช้ทหาร และการดูแลสุขภาพ ผลงานชิ้นนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็น “ราชาแห่งตำรา” และเป็นหนึ่งในวรรณกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีน นอกจากพระคัมภีร์ไบเบิลแล้วยังเป็นหนึ่งในหนังสือที่ได้รับการแปลและตีพิมพ์ในภาษาต่างประเทศมากที่สุดในโลก เต๋อเต๋อจิงมีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อปรัชญา วิทยาศาสตร์ การเมือง ศาสนา และสาขาอื่น ๆ นอกจากจะเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมจีนแล้วยังถือเป็นมรดกทางจิตวิญญาณอันล้ำค่าของมนุษยชาติทั้งปวง เพื่อให้ง่ายต่อความเข้าใจ ในที่นี้เราจะถือว่า “เต๋อ” หมายถึง “ความจริง” และนี่คือข้อความตอนต้นของหนังสือเล่มนี้ให้คุณได้ลองอ่านและสัมผัส แม้ว่าเต๋อจะไม่ได้หมายถึงเพียงความจริง แต่ยังรวมถึงวิถีชีวิต หลักคุณธรรม และทัศนคติต่อจักรวาลด้วย ตอนที่ 1 ของ “เต๋อเต๋อจิง” — “ความจริงนั้นสามารถกล่าวถึงได้ แต่ไม่ได้หมายถึงความจริงนิรันดร์ที่เป็นหนึ่งเดียว ไร้ที่สิ้นสุด และเคลื่อนไหวอย่างไม่หยุดนิ่ง ความจริงนั้นมีชื่อเรียกได้ แต่ชื่อเรียกนั้นไม่ได้หมายถึงความจริงนิรันดร์ที่เป็นหนึ่งเดียว ไร้ที่สิ้นสุด และเคลื่อนไหวอย่างไม่หยุดนิ่ง ความว่างเปล่า (ซึ่งหมายถึงความเป็นไปได้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด) คือจุดเริ่มต้นของสวรรค์และโลก การมีอยู่ คือรากฐานของสรรพสิ่ง ดังนั้นจากความว่างเปล่าที่นิรันดร์นั้น เราสามารถเห็นความละเอียดอ่อนของความจริง และจากการมีอยู่ที่นิรันดร์นั้น เราสามารถเห็นขอบเขตของความจริง” เนื่องจากข้อจำกัดของพื้นที่ ไม่ได้พูดถึงปัญหาทางวิชาการเพิ่มเติม หากคุณสนใจ “เต๋อเต๋อจิง” มีฉบับแปลมากมายให้เลือกอ่านครับ ในระบบลัทธิเต๋า (ลาวจือ) ถูกยกย่องว่าเป็นศิษย์ใหญ่ของ “หงจงเหล่าจู” () ซึ่งเป็นเทพที่เกิดก่อนฟ้าดิน เทพองค์นี้มีอยู่ตั้งแต่ยุคจักรวาลปั่นป่วน ก่อนเกิดสรรพสิ่ง เป็นผู้สร้างและครอบครองฟ้าดินและสิ่งทั้งปวง หงจงเหล่าจูใช้พลังของเต๋าในการเปลี่ยนแปลงจักรวาล ทำให้ฟ้าดินแยกออกจากกัน และสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ถือกำเนิดขึ้น ลาวจือ ในฐานะศิษย์ใหญ่ของหงจงเหล่าจู มีชื่อเรียกอีกว่า “ไท่ซ่างเหล่าจุ้น” () และ “เต๋อเต๋อเทียนจุน” () ท่านเป็นหนึ่งในสามเทพสูงสุดของลัทธิเต๋าร่วมกับ “หยวนสื่อเทียนจุน” () และ “หลิงเป่าเทียนจุน” () ที่ดูแลและสร้างสรรค์สรรพสิ่งในจักรวาล เป็นตัวแทนของความคิดสำคัญที่สุดของลัทธิเต๋า คือ “เต๋อซั่งอี้, อี้ซั่งอี่, อี่ซั่งซาน, ซานซั่งว่านวู่” (道生一，一生二，二生三，三生万物) หมายถึง “เต๋าสร้างหนึ่ง หนึ่งสร้างสอง สองสร้างสาม สามสร้างสรรพสิ่ง” ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกฎเกณฑ์จักรวาล ไท่ซ่างเหล่าจุ้นในลัทธิเต๋าเปรียบเหมือนผู้นำทางจิตวิญญาณและปราชญ์ ที่ไม่ได้เข้าไปจัดการเรื่องราวเฉพาะในสรวงสวรรค์โดยตรง แต่เน้นการสั่งสอนมนุษย์ เพื่อส่งผลต่อการดำเนินงานของลัทธิเต๋าโดยรวม ท่านเคยแปลงกายหลายครั้งมาเป็นมนุษย์ เพื่อสอนธรรมะและปัญญา ช่วยเหลือผู้คนให้พ้นจากความทุกข์ และเดินตามเส้นทางที่ถูกต้อง ในตำนาน ท่านยังมีชื่อเสียงในเรื่องการ (การกลั่นยาอายุวัฒนะ) ยาอายุวัฒนะของท่านมีฤทธิ์วิเศษ ทำให้คนกินไม่แก่ไม่ตาย ไม่ถูกอาวุธหรือพลังใดทำอันตรายได้ นอกจากนี้ ท่านยังถ่ายทอดวิชาลัทธิเต๋า ช่วยให้ศิษย์ฝึกฝนและพัฒนาตนเอง เส้นทางการท่องเที่ยว: ประตูทางออกตะวันออก (ประตูภูเขา) → ถ้ำแม่เฒ่าลี่ซาน → ถ้ำลวี่จู่ → ศาลเจ้าเทพเจ้าแห่งโชคลาภ → ศาลเตี่ยหาง → ประตูสวรรค์ใต้ → หอหยกจักรพรรดิ → ศาลเจ้าผู้ก่อตั้งลัทธิ → ศาลาจารึกสมัยราชวงศ์หมิง → ศาลเจ้าสามบริสุทธิ์ → ทางออกตะวันตก คำแนะนำที่เป็นมิตร: 1️. กรุณางดสูบบุหรี่และงดรับประทานเนื้อสัตว์ภายในบริเวณสถานที่ 2️. อย่าลืมนำกล้องถ่ายรูปมาบันทึกช่วงเวลาที่ดีของคุณ 3️. เข้า-ออกวิหารให้เดินทางสองข้าง ทางตรงกลางเป็นทางสำหรับเทพเจ้า ส่วนสองข้างเป็นทางสำหรับมนุษย์ 4️. ห้ามถ่ายรูปเทพเจ้า เพราะเป็นการไม่เคารพ 5️. หลีกเลี่ยงการเหยียบธรณีประตู เพราะถือว่าไม่เคารพ 6️. อย่าบังธูป หากมีคนกำลังไหว้ธูปอยู่ข้างหน้า ต้องไม่ยืนขวางหรือทำอะไรไม่เคารพ 7️. ห้ามลบหลู่เทพเจ้า ห้ามวิจารณ์หรือพูดเท็จ สามารถไม่เชื่อได้ แต่ห้ามลบหลู่ 8️. ห้ามนำธูปส่วนตัวเข้ามาในวัด ต้องซื้อธูปจากจุดจำหน่ายทางซ้ายหรือขวาของวิหารหลัก ราคาตั้งแต่ 18 ถึง 48 หยวน ซึ่งรวมทั้งธูป เทียน และกระดาษเหลือง มีธูปแจกฟรีแต่มีจำนวนจำกัด 9️. หากต้องการขอพร สามารถปฏิบัติตามขั้นตอนนี้— ล้างมือให้สะอาด เพื่อแสดงความเคารพและความศรัทธา ท่าทางถือธูป: ใช้มือขวาซ้อนสี่นิ้วบนมือซ้าย นิ้วหัวแม่มือทั้งสองมือชิดกัน นิ้วชี้และนิ้วกลางจับธูป ส่วนปลายธูปแตะนิ้วหัวแม่มือ ท่านี้แสดงถึงปัญญาและความเมตตา จุดธูป: จุดเทียนแล้วเสียบในที่วางเทียน ใช้มือซ้ายจุดธูป หากธูปมีเปลวไฟห้ามเป่าด้วยปาก ให้แกว่งหรือพัดเบาๆ ด้วยมือ ไหว้: หันหน้าเข้าหาเทพเจ้าหรือพระพุทธรูป ถือธูปด้วยมือซ้ายอยู่ด้านบน มือขวาด้านล่าง ยกธูปให้สูงระดับคิ้ว พร้อมนึกขอพรในใจ ปักธูป: ปักธูปในกระถางธูป โดยเว้นระยะห่างระหว่างธูปประมาณ 3-5 เซนติเมตร ปักให้ตรงและเรียบร้อยเพื่อแสดงความเคารพ เผากระดาษ: ขั้นตอนสุดท้าย ให้เผากระดาษทีละ 3 แผ่นจนหมด หลังจากขอพรแล้ว ควรรอสงบใจสักครู่เพื่อแสดงความจริงใจและเคารพ สุดท้าย โค้งคำนับเพื่อเป็นการจบพิธีและขอบคุณเทพเจ้า หมายเหตุ: ท่าทางไหว้ในลัทธิเต๋าแตกต่างจากพุทธศาสนา ไม่ใช่ประนมมือ แต่เป็นท่าทางดังกล่าวด้านบน เวลาสักการะเทพเจ้าหรือพระพุทธรูป ท่านสามารถยืนโดยให้เท้าทั้งสองแยกออกเป็นรูปตัวแปด (เหมือนเลข 8) ใช้ท่าทางถือธูปที่ยกขึ้นสูงระดับหน้าผาก นึกพรในใจ จากนั้นคุกเข่าลงบนหมอนรองนั่ง (พุดตาน) วางมือทั้งสองลงโดยหงายฝ่ามือขึ้น แล้วก้มตัวกราบ จากนั้นลุกขึ้นตรง ใช้ท่าทางถือธูปยกขึ้นระดับหน้าผาก ทำซ้ำเช่นนี้ทั้งหมดสามครั้ง ก็เป็นอันเสร็จพิธีสักการะ
ตามรูปภาพด้านบนเพื่อช่วยให้คุณไปถึงถนนโบราณฮวงเจ๋อหย่าอย่างรวดเร็วที่สุด
📷แนะนำระยะเวลาที่ควรเยี่ยมชม: 30 นาทีถึง 1 ชั่วโมง ถนนเก่าเหว่ยจือหย่าเป็นหนึ่งในถนนประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในเขตเมืองหลักของฉงชิ่ง มีประวัติย้อนกลับไปถึงรัชสมัยตั้นและซ่งเมื่อกว่าพันปีก่อน มันเคยเป็นจุดแวะพักที่พลุกพล่านสำหรับพ่อค้าและนักเดินทางบนเส้นทางโบราณอี้-เจียน ทำหน้าที่เป็นที่พักผ่อนสำหรับคนขนของและขบวนม้า ถนนนี้ยาวประมาณ 600 เมตรและมีบ้านพักสไตล์บายู่และอาคารประวัติศาสตร์ที่ไม่ซ้ำกันจำนวน 175 หลัง ตั้งแต่ปี 2016 รัฐบาลได้ลงทุน 350 ล้านหยวนในการฟื้นฟูถนนแห่งนี้ โดยยังคงไม้และอิฐดั้งเดิมในขณะที่รื้อถอนอาคารเกรด D ที่อันตรายเท่านั้น โดยหวังที่จะฟื้นฟูสไตล์ที่อยู่อาศัยแบบบายู่แท้ๆ ให้มากที่สุด แตกต่างจากจุดท่องเที่ยวที่พลุกพล่านอย่างฉีฉีโขวและฮงย่าตง ถนนเก่าเหว่ยจือหย่ายังคงรักษาหน้าตาไปในอดีตเมื่อร้อยปีที่แล้ว ตอนนี้ได้พัฒนาเป็นตลาดที่คึกคัก โดยถนนโบราณของมันมีกลิ่นอายที่อบอุ่นของถนนหลังจากยุคตั้นและซ่งและสไตล์บายู่ที่ได้รับการฟื้นฟู มันมักถูกเรียกว่า "พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ที่มีชีวิต" ของฉงชิ่ง หากถ้ำลาวจุนแสดงถึงดินแดนแห่งสวรรค์แล้ว ถนนเก่าเหว่ยจือหย่าเป็นโลกบนดินที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณของชีวิตประจำวัน ทั้งสองถูกเชื่อมต่อด้วยถนนภูเขาที่วกวน ดูเหมือนจะสร้างอุปมาที่ซ่อนอยู่ ที่นี่เราขอแนะนำสถานที่หลายแห่งสำหรับการเที่ยวชมและพักผ่อน ไม่ว่าคุณจะต้องการดื่มชานั่งพัก มีป๊อปหรือเพียงแค่ฝันกลางวัน มีทางเลือกให้คุณเสมอ.
เมื่อคุณมองลงไปที่ "โลกมนุษย์" จากประตูใต้ของถ้ำเล่าจง คุณอาจไม่คาดคิดว่ามื้อกลางวันของวันนี้จะเป็น "ที่ลงดิน" มากนัก เราได้เลือกสามร้านอาหารที่เป็นที่ชื่นชอบของนักเรียนใกล้มหาวิทยาลัยการสื่อสารแห่งมณฑลฉงชิ่งเพื่อให้คุณได้ดื่มด่ำในชีวิตท้องถิ่นของฉงชิ่งและลิ้มรสชาติที่เข้มข้นและเผ็ดร้อนของเมืองนี้.
รักษาจังหวะของคุณให้ตรงกับไกด์ของเราข้างต้น:
📷เวลาที่แนะนำในการเยี่ยมชม: 0.5 ชั่วโมง เส้นทางที่ปูด้วยหินแห่งนี้ สึกกร่อนเรียบโดยฝีเท้าที่ผ่านมานับไม่ถ้วนตลอดศตวรรษ ถูกปกคลุมด้วยธรรมชาติที่เขียวขจี รวมถึงต้นหวางเกอที่มีอายุหลายร้อยปี ซึ่งให้ความรู้สึกถึงความโบราณและความสงบแก่เส้นทางนี้ ประวัติของถนนโบราณหวางเกอสามารถย้อนกลับไปได้ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง ทำให้มันมีอาย เกือบพันปี มันเคยเป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญเชื่อมโยงฉงชิ่งกับกุ้ยโจวและยูนนาน ซึ่งมักถูกเรียกว่า "เส้นทางสายไหมของฉงชิ่ง" จนถึงกลางทศวรรษ 1970 มันยังคงเป็นเส้นทางขนส่งที่สำคัญ อย่างไรก็ตาม ด้วยการพัฒนาระบบการขนส่งในยุคสมัยใหม่ในปลายทศวรรษ 1980 บทบาทของมันในฐานะทางหลักลดลง ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ทิวทัศน์ที่สวยงามทำให้มันเป็นจุดหมายปลายทางที่ชื่นชอบของผู้ที่รักการออกกำลังกายและนักเดินป่า ถนนโบราณหวางเกอไม่เพียงแต่เป็นเส้นทางการค้าที่มีประวัติศาสตร์ แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของฉงชิ่ง ดึงดูดผู้เยี่ยมชมจำนวนมากที่มาสำรวจประวัติศาสตร์และเพลิดเพลินกับความงามที่เงียบสงบ ขณะที่คุณเดินลงเขา คุณสามารถประหยัดพลังงานของคุณได้.
ดูที่ภาพแล้วคุณจะรู้ว่าถึงถนนโบราณตันหู้ปออย่างไร.
📷 ระยะเวลาเที่ยวที่แนะนำ: 30 นาที ระหว่างทางคุณจะได้ผ่าน ถนนโบราณตุนโห่วพั่ว (Dunhoupo Old Street) ถนนเก่าแก่ที่ชาวท้องถิ่นอาศัยอยู่มาหลายชั่วอายุคน บรรยากาศของถนนสายนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายความทรงจำ และกลายเป็นจุดถ่ายภาพยอดนิยม เพราะมีร้านทำปิ่นปักผมดอกไม้กว่า 20 ร้านตั้งเรียงรายอยู่ในบริเวณเดียวกัน พื้นที่นี้มีศูนย์กลางอยู่ที่มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติของจีนอย่าง "ปิ่นปักผมดอกไม้สืวินผู่ (Xunpu Flower Hairpin)" จึงได้รับสมญานามว่า "ถนนปิ่นปักผมดอกไม้" 🌸 ปิ่นปักผมดอกไม้คืออะไร? ปิ่นปักผมดอกไม้เป็นรูปแบบความงามแบบจีนดั้งเดิม ที่ใช้ดอกไม้สด หรือดอกไม้ประดิษฐ์จากผ้าไหม กำมะหยี่ และวัสดุอื่น ๆ มาตกแต่งทรงผม หมวก หรือปกเสื้อ ประเพณีนี้มีจุดเริ่มต้นมานานกว่า 2,000 ปี ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น เมื่อผู้หญิงนิยมตกแต่งผมด้วยดอกไม้เพื่อเพิ่มเสน่ห์และความงามตามค่านิยมในยุคนั้น (ตุ๊กตาดินเผาจากราชวงศ์ฮั่นตะวันออกที่ถูกขุดพบ) ในช่วงราชวงศ์ซ่ง เมื่อราว 1,000 ปีก่อน การปักผมด้วยดอกไม้ ได้กลายเป็นธรรมเนียมแพร่หลาย ถึงขนาดที่ นักโทษที่เพิ่งพ้นโทษ ก็จะติดปิ่นปักผมดอกไม้ไว้เพื่อ ขจัดโชคร้าย ในงานเลี้ยงราชสำนัก ขุนนางยังใช้ สีของดอกไม้ เช่น แดง เหลือง ม่วง เพื่อแบ่งแยกระดับยศตำแหน่งกันด้วย อย่างไรก็ตาม ศิลปะการทำปิ่นปักผมดอกไม้ได้สูญหายไปช่วงสงครามปลายราชวงศ์หยวนและต้นราชวงศ์หมิง รัฐบาลหมิงและชิงไม่ได้มีการบันทึกหรือลงมือสืบสานอย่างเป็นระบบ จนเหลือเพียงบางพื้นที่ เช่น สืวินผู่ (Xunpu) และ เฉวียนโจว (Quanzhou) ในมณฑลฝูเจี้ยน ที่ประชาชนยังคงรักษาประเพณีนี้ไว้ในระดับท้องถิ่น ปัจจุบัน ปรัชญาความงามอันวิจิตรงดงามนี้ได้กลับมาอีกครั้งในรูปแบบ การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และกลายเป็นกิจกรรมแปลกใหม่ที่ คนรุ่นใหม่ให้ความสนใจและอยากลองสัมผัส จาก เครื่องประดับส่วนตัวในยุคราชวงศ์ฮั่น สู่การเป็น สัญลักษณ์ร่วมสมัยของมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ปิ่นปักผมดอกไม้สะท้อนให้เห็นถึง ความใฝ่ฝันอันไม่มีวันสิ้นสุดของชาวจีนต่อธรรมชาติ ความงาม และชีวิต หากคุณอยากลองแต่งปิ่นปักผมดอกไม้ ร้านค้าต่างๆ บนถนนแห่งนี้โดยทั่วไป คิดค่าบริการอยู่ที่ประมาณ 60–80 หยวน
เมื่อใช้นำทาง ให้ค้นหา "Rugu Secret Garden · Sunset BBQ (สาขาถนนหนานปิน), 如故秘密花园·落日烤肉(南滨路店)" เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกนำทางไปยังที่ผิดที่ ตามที่เราแนะนำ คุณจะถูกนำไปยังหน้าร้านที่ไม่เด่น—อย่าลังเล แค่เดินผ่านมันไป! หลังจากเดินผ่านร้านนี้ไป คุณจะเห็นถังขยะโทโทโร่และโคมไฟสีแดง เดินขึ้นจากที่นี่ คุณจะไปถึงสวนสาธารณ Ma'anshan
📷ระยะเวลาที่แนะนำในการเยี่ยมชม: 30 นาที。 สวนสาธารณะหม่าอันซานเป็นเพชรล้ำค่าในฉงชิ่งที่มีทางเข้าหายาก เส้นทางที่ปูด้วยหินวนขึ้นไป มีบ้านเสาในฉงชิ่งเก่าแก่สองข้างทางและผนังที่ประดับด้วยกราฟฟิตี้ที่จางลง ต้นไม้เก่าแก่ที่คลุมด้วยมอสและประตูไม้เก่าสร้างบรรยากาศของชีวิตในเมืองในทศวรรษ 1980 ผู้เยี่ยมชมหลายคนบอกว่ารู้สึกว่าแท้จริงมากกว่าถ้ำฮงหยาที่ยอดนิยม ที่ทางเข้า มีประติมากรรมโทโทโร่ ผนังสีชมพูลดสีเก่า โต๊ะและเก้าอี้ที่ถูกทิ้ง และพัดลมเก่าช่วยสร้างจุดถ่ายภาพที่เต็มไปด้วยความคิดถึง แนะนำให้เยี่ยมชมในตอนเช้าหรือในวันที่ฝนตกเพื่อลดผู้คน สวนนี้รวม "พื้นผิวของฉงชิ่งเก่า" กับ "องค์ประกอบศิลปะล้ำสมัย" สร้างเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบจุดหมายปลายทางที่ไม่ใช่ทางหลักและ "ความงามของซากปรักหักพัง" การเลี่ยงช่วงเวลาที่มีผู้คนหนาแน่นจะทำให้คุณสามารถชื่นชมบรรยากาศที่เงียบสงบและมีเสน่ห์ซึ่งเก่าและใหม่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ใช้เวลาเดินเล่นสั้นๆ รอบสวนสาธารณะหม่าอันซานเพื่อซึมซับบรรยากาศ จากนั้นกลับไปตามทางที่มา ไปทางซ้ายและเดินต่อไปลงเขาเพื่อไปยังถนนชางซิน.
📷เวลาที่แนะนำในการเยี่ยมชม: 1 ชั่วโมง หากถนนเก่าๆ ที่ผ่านมามองเห็นได้เป็นการมองย้อนอดีต ถนนซั่งซินเป็นการผสมผสานที่มหัศจรรย์ของเก่าและใหม่ สร้างประสบการณ์ที่ไม่เหมือนใครและเหนือจริง ถนนซั่งซินเคยเป็นหัวใจของฉงชิ่ง ก่อตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิงตอนปลายและต้นสาธารณรัฐจีน เป็นถนนการค้าที่สำคัญ วันนี้ยังคงรักษาที่อยู่อาศัยแบบดั้งเดิมและถนนปูหินไว้หลายแห่ง โดยมีบรรยากาศทางประวัติศาสตร์ที่เข้มข้น ในยุคปัจจุบันถนนซั่งซินได้กลายเป็นการผสมผสานที่สมบูรณ์แบบของประวัติศาสตร์และศิลปะร่วมสมัย เขตนี้มีองค์ประกอบทางศิลปะที่ทันสมัย - ซอยสีสันสดใส ตัวละครการ์ตูน ร้านค้าศิลปะ บันไดสายรุ้ง กำแพงกระต่าย และกำแพงกราฟฟิตี การรวมกันของเมืองเก่ากับองค์ประกอบการ์ตูนทำให้ทุกก้าวเป็นงานฉลองทางสายตา ถนนนี้รู้สึกเหมือนโลกการ์ตูนที่น่ารัก สว่างสดใสและมีสีสันภายใต้แสงแดด ยังมีร้านค้าขนาดเล็กที่น่ารักมากมายที่นี่ เหมาะสำหรับการถ่ายภาพ.
นี่คือทำเลที่ตั้งของ "ร้านอาหารฮอทพอทเคเบิลเวย์" ซึ่งตั้งชื่อเช่นนี้เพราะเคเบิลเวย์แม่น้ำแยงซีผ่านไปโดยตรงเหนือศีรษะ จากที่นี่ให้เลี้ยวซ้ายไปทางทิศตะวันตกแล้วตามถนนไปยัง "สวนมรดกไคบู"
⏰เวลาทำการ: วันจันทร์ถึงวันอาทิตย์ เวลา 10:00 น. - 22:00 น. 📷เวลาเที่ยวชมที่แนะนำ: 30 นาที ถึง 1 ชั่วโมง ศูนย์กลางของพื้นที่แห่งนี้คือกลุ่มอาคารเก่ายุคล่าอาณานิคมที่สร้างขึ้นโดยพ่อค้าชาวอังกฤษชื่อริเดิลในปี ค.ศ. 1896 ซึ่งเป็นมรดกทางประวัติศาสตร์สำคัญในช่วงที่เมืองฉงชิ่งเปิดท่าเรือ (เริ่มมีศุลกากรในปี ค.ศ. 1891) และได้รับการขนานนามว่าเป็น “บริษัทการค้าตะวันตกแห่งแรกในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน” บริเวณนี้สร้างขึ้นบนพื้นที่ที่ตั้งอยู่ระหว่างภูเขาและแม่น้ำ โดยมีระดับความสูงต่างกันถึง 70 เมตร เชื่อมโยงพิพิธภัณฑ์ สวนสาธารณะ และย่านการค้าด้วยทางเดินไม้ ทางเดินไม้ไผ่ และจุดชมวิว ผสมผสานภูมิประเทศแบบเมืองบนภูเขาเข้ากับมิติทางประวัติศาสตร์ได้อย่างลงตัว บันไดที่ลงมาจากถนนหนานบินมีลักษณะเฉพาะตัวและคุ้มค่ากับการได้สัมผัส หากคุณไม่ต้องการใช้แรงมาก จะมีลิฟต์ทางขวามือเมื่อหันหน้าออกสู่แม่น้ำแยงซี ซึ่งเชื่อมต่อแพลตฟอร์มต่าง ๆ ที่ระดับความสูงแตกต่างกัน การเปิดเมืองฉงชิ่งคืออะไร? และมีผลกระทบอย่างไร? ในช่วงกลางถึงปลายศตวรรษที่ 19 ประเทศตะวันตกค่อย ๆ เปิดท่าเรือชายฝั่งและแม่น้ำของจีนผ่านสนธิสัญญาที่ไม่เท่าเทียมกัน (เช่น สนธิสัญญาเทียนจินและสนธิสัญญาปักกิ่ง) เมืองต่าง ๆ ริมแม่น้ำแยงซีตอนกลางและตอนล่าง เช่น หันโควและจิ่วเจียง ก็เริ่มเปิดท่าเรืออย่างต่อเนื่อง ฉงชิ่งซึ่งเป็นท่าเรือสำคัญในลุ่มน้ำแยงซีตอนบน ตั้งอยู่ใจกลางแอ่งเสฉวนที่อุดมไปด้วยทรัพยากร เช่น ผ้าไหม น้ำมันตังอิ้ว และขนหมู จึงกลายเป็นศูนย์กลางการค้าภายในประเทศที่มีค่าต่ออำนาจตะวันตก ในปี 1890 ได้มีการลงนามสนธิสัญญายานไถระหว่างจีนกับอังกฤษอย่างเป็นทางการ ซึ่งกำหนดให้ฉงชิ่งเป็นท่าเรือการค้า ตั้งแต่นั้นมา ฉงชิ่งเปลี่ยนจากศูนย์กระจายสินค้าเกษตรระดับภูมิภาค กลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน เชื่อมต่อลุ่มน้ำแยงซีไปยังตลาดมณฑลยูนนาน กุ้ยโจว และทิเบต ถนนชาหมู่ม้าซึ่งเราเห็นก่อนหน้านี้ ก็ถือเป็นผลผลิตจากการเปิดเมืองของฉงชิ่ง ประวัติการเปิดเมืองของฉงชิ่งเป็นการผสมผสานระหว่างการเปิดกว้างโดยถูกบังคับและการเปลี่ยนแปลงเชิงรุก วัฒนธรรมต่างประเทศที่เข้ามา การต่อต้านทุนชาติ และการผสมผสานของชุมชนผู้อพยพได้สร้างสำนึกท้องถิ่นที่เปิดกว้างและคงไว้ซึ่งการปกป้องตนเอง สำนึกนี้ไม่ใช่เอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่เป็นการก่อรูปแบบไดนามิกโดยอิงจากภูมิประเทศภูเขา เชื่อมโยงด้วยวัฒนธรรมท่าเรือ และขับเคลื่อนด้วยการต่อต้านและการผสมผสาน ปัจจุบันฉงชิ่ง ทั้งในฐานะเมืองสามมิติที่โด่งดังในอินเทอร์เน็ตและตำแหน่งทางภูมิรัฐศาสตร์ในฐานะ “ที่ราบสูงเปิดกว้างในแผ่นดินใหญ่” ยังคงสืบสานยีนวัฒนธรรมแห่งการเปิดเมือง—ยอมรับโลกภายนอกในขณะเดียวกันก็ยังคงความรู้สึกมั่นคงว่า “ฉันคือคนฉงชิ่ง”
ถนนหนานบินเป็นถนนริมแม่น้ำที่สวยงามและเป็นเส้นทางที่ต้องผ่านไปยัง "Longmenhao." มารับลมแม่น้ำและชมทิวทัศน์ที่สวยงามขณะเดินเล่นในระยะ 500 เมตรนี้กันเถอะ
เราขอแนะนำสี่วิธีสำหรับคุณ.
📷ระยะเวลาที่แนะนำในการเยี่ยมชม: 15-30 นาที ในปีแรกของราชวงศ์ซ่งเหนือ (1056) ซูซื่อ (หนึ่งในบุคคลทางวรรณกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์จีน) ได้เดินทางผ่านฉงชิ่ง เขาเห็นคานหินขนาดใหญ่ที่ถูกแยกออกตามธรรมชาติบนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซี (ปัจจุบันคือ Guanyin Beam) ซึ่งมีรูปร่างคล้ายกับประตูมังกรหรือหลงเหมิน (龙门) ในภาษาจีน และตั้งชื่อมันว่า "หลงเหมินห่าว" โดยสลักชื่อบนฝั่งสูงของท่าเรือ ทำให้มันกลายเป็นหนึ่งในแลนด์มาร์กทางวัฒนธรรมที่เก่าแก่ที่สุดของฉงชิ่ง ในปี 1891 เมื่อฉงชิ่งเปิดประเทศ ท่าเรือหลงเหมินห่าวกลายเป็นท่าเทียบเรือการค้าในประเทศแห่งแรก พ่อค้าชาวอังกฤษ อาร์ชิบัลด์ จอห์น ลิตเติล มาถึงที่นี่ และบริษัทต่างชาติ (เช่น บริษัทของลิตเติลและ Butterfield & Swire) ถูกจัดตั้งขึ้น โดยเริ่มต้นการค้าระหว่างประเทศในจีนตะวันตก ตั้งแต่ปี 1937 ถึง 1946 ฉงชิ่งทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงในช่วงสงคราม เนื่องจากมีพืชพรรณที่ซ่อนเร้นและการขนส่งที่สะดวกหลงเหมินห่าวได้รวบรวมสถานทูตจากกว่า 30 ประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา อิตาลี และเบลเยียม อาคารต่างๆ เช่น วิลล่าสำหรับทหารติดตามของสถานทูตสหรัฐฯ และสถานทูตอิตาลีเก่ายังคงอยู่ โดยทำหน้าที่เป็นพยานทางประวัติศาสตร์ถึงพันธมิตรต่อต้านฟาสซิสต์โลก ถนนเก่าปัจจุบันมีอาคารที่ได้รับการคุ้มครองในระดับเมือง 2 แห่ง อาคารที่ได้รับการคุ้มครองในระดับเขต 18 แห่ง และอาคารประวัติศาสตร์ที่ยอดเยี่ยม 15 แห่ง การบูรณะใช้อิฐสีฟ้าเก่า 1.6 ล้านก้อน กระเบื้องเก่า 400,000 แผ่น และแถบหินทราย 30,000 ตัน เพื่อฟื้นฟูสไตล์ปลายราชวงศ์ชิงและช่วงต้นสาธารณรัฐจีนให้เป็นไปอย่างที่สุด พื้นที่เปิดแรก (พื้นที่ซาอิซิวาน) มีความสูงต่างระดับ 40 เมตร โดยมีอาคาร 27 แห่งกระจายอยู่ตามภูเขาก่อตัวเป็นเลย์เอาต์การชมแบบระเบียง คุณสามารถเดินไปตามถนนหินสีฟ้าผ่านบาร์สถานทูตสหรัฐฯ เก่า (ปัจจุบันเป็นโรงละคร) ธนาคารซินหัวเก่า (พื้นที่ศิลปะ) และสัมผัสความรู้สึกที่ดื่มด่ำของ "ก้าวเข้าสู่ประวัติศาสตร์." หยุดพักที่นี่สั้นๆ เพราะจุดหมายที่สำคัญของเราคือจุดหยุดถัดไป—หลงเหมินห่าว โบราณถนน.
จากถนนคนเดินหลงเมินห่าว เดินตรงไปตามถนนนันบิ่นประมาณ 300 เมตรเพื่อไปยังทางเข้าหมายเลข 4 ของเซี่ยห้าวหลี่ ถึงแม้ว่าการทัวร์จะเริ่มจากด้านล่างไปยังด้านบน แต่เส้นทางส่วนใหญ่จะมีบันไดเลื่อนหรือลิฟต์ จึงไม่ทำให้เหนื่อยล้า
📷ระยะเวลาแนะนำ: 1-2 ชั่วโมง ควรมาหลังพระอาทิตย์ตก เริ่มจากถนนเก่า Longmenhao เดินตามถนน Nanbin 300 เมตร ถึงทางเข้า 4 ของ Xiahaoli ส่วนใหญ่มีบันไดเลื่อนหรือลิฟต์ ไม่เหน็ดเหนื่อย Xiahaoli มีเลย์เอาต์โค้งงอสูง-ต่ำ คืนความสวยงามของเมืองภูเขา ไม่มีความคึกคักเชิงพาณิชย์ แต่มีความเงียบสงบของเมืองเก่า Xiahaoli เริ่มตั้งแต่ยุคเฉียนหลง ใช้อิฐเก่า 1.6 ล้านก้อน หิน 30,000 ตัน สร้างตามตำแหน่งเดิม รักษาถนนหินอ่อนและวิถีชีวิตช่องเหนียงเก่า ร้านค้ามีดีไซน์และลักษณะท้องถิ่น มีร้านชาและกาแฟใหม่ๆ เดินตามบันไดจะพบร้านเล็กๆ ที่เหมาะกับตัวเอง ช่วงพระอาทิตย์ตก แนะนำไปที่น้ำตก ชมวิวสวยเมื่อไฟสว่าง เส้นทาง 1: จากริมแม่น้ำ ขึ้นบันได นั่งลิฟต์ 1-2 ชั้น 3 ถึง Longmen Street เลี้ยวขวาถึง Fumen นั่งลิฟต์ 5 ชั้น 2 เดินขึ้นไปถึง กรอบรูปเมือง และ กำแพงความสุข ต่อไปถึง แหล่งรวม Haoyue ออกซอยเห็นสถานี Shangxinjie เส้นทาง 2: จากริมแม่น้ำ ขึ้นบันได นั่งลิฟต์ 1-2 ชั้น 3 ถึง Longmen Street เลี้ยวซ้ายถึง Longmen Haoyue เดินตรงถึงลิฟต์ 4 ถ่ายรูปที่ ทางเดินดอกไม้ นั่งลิฟต์ 4 ไป Wangjiang Alley ผ่านซอยถึงลิฟต์ 6 ชั้น 2 ซ้ายถึง จุดถ่ายรูปรถไฟฟ้า ขวาคือ ชมวิวแม่น้ำ และ ชมวิวแม่น้ำและจันทรา เดินขึ้นเห็น ชมจันทรา และ แหล่งรวม Haoyue
หลังจากการสำรวจในช่วงบ่าย คุณต้องพร้อมที่จะฟื้นฟูพลังงานของคุณ
เมื่อคุณมองไปที่แสงสว่างอันเจิดจ้าของตัวเมืองฉงชิ่งจากยามพลบค่ำของเหยาเหา คุณจะค้นพบเมืองภูเขาเวทมนตร์ที่เติบโตในแนวตั้งแห่งนี้ มันได้เคี่ยวความคิดถึงและศรัทธาของผู้เข้าเมืองให้กลายเป็นน้ำซุปแดง—รสชาติที่เผ็ดร้อนที่ข้ามผ่านภาษาและความรู้สึกที่ชาระกัดอุปสรรค เชือกร้องขอแดงที่แขวนอยู่ภายใต้ต้นหวงเกอสะท้อนถึงเสียงตะโกนที่มีชีวิตชีวาของ "ฮั่วเฉวียน" (เกมดื่มแบบดั้งเดิม) ในร้านอาหารชาบู สะท้อนถึงจังหวะสองทางของดินแดนบายู: ครึ่งหนึ่งคือความเห็นใจที่เสริมสร้างขึ้นในควันธูปที่หลอมละลายพันปีของวัดเหลาเจี้ยนตง อีกครึ่งหนึ่งคือการเต้นรำที่ร้อนแรงของพริกและพริกไทยเสฉวนบนเส้นทางโบราณ คนฉงชิ่งไม่สนใจว่าตนมาจากไหน พวกเขาใส่ใจมากกว่าว่าชีวิตปัจจุบันของพวกเขาสะดวกสบายหรือไม่และการพัฒนาของพวกเขาในอนาคตจะราบรื่นหรือไม่ ในยุคที่เรื่องราวใหญ่โตของความหลากหลายกำลังทำลายความเห็นพ้องต้องกันในชุมชน บางทีเส้นทางการพัฒนาของฉงชิ่งอาจให้แรงบันดาลใจมากขึ้น—เพียงแค่มีไฟใต้หม้อที่คอยลุกไหม้ วัฒนธรรมที่แตกต่างกันจะสามารถหลอมรวมกันได้ในความเพลิดเพลินของรสชาติที่เผ็ดร้อนและชา และการต่อสู้ส่วนบุคคลอย่างไม่หยุดยั้ง สิ่งนี้จะสร้างซิมโฟนีอันยิ่งใหญ่ของวัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม และความเชื่อ ในระดับรากหญ้าจากแต่ละบุคคล เปรียบเสมือนแม่น้ำแยงซี ซึ่งไหลผ่านมาหลายล้านปี เกิดจากลำน้ำรองนับไม่ถ้วน แต่ในบางจุด มันได้ชื่อเดียวและทิศทางเดียว ตอนนี้ มันไหลไปข้างๆ คุณอย่างเงียบ ๆ มุ่งสู่ระยะไกล หลังจากวันที่ยาวนานและเหนื่อยล้า กรุณาพักผ่อนให้เร็วเพื่อไม่ให้กระทบต่อแผนการเดินทางในวันพรุ่งนี้ ราตรีสวัสดิ์ หากคุณสนุกกับการเดินทางในวันนี้ กรุณาพิจารณาทิ้งคำวิจารณ์เชิงบวกให้เรา มันจะช่วยให้นักเดินทางคนอื่นๆ ที่พิจารณาการเดินทางไปจีนมากขึ้น แน่นอน หากมีสิ่งใดที่ไม่เป็นที่พอใจ กรุณาแจ้งให้เราทราบโดยทันที สิ่งนี้จะช่วยให้เราปรับปรุงบริการของเราอย่างต่อเนื่อง ขอบคุณมาก ราตรีสวัสดิ์
1. เหลาดุ้นตงกว้างขวาง เส้นทางซับซ้อน และง่ายที่จะหลงทาง; อย่าทำตามคนอื่นอย่างเดียว.
2. น้ำมีราคาแพงบนภูเขา แนะนำให้พกน้ำดื่มอย่างน้อยสองขวด.
3. ดำเนินการป้องกันยุง เนื่องจากมีพืชไม้หนาแน่นบนภูเขาและมียุงมากมาย; คุณสามารถซื้อสเปรย์กันยุงที่ซูเปอร์มาร์เก็ต.
4. เดินทางให้เบาและสวมรองเท้าที่ใส่สบาย.
5. อย่าลืมนำพาสปอร์ต.
6. ลองใช้แบตเตอรี่สำรองเพื่อให้แน่ใจว่าโทรศัพท์ของคุณมีแบตเตอรี่พอ.
เข้าสู่ระบบแอป EasyGo China ด้วยอีเมลที่ใช้ตอนชำระเงิน สิ่งที่คุณซื้อจะแสดงใน ทริปของฉัน
เส้นทางของคุณใช้งานได้ในแอปเป็นเวลา 2 วันหลังซื้อ
ค่าเข้าชมและการจองอาจแยกต่างหาก โปรดตรวจสอบข้อมูลทางการของสถานที่ท่องเที่ยวก่อนเดินทาง
★ 5.0 / 5 · รีวิว 7 รายการจากนักเดินทางในแอป
From Laojun Cave you see all the city’s hearth-smoke below; the Huangge Ancient Road is a thousand-year-old trade route with real atmosphere; the Port Opening Site Park tells Chongqing’s modern century clearly — this route is quiet and deep, a different temperament from the internet-famous Chongqing.
Древняя дорога Хуангу — остаток торгового пути между Сычуанью и Гуйчжоу, храм Лаоцзюньдун открывает вид на весь город, парк истории порта рассказывает о ста годах современного Чунцина — эта линия объясняет историю миграции и торговли города куда лучше, чем просто фотографирование у популярных точек.
After the futuristic chaos of the city centre, this tour was a welcome change of pace. It showed a completely different, more tranquil side of Chongqing. We visited the Laojun Cave Taoist temple, which was so peaceful and atmospheric, with incense smoke curling up into the trees. It felt like a hidden sanctuary. Walking along the Huangjueya Old Street and the ancient flagstone path was like stepping back in time. I loved exploring the little shops and cafes tucked away there. It was fascinating to see the old architecture and imagine what life was like here centuries ago. The private kitchen meal was a real treat, offering refined, home-style dishes that were a lovely contrast to the fiery hotpot. This experience provided a wonderful cultural depth to my visit.
This second Chongqing day felt more intimate and local. Laojun Cave gave me a calmer, spiritual side of the city, and walking around old streets like Huangjueya made the whole trip feel textured—less “checklist,” more atmosphere. I appreciated how the tour leaned into small cafés/tea stops and private-style dishes rather than only the big-ticket hotpot experience. The food was comforting but still punchy—classic Chongqing energy, just more personal. Also, having someone guide the route through hills, alleys, and viewpoints saved a lot of time and effort. If you want Chongqing beyond the neon postcard, this is the one.
Laojun Dong domina la ciudad, el Camino Antiguo Huangge es una ruta comercial milenaria, y el parque del puerto abierto cuenta un siglo de historia moderna — el Chongqing tranquilo sabe mejor que la versión viral. Las subidas y bajadas de esta ruta ya están resueltas: no hay que pelearse con las cuestas.
Laojun Dong domina el río Yangtsé y la ciudad; el Camino Antiguo Huangge te devuelve cien años atrás; el parque del puerto abierto cuenta la historia de la apertura de Chongqing — esta ruta tiene más poso que los puntos virales, pensada para quien quiere leer la ciudad.
ไอเดียเพิ่มเติมสำหรับวันที่คุณจะจดจำ
ทัวร์เที่ยวด้วยตัวเอง