สวนลิชาน → มื้อกลางวัน → ทหารดินเผา → มื้อเย็น → "กองทัพฟื้นคืน" / "บทเพลงแห่งความเศร้าโศกนิรันดร์"
ไม่ว่าคุณจะพักอยู่ที่ไหน คุณสามารถเดินทางไปยังจุดหมายแรกของเราวันนี้—พิพิธภัณฑ์ทหารจากดินเผาของจักรพรรดิฉินได้ผ่านรถประจำทาง รถไฟฟ้าใต้ดิน หรือแท็กซี่ แนะนำให้ถึงที่ประมาณก่อน 10 โมงเช้า เวลาที่ออกเดินทางโดยละเอียดโปรดกำหนดด้วยตัวคุณเอง
ก่อนการรวมประเทศจีนโดยฉิน ดินแดนมีประสบการณ์การแบ่งแยกและสงครามมากว่า 550 ปี ในช่วงสมัยฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง () มีรัฐขุนนางมากกว่า 140 รัฐ ในระยะเวลา 300 ปีถัดไป อำนาจได้เปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ โดยมีรัฐสำคัญ 5 รัฐสลับกันครองอำนาจ จนถึงสมัยรัฐสงคราม () เหลือรัฐเพียงประมาณ 20 รัฐเท่านั้น ในระหว่างสมัยรัฐสงคราม ความถี่ของสงครามลดลง แต่ขนาดและจำนวนผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นอย่างมาก สงครามเหล่านี้มักมีความรุนแรงพอที่จะทำลายรัฐขนาดกลางได้ อย่างเช่นในสงครามที่มีชื่อเสียงที่เรียกว่าศึกชางผิง (การรบที่เกิดขึ้นระหว่างปี 262 ถึง 260 ก่อนคริสต์ศักราชที่ชางผิง ทางตะวันตกเฉียงเหนือของก้าวปิง ในปัจจุบัน ระหว่างรัฐฉินและรัฐจ้าว) กองทัพฉินได้สังหารและจับกุมทหารจ้าวรวมทั้งสิ้น 450,000 นาย โดยมีนักโทษจ้าว 400,000 คนถูกฆ่าหรือฝังทั้งเป็น สงครามที่ต่อเนื่องทำให้ผู้คนได้รับความทุกข์และสูญเสียอย่างมหาศาล พวกเขาต้องการให้ความยุ่งเหยิงสิ้นสุดลง ในตอนแรก รัฐฉินเป็นเพียงเผ่าที่ไม่มีชื่อเสียง ในช่วงนั้นทั้งภูมิภาคอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์โจว โดยมีพระมหากษัตริย์เป็นอำนาจสูงสุด ขุนนางแต่ละคนมีรัฐของตัวเอง ซึ่งมีอำนาจทางการเมือง เศรษฐกิจ และทหาร บรรพบุรุษของฉิน "ฉินเฟยจื่อ " มีความเชี่ยวชาญในการเพาะพันธุ์ม้าและได้รับความไว้วางใจจากกษัตริย์เสาฉของโจว () ซึ่งต้องการฟื้นฟูอุตสาหกรรมสัตว์เลี้ยงของพระราชา กษัตริย์เสาฉให้ที่ดินฉิน (ซึ่งปัจจุบันคือเตียนสุ่ย มณฑลกานซู ประเทศจีน) เป็นฟีฟ ทำให้เขาเป็นข้าราชบริพารของราชวงศ์โจวที่รู้จักกันในชื่อ "ฉินหยิ่ง " ในขณะนั้น สถานะทางการเมืองของฉินอยู่ในระดับต่ำมาก เป็นเพียงแค่เมืองรัฐ ฉินตั้งอยู่ใกล้กับชนเผ่าตะวันตกซึ่งเรียกว่าเวสเทิร์นรง () เป็นคำรวมสำหรับกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในฝั่งตะวันตก ขุนศึกฉินมีทั้งความขัดแย้งและการแลกเปลี่ยนกับเวสเทิร์นรง ตลอดเวลา เผ่าฉินถูกโจมตีอย่างบ่อยครั้งโดยเวสเทิร์นรง แต่ก็พัฒนาความแข็งแกร่งทางทหารผ่านการเผชิญหน้าเหล่านี้ ในปี 771 ก่อนคริสต์ศักราช มาร์คีสบีเฉินและฉวนรอง (ทั้งคู่เป็นชนกลุ่มน้อยจากจีนตะวันตกเฉียงเหนือในปัจจุบัน) ได้บุกเข้ามาและฆ่ากษัตริย์โย่วของโจว () ผู้นำฉิน ดยุคเซียงแห่งฉิน () ได้รับรางวัลสำหรับความภักดีและการช่วยเหลือในการเคลื่อนย้ายกษัตริย์ปินของโจว () ในปี 770 ก่อนคริสต์ศักราช ดยุคเซียงได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการให้เป็นขุนศึกและได้รับที่ดินทางตะวันตกของเขาภูเขฉี่ () สถาปนารัฐฉินอย่างเป็นทางการและยกระดับสถานะทางการเมืองของรัฐอย่างสำคัญ ในขณะนั้น ไม่มีใครสามารถจินตนาการได้ว่ารัฐเล็กนี้จะรวมดินแดนทั้งหมดไว้ภายในเวลา 549 ปีถัดมา ในระยะเวลา 193 ปีถัดมา ฉินซึ่งตอนนี้ได้เป็นรัฐที่ได้รับการรับรอง ยังคงขยายอำนาจโดยการพิชิตชนเผ่าต่าง ๆ ในทางตะวันตกเฉียงเหนือ เพิ่มประชากรและความแข็งแกร่งทางทหาร อย่างไรก็ตาม ฉินยังคงรักษาขนบธรรมเนียมของชนเผ่าดั้งเดิมไว้มาก และถูกมองข้ามและเย้ยหยันโดยรัฐในที่ราบกลาง () ซึ่งบางรัฐแม้กระทั่งกีดกันรัฐฉินจากพันธมิตรขุนนาง การเปลี่ยนแปลงของรัฐฉินเริ่มต้นจากความพ่ายแพ้ที่สำคัญ — การสูญเสียพื้นที่เฮ็กซี () ให้กับรัฐเวย์ ในสงครามห้าปีนี้ กองทัพเวย์ที่มีอำนาจได้ข้ามแม่น้ำฮวงเหอ เอาชนะกองทัพฉิน และยึดพื้นที่เฮ็กซีที่สำคัญไว้ พื้นที่เฮ็กซี ตั้งอยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำฮวงเหอและทางเหนือของกวนจง () เป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์ การสูญเสียเฮ็กซีทำให้ฉินสูญเสียบัฟเฟอร์ยุทธศาสตร์และพื้นที่ทรัพยากรที่สำคัญ ทำให้ความมั่นคงถูกคุกคามอย่างรุนแรงและปิดการลงทางไปยังที่ราบกลาง กักขังฉินไว้ภายในภูเขาและจำกัดการพัฒนาอย่างมาก สถานการณ์นี้สามารถเปรียบเทียบได้กับการที่เยอรมนีสูญเสียอัลซาสและลอร์เรนหรืออาณาจักรออตโตแมนสูญเสียอนาโตเลีย อย่างไรก็ตาม ฉินไม่ได้สูญพันธุ์ รัฐ "ป่าเถื่อน" นี้มีจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้และความกล้าหาญที่ฝังลึกในเลือดของมัน โดยการเรียนรู้จากความพ่ายแพ้ ฉินเห็นข้อบกพร่องในระบบการเมืองและการบริหารของตน ส่งผลให้เกิดการตัดสินใจในการปฏิรูปการเมือง ซึ่งนำไปสู่เหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ที่เรียกว่าการปฏิรูปของชางหยาง การปฏิรูปของชางหยาง () ซึ่งเต็มไปด้วยจิตวิญญาณนวัตกรรมและการนองเลือด เกิดขึ้นในสองช่วงเวลา ระยะที่หนึ่ง (6 ปี): ระบบลงทะเบียนครัวเรือนและความรับผิดชอบร่วม: ประชากรถูกจัดเป็นหน่วยความรับผิดชอบร่วมของห้าครัวเรือน () และสิบครัวเรือน () หน่วยเหล่านี้เสริมสร้างการจัดระเบียบฐานรากและการบังคับใช้กฎหมาย ระบบความรับผิดชอบร่วมต้องการการตรวจสอบและรายงานซึ่งกันและกัน โดยจะมีการลงโทษรวมสำหรับอาชญากรรมที่ไม่ได้รายงาน การแยกครัวเรือนเพื่อการเก็บภาษี: ครอบครัวใหญ่ที่มีผู้ชายผู้ใหญ่ มากกว่าสองคน ต้องลงทะเบียนเป็นครัวเรือนแยกกัน โดยจะมีการเรียกเก็บภาษีเป็นสองเท่าสำหรับผู้ที่ไม่ปฏิบัติตามนโยบาย นโยบายนี้ได้ลดอำนาจของตระกูลใหญ่ ส่งเสริมหน่วยครอบครัวเล็ก ๆ และปรับปรุงประสิทธิภาพการจัดเก็บภาษี รางวัลความดีความชอบทางทหาร: เหรียญและยศจะได้รับตามความสำเร็จในสนามรบ ทำลายอารistocracy แบบมรดกและให้โอกาสแก่ชนชั้นกลางในการก้าวขึ้น ลดปริมาณอำนาจของขุนนางเก่า การส่งเสริมการเกษตรและการกดขี่การค้า: ผู้ที่มีส่วนสำคัญในการทำฟาร์มจะได้รับการยกเว้นจากหน้าที่แรงงาน ขณะที่พ่อค้าและช่างฝีมือที่ไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบจะถูกไถ่ถอนด้วยการเป็นทาสพร้อมกับครอบครัว นโยบายนี้ได้จัดลำดับความสำคัญของการเกษตรเพื่อให้มั่นใจว่าจะมีสำรองอาหารเพียงพอและเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ ระยะแรกได้ฟื้นฟูฉิน ขณะที่ระยะที่สองได้ลงลึกเข้าไปในปฏิรูปที่ดินและการเมือง ซึ่งวางพื้นฐานสำหรับความหายนะส่วนตัวของชางหยาง ระยะที่สอง: การปฏิรูปที่ดิน: ระบบที่ดินที่ดี (ระบบการถือครองที่ดินร่วมซึ่งที่ดินถูกแบ่งออกเป็นเก้าผืน โดยมีแปดครัวเรือนทำการเกษตรในเนื้อที่ของตนเอง และทำงานร่วมกันในแปลงกลางสำหรับรัฐ) ถูกยกเลิก ทำให้มีการถือครองที่ดินส่วนตัว ซึ่งทำให้เกษตรกรมีแรงจูงใจ เพิ่มผลผลิตทางการเกษตรและวางรากฐานสำหรับการเติบโตทางเศรษฐกิจของฉิน การปฏิรูปการเมือง: ระบบเทศมณฑลถูกนำมาใช้ โดยจัดตั้งเทศมณฑล 41 จังหวัดที่บริหารโดยเจ้าหน้าที่ที่ได้รับการแต่งตั้งจากรัฐ โดยตรง การควบคุมศูนย์กลางนี้ทำให้ประสิทธิภาพการบริหารดีขึ้นและเสริมเสริมอำนาจของฉิน การปรับปรุงมาตรฐาน: มีการนำเข้ามาตรฐานน้ำหนักและมาตรการที่เป็นเอกภาพ เพื่อให้แน่ใจในความสอดคล้องในทางการค้าและเสริมสร้างการควบคุมของรัฐต่อเศรษฐกิจ การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ได้ทำลายระบบขุนนางฟีดัล ทำให้เศรษฐกิจ การบริหาร และความแข็งแกร่งทางทหารของฉินพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว วางพื้นฐานสำหรับการรวมตัวของจีนในที่สุด อย่างไรก็ตาม สำหรับชางหยาง การปฏิรูปเหล่านี้นำไปสู่หายนะของเขา นักรัฐศาสตร์ที่โดดเด่นซึ่งนำการปฏิรูปของฉินมาตลอดเกือบ 20 ปี ทำให้ขุนนางรู้สึกไม่พอใจ หลังจากการเสียชีวิตของผู้สนับสนุนเขา ดยุคเสาฉแห่งฉิน ผู้ปกครองใหม่ กษัตริย์หุยเหวิน ได้รับอิทธิพลจากขุนนางเก่า สั่งการจับกุมชางหยาง ชางหยางหลบหนี แต่ไม่ได้รับที่พักเนื่องจากกฎเกณฑ์ของเขาเองเขาพยายามลี้ภัยไปยังรัฐอู๋ แต่ถูกปฏิเสธเนื่องจากความขัดแย้งในอดีต เขาจึงกลับไปยังดินแดนของตนและยกกองทัพขึ้นต่อต้าน แต่ก็พ่ายแพ้และถูกสังหาร ร่างของเขาถูกตัดเป็นชิ้น ๆ เพื่อนำไปประจานเป็นการเตือนใจ ชางหยางจบชีวิตอันน่าเศร้าเช่นนี้เป็นหลักเพราะการปฏิรูปของเขาทำลายสิทธิพิเศษของขุนนาง และเพราะเขาลงโทษติวเตอร์ของมกุฎราชกุมารี ซึ่งทำให้เขาสูญเสียฐานเสียงสนับสนุนในรัฐฉิน นอกจากนี้ อิทธิพลอันมากของชางหยางในฉินทำให้กษัตริย์หุยเหวินซึ่งเพิ่งขึ้นครองบัลลังก์รู้สึกไม่สบายใจ, เกรงว่าจะถูกท้าทายอำนาจของเขา แม้ว่าโชคชะตาที่น่าสงสารของชางหยาง แต่การปฏิรูปของเขายังคงมีการนำไปใช้ในฉิน และมีบทบาทสำคัญในความเจริญและความเข้มแข็งของรัฐ หลังจากการปฏิรูป ฉินก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว กษัตริย์หุยเหวินได้เรียกคืนพื้นที่เฮ็กซีและขยายเข้าไปในเสฉวน นำมาซึ่งความมั่งคั่ง ผู้สืบทอดของเขายังคงทำสงครามและชนะทำให้รัฐอื่น ๆ อ่อนแอลงอย่างมาก ในระหว่างการครองราชย์ 56 ปีของกษัตริย์โจเซียง () มีชัยชนะสำคัญหลายครั้ง รวมถึงการรบอีเฉวียน (, 293 ก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งฉินโจมตีฮั่นและเวย์ สังหาร 240,000 คน; การรบหยัน (, 279 ก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งฉินน้ำท่วมเมืองหลวงของชู ฆ่าหมื่นคน; การรบฮัวหยาง (, 273 ก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งฉินเอาชนะจ้าวและเวย์ สังหาร 150,000 คน; และการรบชางผิง (, 260 ก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งฉินฆ่าหรือฝัง 450,000 ทหารจ้าว สงครามเหล่านี้ทำให้รัฐอื่น ๆ อ่อนแอลงอย่างมาก ทำให้ทางสำหรับการรวมตัวของฉิน ในเวลานั้น รัฐตะวันออกของจีนไม่ได้อ่อนแอ ในความเป็นจริง หลายรัฐมีทหารที่มีอำนาจซึ่งมีชื่อเสียงไปทั่วประเทศ ตัวอย่างเช่น รัฐเวย์มี "เวย์อูจื้อ " (Infantry ทางทหารเวย์) ซึ่งเป็นทหารกองหนักที่ฝึกโดยนายพลชื่อดัง วูฉี ภายใต้การบังคับบัญชาของเขา ทหารเวย์ได้ต่อสู้หลายครั้ง โดยมีสถิติอันน่าประทับใจจากการเข้าร่วม 72 การรบใหญ่ ชนะ 64 ครั้งและที่เหลืออีก 8 ครั้งจบลงด้วยการเสมอ เกณฑ์การคัดเลือกสำหรับทหารเหล่านี้เข้มงวด: พวกเขาต้องสามารถยิงธนูด้วยน้ำหนักประมาณ 240 กิโลกรัม, ถือเกราะ อาหาร และอาวุธน้ำหนักเกือบ 30 กิโลกรัม และเดินทางมากกว่า 40 กิโลเมตรภายใน 4-5 ชั่วโมง รัฐฉินมี "ฉินจี่จื้อ " (ทหารคอมแบตฉิน) ความต้องการขั้นต่ำในกองทัพนี้คือต้องเป็นนักรบที่ผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดในทักษะต่าง ๆ เช่น การต่อสู้ใกล้ชิด, การปล้ำ, การว่ายน้ำ, การขี่ม้า, การต่อสู้ด้วยดาบ และการยิงธนู การฝึกนี้เน้นถึงความสามารถในการต่อสู้ส่วนบุคคลและเทคนิคการต่อสู้อันหลากหลาย คล้ายกับหน่วยกำลังพิเศษในสมัยปัจจุบัน เมื่อถึงจุดสูงสุด กองทัพฉินสามารถต่อสู้กับเวย์อูจื้อได้ จ้าวมี "จ้าวเปี้ยนฉี่ "(ทหารม้าชายแดนจ้าว) หน่วยกองทัพม้าเบานี้ใช้ประโยชน์จากม้าของจ้าวที่มีคุณภาพดีและนำเอากลยุทธ์ของชนเผ่าพเนจรมาใช้ มีความเชี่ยวชาญในการโจมตีระยะไกล พวกเขาคือกองกองทัพที่เคลื่อนที่ได้ที่สุดในสมัยของตนและเอาชนะทหารที่มีความเชี่ยวชาญของฉินได้ รัฐฮั่นมี "เจียซาซู่ปิง " (พลธนูเอลิทของฮั่น) หน่วยทหารโจมตีระยะไกลที่ติดตั้งด้วยธนูอันทรงพลังซึ่งสามารถยิงได้ถึง 600 ก้าว (ประมาณ 800 เมตร) เทคนิคการผลิตอาวุธที่ก้าวเจริญของฮั่นทำให้พวกเขาสามารถติดตั้งอุปกรณ์เหล็กให้กับทหาร ซึ่งมีความรุ่งโรจน์ในด้านความคมและความทนทานเมื่อเปรียบเทียบกับอาวุธทองสัมฤทธิ์ที่รัฐอื่น ๆ ใช้ กองทัพที่น่าเกรงขามอื่น ๆ ได้แก่ "กองทัพเซินซี" ของชู และ "ทหารเหล็กลิ่วตง " ของหยาน แน่นอนว่า ผู้ชนะที่แท้จริงคือ "ทหารเอลิทของฉิน." นักวิชาการชื่อดัง ซุนจื้อ ได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับความสามารถทางทหารของรัฐเหล่านี้ในผลงานของเขา "อี้ปิงเพียน《》" (เกี่ยวกับศิลปะการสงคราม): "ทางการทหารของฉินไม่สามารถเปรียบเทียบกับทหารน้อยของเวย์; ทหารน้อยของเวย์ไม่สามารถเปรียบเทียบกับทหารเอลิทของฉินได้." เพื่อที่จะเข้าใจว่าทำไมทหารฉินถึงแข็งแกร่งนัก เราจะพบคำตอบได้ในกองทัพดินเผา ในที่สุด ฉินชี่หวง โดยใช้ระบบการเมืองและการทหารที่ก้าวหน้าได้เข้ายึดรัฐหกรัฐ โดยการรวมประเทศ ฉินชี่หวง ราชาตัวแรกของจีน เป็นบุคคลที่มีความโดดเด่นที่มีเรื่องราวชีวิตที่น่าอัศจรรย์ เนื่องจากข้อจำกัดของพื้นที่ เราจะเขียนภาพเขาอย่างสั้น ๆ: เขาเกิดที่ฮั่นตัน รัฐจ้าว และต่อมาได้กลับไปที่ฉิน ขึ้นครองราชบัลลังก์ในวัย 13 ปี เขาแต่งตั้งลู่ปูเว่ยเป็นที่ปรึกษาของเขา ในช่วงนั้น รัฐฉินมีอำนาจอยู่แล้วและพร้อมที่จะรวมรัฐอื่น ๆ ทั้งหกรัฐ เมื่อตอนอายุ 22 ปี เขาได้จัดพิธีบรรพชาในพระราชวังชี่เหนียน () ที่หยงเฉิง, ถืออำนาจการปกครองอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นเขาได้ปราบปรามการจลาจลที่นำโดยมาร์คีสแห่งชางซิน, เหล่าข่าย และเอาที่ปรึกษาที่มีอิทธิพล ลู่ปูเว่ย ออก เริ่มควบคุมรัฐด้วยตนเอง ฉินชี่หวงเป็นคนขยันมาก โดยกำหนดให้ตัวเองต้องทำเอกสารราชการ 30 กิโลกรัมในแต่ละวันก่อนจะพักผ่อน เอกสารเหล่านี้ถูกเขียนลงบนแผ่นไผ่ ทุก ๆ 30 กิโลกรัมของแผ่นไผ่นั้นมีการพูดคุยเกี่ยวกับข้อมูลมากกว่า 200,000 อักขระ เขาใส่ใจในจัดการเจ้าหน้าที่และธุรกิจของรัฐ ไม่ว่าจะเป็นนโยบายระดับชาติหรือเรื่องท้องถิ่น ฉินชี่หวงได้ทำการดูแลทุกกรณีด้วยตัวเอง เขาระมัดระวังในการแต่งตั้งและปลดเจ้าหน้าที่ การจัดทำและบังคับใช้กฎหมายเพื่อให้แน่ใจว่าเขามีข้อมูลเกี่ยวกับการปกครองในทุกด้าน ฉินชี่หวงยังมีส่วนร่วมในการวางแผนและการจัดการโครงการก่อสร้างใหญ่ ๆ เช่นกำแพงเมือง (), ถนนรวบรวม (), คลองหลิงเฉวียน (), พระราชวังเอปัง () และอุโมงค์ของเขาเอง โครงการเหล่านี้ไม่เพียงแต่มีขนาดมหึมา แต่ยังต้องการมาตรฐานทางเทคนิคที่สูง ต้องมีการวางแผน การจัดองค์กร และการตรวจสอบอย่างละเอียด เขาได้มีส่วนร่วมในกระบวนการตัดสินใจและการจัดการโครงการเหล่านี้เพื่อให้แน่ใจว่าเสร็จสมบูรณ์อย่างสำเร็จ ในช่วง 11 ปีหลังจากการรวมประเทศจีน ฉินชี่หวงได้จัดการทัวร์การตรวจสอบทั่วประเทศห้าแห่ง โดยไปถึงด้านตะวันออกสุดที่ทะเลตะวันออก ข้างใต้ถึงทะเลใต้ ข้างตะวันตกที่หลงซี และด้านเหนือถึงกำแพงเมือง ทัวร์เหล่านี้มีเป้าหมายเพื่อแสดงถึงพลังของรัฐฉินและเสริมสร้างการควบคุมพื้นที่ พวกเขายังทำให้เขาได้ตรวจสอบสถานการณ์ในท้องถิ่นและการดำเนินนโยบายด้วยตัวเอง เขาท่องเที่ยวพร้อมกับรัฐมนตรีและเจ้าหน้าที่จำนวนมาก จัดการการดำเนินการของรัฐในระหว่างการเดินทาง ในระหว่างการเดินทางเขาพบกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น ฟังการรายงานของพวกเขา ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการปกครอง และพูดคุยเกี่ยวกับปัญหาที่สำคัญในที่นั้น ๆ อย่างน่าเศร้า ในระหว่างการตรวจสอบครั้งสุดท้ายของเขา เขาได้ป่วยหนักและเสียชีวิตในราชรถของเขา คนรุ่นหลังได้ยกย่องเขาเป็น "ราชาแห่งราชา" ไม่เพียงเพราะเขารวมประเทศจีน แต่ยังเนื่องจากมาตรการที่เขาใช้ต่อมา มาตรการเหล่านี้ได้นำมาซึ่งความเป็นหนึ่งทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม วางรากฐานสำหรับวัฒนธรรมและระบบการเมืองของจีนที่เป็นเอกภาพ 1. การจัดตั้งระบบรัฐบาลส่วนกลาง ฉินชี่หวงยกเลิกระบบฟีดัลของราชวงศ์โจวและนำมาซึ่ง "สามขุนและเก้าเสนาบดี" () ในระดับศูนย์กลาง ขุนสามคนมีหน้าที่ในการบริหาร งานกองทัพ และการตรวจสอบ ในขณะที่ขุนนางเก้าใช้จัดการงานเฉพาะต่าง ๆ ในระดับท้องถิ่น เขาได้แนะนำระบบมณฑล () ซึ่งเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นจะถูกแต่งตั้งและถูกปลดโดยตรงจากทางรัฐบาลกลาง ระบบนี้ทำให้การควบคุมจากศูนย์กลางมีเสถียรภาพมากขึ้นต่อการบริหารในพื้นที่และวางรากฐานสำหรับโครงสร้างทางการเมืองของสังคมฟีดัลของจีนมาเป็นเวลามากกว่าสองพันปี ส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อคนรุ่นต่อไป 2. การจัดมาตรฐานการเขียน น้ำหนักและมาตรการ และสกุลเงิน ก่อนการรวมรัฐทั้งหกมีความแตกต่างกันในระบบการเขียน ทำให้การแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมมีอุปสรรค ฉินชี่หวงสั่งให้ลี่ซีกับคนอื่น ๆ มาตรฐานการเขียน โดยสร้างอักษร "เซียนสลักขนาดเล็ก" () เป็นมมาตรฐานอย่างเป็นทางการที่ส่งเสริมทั่วประเทศ การรวมกันของการเขียนไม่เพียงแต่ทำให้การถ่ายโอนวัฒนธรรมและการพัฒนามีความสะดวก แต่ยังช่วยเพิ่มความผูกพันและเอกลักษณ์ของชาติ การตั้งหลักมาตรฐานสำหรับน้ำหนักและมาตรการเป็นอีกหนึ่งมาตรการที่มีผลลึกซึ้ง ฉินชี่หวงได้จารึกคำสั่งบนมาตรฐานน้ำหนักและมาตรการซึ่งส่งไปฟังทั่วประเทศ การดำเนินงานนี้ทำให้การเติบโตทางเศรษฐกิจมีความสะดวก และเสริมสร้างความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจทั่วทั้งประเทศ การรวมสกุลเงินมีความง่ายกว่า ฉินชี่หวงห้ามการผลิตเงินที่ไม่ได้รับอนุญาต และกําหนดให้ใช้เหรียญกลมมาตรฐานที่มีหลุมเหลี่ยมที่เรียกว่า "บันเหลียงเหรียญ" การออกเงินนี้ถูกใช้ในประเทศจีนมากกว่าสองพันปี ช่วยให้ระบบเศรษฐกิจโบราณของจีนเติบโต 3. การก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่และพัฒนาสิ่งพื้นฐาน คลองหลิงเฉวียน : หนึ่งในคลองที่เก่าแก่ที่สุดในโลก คลองหลิงเฉวียนถูกสร้างขึ้นตามคำสั่งของฉินชี่หวงเพื่อช่วยในการพิชิตพื้นที่หลิงหนาน มันเชื่อมต่อระบบแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำเพิร์ล ซึ่งสนับสนุนการดำเนินการทางทหารของฉินและส่งเสริมการแลกเปลี่ยนทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมระหว่างภูมิภาคเหนือและใต้ ในปี 2018 คลองหลิงเฉวียนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโดนซึ่งเป็นโครงสร้างการชลประทานมรดกโลก ทางตรงของฉิน : ทางหลวงที่มีความสำคัญ ทางตรงของฉินถูกสร้างขึ้นตามมาตรฐานสูง โดยมีความกว้างอยู่ระหว่าง 20 เมตรในที่แคบที่สุดไปจนถึง 60 เมตรในที่กว้างที่สุด ซึ่งเหมือนกับถนนในสมัยปัจจุบัน การก่อสร้างนี้เสริมความแข็งแกร่งให้กับการป้องกันทางทหารของฉิน ช่วยให้สามารถเคลื่อนย้ายทหารได้อย่างรวดเร็วและส่งเสริมการแลกเปลี่ยนในภูมิภาค คล้ายกับระบบถนนของอาณาจักรโรมันที่สะท้อนถึงการคิดเชิงกลยุทธ์ของอาณาจักรในสมัยโบราณ หลุมฝังศพของฉินชี่หวง: สุสานจักรพรรดิที่ใหญ่ที่สุดและซับซ้อนที่สุดในโลก ป้อมของฉินชี่หวงเป็นที่รู้จักในด้านการออกแบบที่ซับซ้อน และมีกับดักมากมาย รวมทั้งอุปกรณ์ฝังศพที่อุดมไปด้วย รวมถึงกองทัพดินเผาที่มีชื่อเสียง ความซับซ้อนของสุสานนี้เป็นพยานถึงปัญญาและแรงงานของชาวจีนโบราณและมีคุณค่าอย่างมากในการศึกษาเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และศิลปะของจีนโบราณ 4. การขยายดินแดนและการป้องกันชายแดน แคมเปญเหนือที่ต่อต้านซีอุนหนู: ซีอุนหนูเป็นชนเผ่าพเนจรที่มีอำนาจในตอนเหนือของจีนที่บุกเข้าโจมตีที่ราบกลางบ่อยครั้ง ฉินชี่หวงส่งนายพลเหมิงเทียนพร้อมกองทัพ 300,000 คนออกไปขับไล่ซีอุนหนูออกจากภูมิภาคออร์ดอส เขายังขยายกำแพงเมืองจากหลินทุนในตะวันตกไปยังเลียวตงทางตะวันออก ปกป้องการบุกรุกของซีอุนหนูและรักษาความปลอดภัยของที่ราบกลาง การแคมเปญใต้ที่ต่อต้านไบหย่วน: ฉินชี่หวงยังได้เป็นผู้นำการรบทางใต้เพื่อพิชิตเขตไบหย่วน นำไปสู่การรวมภูมิภาคหลิงหนานเข้าในอาณาจักรฉิน เขาได้จัดตั้งเทศมณฑลต่าง ๆ เช่น นานไฮ้, กุ้ยหลิน และเซียงเพื่อดูแลพื้นที่ ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมระหว่างที่ราบกลางและหลิงหนาน แน่นอนว่า ฉินชี่หวงไม่ใช่ผู้นำที่สมบูรณ์แบบและเผชิญกับความขัดแย้งมากมาย เช่นการเผาหนังสือและฝังอาจารย์ โครงการก่อสร้างมากมาย และกฎหมายที่รุนแรงและไม่มีความยืดหยุ่นที่สร้างภาระหนักและความทุกข์ให้กับประชาชน อย่างไรก็ตาม ปัญหานี้ไม่อาจบดบังความสำเร็จที่น่าทึ่งของเขา หวังว่าภาพรวมนี้จะให้คุณมีความเข้าใจเกี่ยวกับฉินชี่หวงและราชวงศ์ฉินได้อย่างคร่าว ๆ
เวลาทำการ： ฤดู low season：ตรวจบัตรเข้าตั้งแต่ 8:30 น. ถึง 16:30 น.; ฤดู high season：ตรวจบัตรเข้าตั้งแต่ 8:30 น. จนถึง 17:00 น. เมื่อเรามาถึงทางเข้าหลีซานหยวน เราจะเห็นรูปปั้นจักรพรรดิฉินซีฮวง ซึ่งตรงข้ามกับรถนำเที่ยวไปหลีซานหยวน ซึ่งสามารถนั่งได้ฟรี ในช่วงเช้ามักจะมีคนพลุกพล่านบริเวณทหารดินเผา แต่ในช่วงบ่ายจะมีคนพลุกพล่านในหลีซานหยวน ดังนั้นจึงขอแนะนำให้เริ่มเที่ยวจากหลีซานหยวนก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงคนพลุกพล่าน จากนั้นมุ่งหน้าไปยังสถานีรถบัสของหลีซานหยวน ระยะทางนี้ประมาณ 2 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางประมาณ 10 นาที ในระหว่างนี้เราจะขอแนะนำสั้นๆ เกี่ยวกับสุสานอันยิ่งใหญ่ที่ถูกเรียกว่าเป็นหนึ่งใน “สิ่งมหัศจรรย์ของโลก” นี้ ข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับสุสานจักรพรรดิฉิน จักรพรรดิฉินขึ้นครองราชย์เมื่ออายุ 13 ปีไม่นานก็เริ่มสร้างสุสาน ใช้เวลาทั้งหมด 39 ปี และหลังจากรวมประเทศได้ ก็ได้เรียกแรงงานจากทั่วทุกแห่งเข้ามา มีจำนวนมากกว่า 700,000 คนในการก่อสร้าง จนกระทั่งจักรพรรดิฉินเสียชีวิตสุสานจึงเสร็จสมบูรณ์ในช่วงที่จักรพรรดิฉินเอ้อซื้อมาครองตำแหน่ง สุสานนี้มีขนาดใหญ่อิงตามเมืองหลวงของฉิน ที่ประมาณเป็นรูปสี่เหลี่ยมรูปรี มีฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมแบ่งออกเป็นสองชั้น ซึ่งมีการศึกษาทางโบราณคดีที่สามารถค้นพบขนาดความยาว ความกว้าง และความลึกของกำแพงสุสาน โดยรอบกำแพงมีประตูอยู่ทั้งสี่ทิศทาง ซึ่งขอบเขตภายในนั้นคือพื้นที่ทั้งหมดของสุสานที่มีขนาดรวมประมาณ 18,030 ตารางเมตร ในครึ่งใต้ของเมืองภายในสุสานสร้างด้วยดิน ปกติจะมีลักษณะเป็นรูปทรงคว่ำ โดยที่ด้านบนจะมีพื้นเรียบแบนเล็กน้อย มีบันไดเล็กๆ มีรูปแบบลาดชันลงรวมกันเป็นสามระดับ โดยฉากที่อยู่ชั้นล่างจะมีพื้นที่ประมาณ 50,000 ตารางเมตร สูงประมาณ 115 เมตร แต่ที่ผ่านมา 2,000 กว่าปีที่เกิดจากการกัดเซาะตามธรรมชาติและความเสียหายจากมนุษย์ พื้นที่ของชั้นใต้ดินในปัจจุบันเหลือเพียง 10,000 ตารางเมตร สูงประมาณ 87 เมตร （การจำลองตัวอย่างสุสานจักรพรรดิฉิน） หลายปีที่ผ่านมา นักโบราณคดีได้ทำการเจาะและขุดเพื่อยืนยันว่า สุสานจักรพรรดิฉินมีขนาดรวม 56.25 ตารางกิโลเมตร เทียบเท่ากับพื้นที่ของ 2.5 มาเก๊าหรือกว่า 78 พระราชวังต้องห้ามที่รวมกัน ซึ่งส่วนที่ได้มีการเจาะสำรวจรายละเอียดเพียง 1/102 ของพื้นที่สุสานทั้งหมด พื้นที่ส่วนสำคัญของสุสานมีประมาณ 21,350 ตารางเมตรเท่านั้นที่ยังได้มีการสำรวจอย่างละเอียดใน 1/32 ของพื้นที่หลัก มีการพบสุสานที่มีสมบัติประกอบมากกว่า 400 แห่ง ซึ่งขณะนี้มีการขุดเพียง 10 แห่งพร้อมแสดง 5 แห่ง มีข่าวลือว่าฐานที่ได้ถูกขุดขึ้นในขณะนี้มีพื้นที่เพียง 0.25 ของพื้นที่ทั้งหมดของสุสานจักรพรรดิฉิน （การออกแบบโครงสร้างของสุสานจักรพรรดิฉิน） สุสานนี้เต็มไปด้วยความลับ ไม่เพียงแต่เพราะขนาดใหญ่ แต่ยังเพราะความน่าตื่นเต้นที่เกินจินตนาการ ตามบันทึกของประวัติศาสตร์สมัยตะวันออก สุสานนี้มีความลึกประมาณ 45 เมตร หลังการขุดเจาะ ชนิดแรกที่ต้องทำคือการฉีดทองแดงหลอมเหลวลงไปเพื่อสร้างฐานราก จากนั้นใช่วัสดุก่อสร้างจำลองภูมิประเทศของจีน และสุดท้ายก็ฉีดปรอทลงในแม่น้ำและทะเล เครื่องจักรจะทำให้น้ำปรอทไหลเหมือนกับแม่น้ำ ทะเลสาบและมหาสมุทรในความจริง และที่ด้านบน ก็จะประดับด้วยอัญมณี เช่น เพชรพลอย หรือที่เป็นรูปแบบที่บ่งบอกถึงดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว รวมถึงใช้ไขมันจาก “นางเงือกแห่งทะเลตะวันออก” ทำเทียนเพื่อหวังว่าจะสามารถติดไฟนานและส่องสว่างในสุสานได้ มีข่าวลือว่า โลงศพของจักรพรรดิฉินลอยอยู่บนแม่น้ำปรอทที่ไหล เคลื่อนไหวช้าๆ ราวกับว่าเขายังมีชีวิตอยู่ขณะตรวจตราจักรวรรดิของเขา แนวคิดนี้ดูเหมือนไม่น่าเชื่อ แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีการสำรวจพบว่าปริมาณปรอทใต้พื้นดินสูง ซึ่งแสดงว่ามีการซ่อนตัวของปรอทอยู่มากมาย และเมื่อวัดได้ ว่าปริมาณปรอทสูงในภาคตะวันออกเฉียงใต้ แต่ต่ำในตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งสามารถตรงกับลักษณะทางภูมิศาสตร์ ที่มีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ในภาคตะวันออกเฉียงใต้ แต่มีแม่น้ำน้อยในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ส่วนสมบัติที่ถูกฝังนั้นก็ยากที่จะจินตนาการได้เลย และจำนวนสมบัติในสุสานของจักรพรรดิฉินนั้นมีมากมายแต่ไม่เคยถูกขโมยไปเหตุผลหลักคือมีระบบป้องกันการโจรกรรมจำนวนมาก หากใครเคยดู “Raiders of the Lost Ark” คงจะสามารถจินตนาการได้ ที่สุสานขนาดใหญ่แห่งนี้มีกับดักอันตรายถึงชีวิตซ่อนอยู่กี่แห่ง แน่นอน แม้ว่าถ้าคุณชื่ออินเดียน่า โจนส์ ตัวจริงก็ตาม แม้เขาจะสามารถเข้าสู่สุสานของจักรพรรดิฉินได้ รอดจากกับดักที่อันตรายถึงชีวิต ก็มีโอกาสต่ำที่จะกลับออกมาได้ครบถ้วนในเหตุการณ์ที่เกิดจากพิษของปรอท เพราะสารหนักนี้สามารถถูกดูดซึมเข้าสู่ผิวหนังและแม้แต่สารพิษเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้เกิดการตายของเซลล์ประสาทได้ และหากสูดดมเข้าสู่ระบบทางเดินหายใจจะอันตรายยิ่งกว่า แล้วนักโบราณคดีจะเปิดเผยความลับของสุสานแห่งนี้เมื่อไรกันแน่? ในขณะนี้เหตุผลที่ไม่ขุดคือถึงแม้จะประมาณขนาดของสุสานจักรพรรดิฉินแล้ว พบว่ายากที่จะสร้างอาคารครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่เช่นนี้ จึงไม่สามารถป้องกันได้ดี จึงไม่จำเป็นต้องให้เหล่าความลับเหล่านั้นอยู่ใต้ดินต่อไป เมื่อถึงเวลาที่เรามีความสามารถในการป้องกัน หลังจากนั้นเราจึงจะสำรวจ เพราะฉะนั้น โปรดดูแลสุขภาพออกกำลังกาย กินอาหารที่มีประโยชน์ เราอาจจะได้เห็นช่วงเวลาในการคลี่คลายปริศนานั้นในช่วงชีวิตของเรา รถบัสนำเที่ยวได้ถึงจุดหมายแล้ว เรามาเริ่มทริปวันนี้ที่หลีซานหยวนกันเถอะ
ลี่ชานหยวนใหญ่โตมาก การเดินเท้าไม่สมเหตุสมผล กรุณาซื้อบัตรรถนำเที่ยวให้แน่ชัด ราคาบัตร: 15 หยวน จุดขายบัตรอยู่ข้างทางเข้าดังนี้—— ลำดับการท่องเที่ยว: โถงนิทรรศการ 9901——โถงนิทรรศการรถม้าทองแดง——โถงนิทรรศการ 0006 (ตรงข้ามรถม้าทองแดง)——สุสานจักรพรรดิฉินซีhuang (ตอนนี้มองเห็นได้เพียงแค่กองดินหนึ่งกอง ดังนั้นอาจไม่ต้องไป)——ทางออก
เมืองซีอานเป็นบ้านเกิดของเป่าฝอที่มีชื่อเสียงที่สุด เป่าฝอในเมืองซีอานมีประวัติยาวนานเกือบพันปี หากมาเยือนซีอานแล้วไม่ได้กินเป่าฝอ ถือได้ว่าเหมือนไปอเมริกาแล้วไม่ได้กินเบอร์เกอร์ ไปฝรั่งเศสแล้วไม่ได้กินฟัวกราสต์ หรือไปญี่ปุ่นแล้วไม่ได้กินซูชิ。 ตามประเภทวัตถุดิบ เป่าฝอในเมืองซีอานมักมี “เป่าฝอเนื้อแกะ”, “เป่าฝอเนื้อวัว” และ “เป่าฝอหัวฟักทอง”; และหากแยกประเภทตามวิธีทำ จะมี “ดันโจว”, “กานปา”, “กวาซัง” และ “สุ่ยเหวยเฉิง” สี่ประเภท。 “ดันโจว” หมายถึงการนำเป่าฝอและน้ำซุปเสิร์ฟแยกกันบนโต๊ะ โดยให้หยิบเป่าฝอ (แป้ง) ไปแช่ในน้ำซุป ก่อนจะดื่มน้ำซุปแยก เป็นการกล่าวว่า “รสชาติแต่ละอย่าง” “กานปา” บางคนเรียกว่า “กานเป่าฝอ” มีหลักการว่า เมื่อปรุงเสร็จแล้วในชามจะไม่มีน้ำซุปให้เห็น ใช้ตะเกียบชี้ลงไปในนั้นได้ “กวาซัง” หมายถึงเมื่อกินเป่าฝอเสร็จแล้ว จะมีน้ำซุปเหลืออยู่ที่ก้นชามเล็กน้อย “สุ่ยเหวยเฉิง” ตามชื่อก็คือ น้ำซุปกว้าง เหมือนน้ำที่ล้อมรอบเมือง เมื่อแยกเป่าฝอเสร็จ จะวางตะเกียบลงบนชาม คนเสิร์ฟก็จะเข้าใจว่านี่คือ “กานปา” การกิน “กวาซัง” และ “สุ่ยเหวยเฉิง” ไม่จำเป็นต้องวางตะเกียบ เนื่องจากขนาดของเป่าฝอจะแมตช์กับวิธีการทำ โดยหลักการคือ น้ำซุปกว้าง ขนาดเป่าฝอใหญ่ และในทางกลับกันถ้าน้ำซุปแคบก็จะมีขนาดเล็ก เชฟที่มีประสบการณ์เมื่อเห็นลูกค้าหั่นขนาดเป่าฝอรู้ได้เลยว่าจะต้องเพิ่มน้ำซุปมากน้อยแค่ไหน。 หม้อเป่าฝอมีความต้องการทางเทคนิคในการปรุงอาหารอย่างเข้มงวด กระทะทอดแป้ง การต้มเนื้อ การหั่นเนื้อ การต้มเป่าฝอ มีความตั้งใจในทุกขั้นตอน ขนมปัง “แช่น้ำ” ที่ปรุงกับเนื้อมีความกรอบและหอม ส่วนเนื้อมีความต้องการสูง ใช้เครื่องเทศสิบกว่าชนิดในการเตรียม เพื่อสร้างเลเยอร์รสชาติที่เข้มข้นและเนื้อนุ่มในปาก。 วิธีการรับประทาน： ก่อนรับประทาน ลูกค้าต้องฉีก “แช่น้ำ” ให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ การฉีกขาดถือว่าดีที่สุด อยากให้เล็กที่สุด เนื่องจากเพื่อให้รสชาติหลากหลายซึมเข้าไปในเป่าฝอ ร้านเป่าฝอเนื้อแกะบางร้านมีเครื่องจักรช่วยฉีกขนมปัง แต่หลายคนยังคงคิดว่าแบบนี้ไม่ “ต้นตำรับ” เมื่อฉีกขนมปังเสร็จแล้ว จะให้พ่อครัวทำอาหาร การต้มขนมปังต้องใช้อัตราส่วนของขนมปังกับน้ำซุปที่สมดุล เครื่องปรุงต้องเหมาะสม การต้มต้องใช้ไฟแรงอย่างรวดเร็ว และเสิร์ฟลงชามในเวลาที่เหมาะสม เพื่อให้ได้คุณภาพของน้ำซุปดั้งเดิมซึมเข้าไปในเป่าฝอ เมื่อเสิร์ฟเป่าฝอต้องเสิร์ฟพร้อมกับซอสพริก กระเทียมดอง และผักชี ขอแนะนำอย่างยิ่งให้คุณลองทุกอย่าง วิธีการรับประทานที่คนซีอานได้สรุปขึ้นมาตลอดพันปี จะต้องสร้างความประทับใจให้คุณอย่างแน่นอน。 เขตกวานกลางมีประเพณีอาหารเส้นที่ยาวนาน และ “เปียนเปียนหมี่” เป็นอาหารเส้นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของเขตฉ่านซีในกวานกลาง ช่างจะรีดแป้งให้มีขนาดกว้างและหนา จากนั้นมักจะจับปลายของแป้งทั้งสองข้างและดึงยืดแป้งไปในอากาศ ขณะทำกระบวนการนี้ แป้งจะเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในอากาศ ทำให้เกิดแรงเสียดทานอย่างรุนแรง เนื่องจากแป้งมีขนาดกว้างและมีความหนา เมื่อมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วจะเกิดเสียงที่ดัง “เปี๊ยะงเปี๊ยะง” ดังนั้นเส้นนี้จึงถูกเรียกว่า “เปียนเปียนหมี่” แนวทางการทำที่เต็มไปด้วยบรรยากาศของเชฟนี้แสดงถึงความมีเนื้อสัมผัสที่แข็งแรงของเส้นนี้ และมีความเคี้ยวกรุบดีมาก。 เส้นนี้ผลิตได้หลายรสชาติตามเครื่องเคียงที่แตกต่าง เช่น หากมีพริกป่น ซ้อมูลและกระเทียมห่ออยู่ข้างบนแล้วราดด้วยน้ำมันร้อน เรียกว่า “หยวนปอเปียนเปียนหมี่” และถ้ารวมเนื้อสับ ซอสมะเขือเทศไข่และผักต่าง ๆ และพริกป่นราดด้วยน้ำมันร้อน เรียกว่า “สามในหนึ่ง” แน่นอนว่า ผู้คนในฉ่านซีใช้ความเฉลียวฉลาดของพวกเขาพัฒนาเมนูอีกมากมายรอให้คุณสำรวจ。 มันเป็นการแสดงออกที่มีชีวิตชีวาของวัฒนธรรมท้องถิ่นในเสฉวนค่ะ ชื่อ “เปียนเปียนหมี่” นี้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงในวัฒนธรรมอาหารของเขตฉ่านซี จากชื่อนี้คุณจะสามารถสัมผัสถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยประเพณีพื้นบ้านในเขตฉ่านซี และยังสะท้อนถึงอารมณ์ขันเฉพาะของชาวฉ่านซีอีกด้วย。 ที่จอดรถที่หนึ่งบริเวณถนนการค้าทหารดินเผา - อยู่ด้านใต้ของรูปปั้นฉินสื่อหวงประมาณ 30 เมตร ร้านค้าทางด้านตะวันตก หากทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เมื่อออกจากหลี่ชานหยวน ประมาณเวลา 12:00 เราสามารถไปจัดการเรื่องอาหารกลางวันกันได้。นั่งรถรับส่งกลับไปที่ประตู 1 ทางเหนือของพิพิธภัณฑ์ทหารดินเผาจีนของฉินสื่อหวง ให้เราเดินไปทางตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อเห็นรูปปั้นฉินสื่อหวง ให้เราเดินต่อไปทางใต้ รวดเร็วก็จะถึงถนนสายอาหาร มีร้านอาหารมากมาย แต่มีไม่มากนักที่เราจะแนะนำอาหารที่ควรค่าแก่การชิม เราได้สรุปไว้ให้คุณแล้ว。 ที่นี่ เราต้องการแนะนำอาหาร “เป่าฝอ” และ “เปียนเปียนหมี่” อย่างเป็นทางการให้คุณรู้จัก อาหารเหล่านี้พบได้ทั่วไปในร้านอาหารท้องถิ่นในเมืองซีอาน และเราขอแนะนำให้คุณลองชิมดู— ที่นี่ เราต้องการแนะนำคุณกับ "เป่าฝอ" และ "เปียนเปียนหมี่" อาหารเหล่านี้พบได้ทั่วไปในร้านอาหารท้องถิ่นในซีอาน และเราขอแนะนำให้คุณลองชิมดู。 ทำความรู้จักกับ “泡馍”(เนื้อหาส่วนนี้́ถูกกล่าวถึงใน “山河诗长安” หากคุณเข้าใจแล้ว สามารถข้ามไปได้) เมืองซีอานเป็นบ้านเกิดของเป่าฝอที่มีชื่อเสียงที่สุด เป่าฝอในเมืองซีอานมีประวัติยาวนานเกือบพันปี หากมาเยือนซีอานแล้วไม่ได้กินเป่าฝอ ถือได้ว่าเหมือนไปอเมริกาแล้วไม่ได้กินเบอร์เกอร์ ไปฝรั่งเศสแล้วไม่ได้กินฟัวกราสต์ หรือไปญี่ปุ่นแล้วไม่ได้กินซูชิ。 ตามประเภทวัตถุดิบ เป่าฝอในเมืองซีอานมักมี “เป่าฝอเนื้อแกะ”, “เป่าฝอเนื้อวัว” และ “เป่าฝอหัวฟักทอง”; และหากแยกประเภทตามวิธีทำ จะมี “ดันโจว”, “กานปา”, “กวาซัง” และ “สุ่ยเหวยเฉิง” สี่ประเภท。 “ดันโจว” หมายถึงการนำเป่าฝอและน้ำซุปเสิร์ฟแยกกันบนโต๊ะ โดยให้หยิบเป่าฝอ (แป้ง) ไปแช่ในน้ำซุป ก่อนจะดื่มน้ำซุปแยก เป็นการกล่าวว่า “รสชาติแต่ละอย่าง”“กวาซัง” หมายถึงเมื่อกินเป่าฝอเสร็จแล้ว จะมีน้ำซุปเหลืออยู่ที่ก้นชามเล็กน้อยหม้อเป่าฝอมีความต้องการทางเทคนิคในการปรุงอาหารอย่างเข้มงวด กระทะทอดแป้ง การต้มเนื้อ การหั่นเนื้อ การต้มเป่าฝอ มีความตั้งใจในทุกขั้นตอน ขนมปัง “แช่น้ำ” ที่ปรุงกับเนื้อมีความกรอบและหอม ส่วนเนื้อมีความต้องการสูง ใช้เครื่องเทศสิบกว่าชนิดในการเตรียม เพื่อสร้างเลเยอร์รสชาติที่เข้มข้นและเนื้อนุ่มในปาก。ก่อนรับประทาน ลูกค้าต้องฉีก “แช่น้ำ” ให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ การฉีกขาดถือว่าดีที่สุด อยากให้เล็กที่สุด เนื่องจากเพื่อให้รสชาติหลากหลายซึมเข้าไปในเป่าฝอ ร้านเป่าฝอเนื้อแกะบางร้านมีเครื่องจักรช่วยฉีกขนมปัง แต่หลายคนยังคงคิดว่าแบบนี้ไม่ “ต้นตำรับ” เมื่อฉีกขนมปังเสร็จแล้ว จะให้พ่อครัวทำอาหาร การต้มขนมปังต้องใช้อัตราส่วนของขนมปังกับน้ำซุปที่สมดุล เครื่องปรุงต้องเหมาะสม การต้มต้องใช้ไฟแรงอย่างรวดเร็ว และเสิร์ฟลงชามในเวลาที่เหมาะสม เพื่อให้ได้คุณภาพของน้ำซุปดั้งเดิมซึมเข้าไปในเป่าฝอ เมื่อเสิร์ฟเป่าฝอต้องเสิร์ฟพร้อมกับซอสพริก กระเทียมดอง และผักชี ขอแนะนำอย่างยิ่งให้คุณลองทุกอย่าง วิธีการรับประทานที่คนซีอานได้สรุปขึ้นมาตลอดพันปี จะต้องสร้างความประทับใจให้คุณอย่างแน่นอน。 ทำความรู้จักกับเส้นบิยางบิยาง (เนื้อหาส่วนนี่ได้ถูกกล่าวถึงใน “ซานเหอซือ ฉางอาน” หากคุณเข้าใจแล้วสามารถข้ามไปได้)เขตกวานกลางมีประเพณีอาหารเส้นที่ยาวนาน และ “เปียนเปียนหมี่” เป็นอาหารเส้นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของเขตฉ่านซีในกวานกลาง ช่างจะรีดแป้งให้มีขนาดกว้างและหนา จากนั้นมักจะจับปลายของแป้งทั้งสองข้างและดึงยืดแป้งไปในอากาศ ขณะทำกระบวนการนี้ แป้งจะเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในอากาศ ทำให้เกิดแรงเสียดทานอย่างรุนแรง เนื่องจากแป้งมีขนาดกว้างและมีความหนา เมื่อมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วจะเกิดเสียงที่ดัง “เปี๊ยะงเปี๊ยะง” ดังนั้นเส้นนี้จึงถูกเรียกว่า “เปียนเปียนหมี่” แนวทางการทำที่เต็มไปด้วยบรรยากาศของเชฟนี้แสดงถึงความมีเนื้อสัมผัสที่แข็งแรงของเส้นนี้ และมีความเคี้ยวกรุบดีมาก。 เส้นนี้ผลิตได้หลายรสชาติตามเครื่องเคียงที่แตกต่าง เช่น หากมีพริกป่น ซ้อมูลและกระเทียมห่ออยู่ข้างบนแล้วราดด้วยน้ำมันร้อน เรียกว่า “หยวนปอเปียนเปียนหมี่” และถ้ารวมเนื้อสับ ซอสมะเขือเทศไข่และผักต่าง ๆ และพริกป่นราดด้วยน้ำมันร้อน เรียกว่า “สามในหนึ่ง” แน่นอนว่า ผู้คนในฉ่านซีใช้ความเฉลียวฉลาดของพวกเขาพัฒนาเมนูอีกมากมายรอให้คุณสำรวจ。 มันเป็นการแสดงออกที่มีชีวิตชีวาของวัฒนธรรมท้องถิ่นในเสฉวนค่ะ ชื่อ “เปียนเปียนหมี่” นี้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงในวัฒนธรรมอาหารของเขตฉ่านซี จากชื่อนี้คุณจะสามารถสัมผัสถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยประเพณีพื้นบ้านในเขตฉ่านซี และยังสะท้อนถึงอารมณ์ขันเฉพาะของชาวฉ่านซีอีกด้วย。“饦饦馍” มีลักษณะกรอบ หอมแห้ง เมื่อใส่ในซุปแล้วไม่ยุ่ย ส่วนเนื้อต้องผ่านการปรุงด้วยสมุนไพรเกือบสิบชนิด ทำให้มีรสชาติที่เข้มข้นและชั้นเชิง รสสัมผัสนุ่มละมุน วิธีรับประทาน:ก่อนทาน ลูกค้าต้องทำการฉีก “饦饦馍” ให้เป็นชิ้นเล็กๆ โดยยิ่งฉีกละเอียดมาก ยิ่งดี เพื่อให้รสชาติของน้ำซุปซึมเข้าไปในขนมปังได้ดี ร้านขาหมูน้ำซุปบางร้านอาจมีเครื่องฉีกขนมปังช่วย แต่หลายคนยังมองว่าไม่แท้จริงแบบดั้งเดิม หลังจากฉีกขนมปังแล้ว เชฟจะนำไปต้มในน้ำซุป โดยใช้น้ำซุปเป็นตัวกำหนดรสชาติ ปรุงแต่งอย่างพอเหมาะ ต้มไฟแรงอย่างรวดเร็ว และตักเสิร์ฟในเวลาที่เหมาะสม เพื่อให้น้ำซุปซึมเข้าไปในขนมปังและกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย เมื่อเสิร์ฟจะต้องมีเครื่องเคียงอย่าง ซอสพริก กระเทียมดอง และผักชี แนะนำให้ลองทานพร้อมกันทั้งหมด นี่คือวิธีรับประทานที่ชาวซีอานสืบทอดกันมาหลายพันปี รับรองว่าจะทำให้คุณประทับใจแน่นอน บริเวณกวานจงมีประวัติศาสตร์อาหารเส้นยาวนาน โดยเส้นบิยางบิยาง (Biangbiang 面) ถือเป็นอาหารเส้นที่มีเอกลักษณ์และโดดเด่นอย่างมากของเขตกวานจง มณฑลส่านซี เชฟจะนำแป้งมานวดแล้วรีดเป็นแผ่นเส้นกว้างและหนา จากนั้นจะจับปลายเส้นทั้งสองข้างแล้วดึงและตบแป้งในอากาศอย่างแรง ทำให้แป้งเส้นนี้เคลื่อนไหวเร็วและเสียดสีกับอากาศจนเกิดเสียงดัง “biangbiang” ดังเป๊าะ ๆ เสียงนี้จึงเป็นที่มาของชื่อ “เส้นบิยางบิยาง” วิธีการทำเส้นที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวานี้ยังสะท้อนถึงเนื้อสัมผัสที่เหนียวและหนึบของเส้นอย่างเต็มที่ เส้นบิยางบิยางจะมีรสชาติหลากหลายตามท็อปปิ้งที่ต่างกัน เช่น เส้นราดด้วยพริกป่น ต้นหอม กระเทียมสด แล้วราดด้วยน้ำมันร้อน เรียกว่า “เส้นบิยางบิยางน้ำมันร้อน” หรือใส่เนื้อผัดซอส ไข่ไก่ มะเขือเทศ และผักต่าง ๆ ราดด้วยน้ำมันร้อน เรียกว่า “สามอย่างรวมกัน” (สามอินอี) แน่นอนว่าคนส่านซียังมีความคิดสร้างสรรค์อีกมาก ทำให้เกิดเมนูใหม่ ๆ อีกหลายแบบที่รอให้คุณมาค้นหา เส้นบิยางบิยางเป็นตัวแทนวัฒนธรรมท้องถิ่นของส่านซี ชื่อ “biangbiang” กลายเป็นสัญลักษณ์ของอาหารส่านซี ที่สะท้อนบรรยากาศพื้นบ้านและอารมณ์ขันเฉพาะตัวของชาวส่านซีได้อย่างชัดเจน
หลังจากทานอาหารกลางวันประมาณ 13:00 น. ขณะนี้ผู้เยี่ยมชมทหารม้าในช่วงเช้าเพิ่งออกไป และผู้มาเยี่ยมในช่วงบ่ายก็ยังไม่มาก ทำให้หลีกเลี่ยงช่วงที่มีคนเยอะได้อย่างสมบูรณ์ โดยแทบจะสามารถยืนอยู่แถวหน้าและมองดูได้อย่างละเอียดในแต่ละหลุม จากทางออกของเขตการค้าให้ไปทางซ้าย ประมาณ 100 เมตร ก็จะถึงลานประตูหลัก เพื่อเข้าพื้นที่ทหารม้ามีการตรวจสอบความปลอดภัย 2 จุด จุดแรกที่ทางเข้าลานประตูหลัก และจุดที่สองที่พื้นที่ทหารม้า ต้องเดินประมาณสองสามร้อยเมตร หากคุณรู้สึกว่าอากาศไม่เหมาะสมหรืออยากประหยัดแรง แนะนำให้เดินไปทางซ้ายเมื่อเข้าประตูและจ่ายเงิน 5 หยวนในการนั่งรถน้ำมูล แน่นอน หากมีคนเข้าแถวเพื่อนั่งรถมากเกินไป การเดินจะใช้เวลาประมาณ 10 นาที ทำความรู้จักทหารม้าดินเผา การสร้างทหารม้าดินเผาเริ่มต้นขึ้นเมื่อจักรพรรดิฉินหยวนเจิ้ง (Ying Zheng) ขึ้นครองราชย์ในอายุ 13 ปี คือในปี 246 ก่อนคริสต์ศักราช ใช้เวลาเกือบ 40 ปีจึงเสร็จสมบูรณ์ เป็นผลงานของราชวงศ์ฉิน ซึ่งเป็นราชวงศ์ฟิวดัลที่รวมประเทศจีนเป็นหนึ่งเดียวเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์จีน ทหารม้าดินเผาไม่ใช่หลุมฝังศพที่อยู่ใต้ดิน แต่เป็นอาคารโครงสร้างดิน-ไม้แบบอุโมงค์ใต้ดิน วิธีการเฉพาะเจาะจงคือ ขุดหลุมขนาดใหญ่ที่มีความลึกประมาณ 5 เมตรบนพื้นดินก่อน สร้างกำแพงกั้นดินที่ขนานกันเป็นแถวๆ ในกลางหลุม จัดเสาไม้เรียงรายทั้งสองข้างของกำแพง วางไม้คานบนเสา ปูไม้หลังคาทึบแสงบนไม้คานและกำแพงกั้นดิน ปูเสื่อไผ่ชั้นหนึ่งบนไม้หลังคา แล้วปูดินเหนียวทับ ซึ่งประกอบเป็นหลังคาหลุม หลังคาหลุมสูงกว่าพื้นผิวดินในขณะนั้นประมาณ 2 เมตร พื้นหลุมของทหารม้าดินเผาถูกปูด้วยอิฐน้ำเงิน ความสูงของพื้นที่ภายในจากหลังคาหลุมถึงพื้นหลุมคือ 3.2 เมตร ปัจจุบันมีหลุมทหารม้าดินเผาที่ขุดค้นแล้วทั้งหมด 4 แห่ง หลุมหมายเลข 1, 2, และ 3 มีรูปร่างรวมกันเป็นตัว «พิน» () ในขณะที่หลุมหมายเลข 4 มีหลุมแต่ไม่มีหุ่นดินเผา - หลุมหมายเลข 1 มีพื้นที่มากที่สุด ภายในส่วนใหญ่เป็นแนวรบสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ประกอบด้วยทหารม้าดินเผา, รถม้า, และทหารราบ - หลุมหมายเลข 2 ภายในเป็นแนวรบขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยรถม้า, ทหารม้า, และทหารม้าดินเผาผสมกัน - หลุมหมายเลข 3 มีพื้นที่น้อยที่สุด ภายในส่วนใหญ่เป็นรถม้าไม้และทหารพิธีกรรมที่ถืออาวุธชู (shu - อาวุธคลับยาว) ปัจจุบันมีของโบราณที่ขุดค้นออกมาทั้งหมด 4 ประเภทหลัก — - หุ่นดินเผา (): ปัจจุบันพบหุ่นดินเผาทั้งหมดประมาณ 8,000 ชิ้น หุ่นดินเผาส่วนใหญ่แบ่งเป็นทหารถม้า, ทหารม้า, ทหารราบ, ฯลฯ เครื่องแต่งกายและอารมณ์ของหุ่นดินเผาแต่ละชิ้นไม่เหมือนกัน ทรงผมของบุคคลแตกต่างกัน ท่าทางมือและสีหน้าก็มีความแตกต่างกัน สามารถพูดได้ว่า «พันคนพันหน้า» ตามระดับสถานะ สามารถแบ่งเป็นหุ่นทหารนายทหารและหุ่นทหารทั่วไปสองประเภทใหญ่ ในหุ่นทหารนายทหารยังมีความแตกต่างระหว่างนายทหารระดับสูง (เรียกทั่วไปว่าหุ่นนายพล), นายทหารระดับกลาง, และนายทหารระดับล่าง ในหุ่นทหารทั่วไปยังมีความแตกต่างระหว่างทหารราบเบาและทหารราบหนัก - ม้าดินเผา (): ม้าดินเผาสูงประมาณ 172 เซนติเมตร ยาว 200 เซนติเมตร ม้าดินเผาที่ขุดค้นจากหลุมมีขนาดไม่ใหญ่มาก หัวค่อนข้างหนัก กระดูกจมูกยื่นโต คอหนาและสั้นเล็กน้อย เกราะผมต่ำ หลังกว้างและเว้าลงเล็กน้อย หน้าอกกว้าง - อาวุธ (): หลุมทหารม้าดินเผาขุดค้นอาวุธจำนวนมาก เช่น กอ (ge - ดาบขวาน), หอก (mao), จักร (ji - หอกคู่), ยฺว่ห์ (yue - ขวานใหญ่), ชู (shu - คลับยาว), เป่ย (pi - หอกยาว), ธนู, นู, ฯลฯ - อื่นๆ (): หลุมหมายเลข 1 เคยขุดค้นกระดิ่งทองหุ่นดินเผา ซึ่งมักใช้ในการบัญชาการการรบ งานฝีมือของหุ่นดินเผาเหล่านี้ประณีตอย่างยิ่ง ใช้วิธีการผสมระหว่างแม่พิมพ์และปั้น โดยเน้นที่การปั้นเป็นหลัก และใช้เทคนิคหลายอย่างเช่น การกอง, การบีบ, การแกะ, การวาด, ฯลฯ เพื่อแกะสลักอย่างประณีต ปั้นร่างหุ่นดิบก่อน จากนั้นทำการปั้นดินซ้ำเป็นครั้งที่สองและตกแต่งและแกะสลักรายละเอียด สุดท้ายประกอบและต่อหัว, มือ, และลำตัวที่ทำแยกกันเข้าด้วยกัน หุ่นดินเผาที่ทำเสร็จจะถูกนำไปอบในเตาหลังจากทำให้แห้งในร่ม อุณหภูมิการอบประมาณ 1,000 องศาเซลเซียส หลังจากหุ่นดินเผาอบเสร็จและออกจากเตา ก็จะทำการระบายสีต่อ ซึ่งอาจใช้กระบวนการสายการผลิต เมื่อทหารม้าดินเผาเพิ่งถูกขุดค้นออกมา พวกเขาทั้งหมดมีสีสันสดใส ผิวสีชมพู, ตาดำ, เสื้อผ้าหลากสี มีสีมากกว่าสิบสี ทำให้ทหารม้าดินเผาดูเกือบจะเหมือนคนจริง ในจำนวนนั้น สีแดงคือ สารสีแดงจากแร่คินนาบารี (cinnabar), สีเขียวคือ แร่ฟ้าเขียว (turquoise), สีขาวคือ ผงกระดูก, สีดำคือ ผงคาร์บอน ในขณะที่สีน้ำเงินและสีม่วงนั้นมหัศจรรย์ยิ่งกว่า หลังจากการตรวจสอบ พบว่าส่วนผสมคือ «แบเรียมทองแดงซิลิเกต» (barium copper silicate) ซึ่งเป็นวัสดุที่ใช้ในสารนำไฟฟ้าสูง (superconductors) และวิธีการสังเคราะห์สารประกอบนี้ของคนฉินเมื่อมากกว่า 2,000 ปีก่อน ยังคงเป็นปริศนาในปัจจุบัน แต่ไม่ว่าจะเป็นสีใด เพียงแค่ถูกขุดค้นออกมา สีบนผิวของมันจะหลุดออกภายในครึ่งชั่วโมง ซึ่งน่าเสียดายอย่างยิ่ง (ภาพจินตนาการของทหารม้าดินเผาสีเต็ม) ความสูงรวมของทหารม้าดินเผา (รวมฐาน) โดยพื้นฐานแล้วอยู่ที่ 180 เซนติเมตรขึ้นไป สูงสุดสูงถึงประมาณ 250 เซนติเมตร หากเอาฐานออก ความสูงของทหารม้าดินเผาโดยทั่วไปอยู่ระหว่าง 170.5 เซนติเมตรถึง 181.5 เซนติเมตร ความสูงเฉลี่ยประมาณ 178.5 เซนติเมตร แต่นี่เป็นผลลัพธ์ที่ผ่านการตกแต่งให้สวยงามแล้ว ในความเป็นจริง ตามการแปลงหน่วยความยาวของราชวงศ์ฉิน ความสูงเฉลี่ยของคนฉินควรอยู่ที่ประมาณ 160-170 เซนติเมตร ในปี 1987 สุสานจักรพรรดิฉินชี่หวงและหลุมทหารม้าดินเผาได้รับการอนุมัติจากยูเนสโกให้เข้าสู่ «รายชื่อมรดกโลก» และได้รับการยกย่องว่าเป็น «ปาฏิหาริย์ที่แปดของโลก» ลำดับการเยี่ยมชมของเราคือหลุมหมายเลข 1-3-2 เนื่องจากวิธีนี้จะไม่ต้องเดินทางกลับหลัง ขอให้เราเข้าสู่หลุมหมายเลข 1 กันก่อน
นี่คือการแนะนำชาและอาหารที่เกี่ยวกับ《กองทัพที่ฟื้นคืน》และ《เพลงรักตลอดกาล》 โปรดเลือกการแสดงที่คุณจะรับชม จากนั้นเดินตามคำแนะนำไปข้างหน้า หากต้องการไปยัง《กองทัพที่ฟื้นคืน》ให้เดินตาม“การจราจร-ไปยัง《กองทัพที่ฟื้นคืน》รอบ 16:40” จากนั้นเดินตาม“สถานีที่สาม-《กองทัพที่ฟื้นคืน》”-“เวลาพักชาน้ำชาที่สถานีที่สาม”-“มื้อค่ำที่สถานีที่สาม” จากนั้นคุณก็จะเสร็จสิ้นการเดินทางในวันนี้ หากไปยัง《เพลงรักตลอดกาล》ให้ทำตาม“การจราจร-ไปยัง《เพลงรักตลอดกาล》รอบ 19:10” จากนั้นเดินตาม“สถานีที่สี่-《เพลงรักตลอดกาล》”-“การนวดผ่อนคลายที่สถานีที่สี่”-“ชาและกาแฟที่สถานีที่สี่”-“มื้อค่ำที่สถานีที่สี่”-“การแนะนำการแสดง《เพลงรักตลอดกาล》” จากนั้นคุณก็จะเสร็จสิ้นการเดินทางในวันนี้ แน่นอนว่าอย่าลืมไปที่“สิ่งที่น่าสนใจเพิ่มเติม คุ้มค่าที่จะรอคอย”
หากคุณมาถึงเร็วไปหน่อย คุณสามารถดื่มอะไรบางอย่างได้ ที่นี่มีร้าน “ชาพูดคุย” ที่แนะนำ ที่นี่คุณสามารถสัมผัสกับวัฒนธรรมการชาจีนแบบดั้งเดิม บรรยากาศอบอุ่นและผ่อนคลาย
《กองทัพที่ฟื้นคืนชีพ》บทนำการแสดง เนื่องจากการแสดงไม่มีซับไตเติ้ลภาษาอังกฤษ เราจึงจะขอแนะนำเนื้อหาทั้งหมดของการแสดงเพื่อให้คุณเข้าใจ ซึ่งมีการเปิดเผยเนื้อหาสำคัญในเรื่องด้วย。 พื้นหลังเรื่องราว：อิงจากจดหมายสองฉบับที่เขียนโดยเฮย์ฝูและเจิงถึงพี่ชายผู้ใหญ่ของเขาช่วงเวลาที่พบในหลุมฝังศพแห่งราชวงศ์ชิงที่ถูกขุดค้นในปี 1975 ที่อำเภอหยุนเหมิง มณฑลหูเป่ย์ สะท้อนให้เห็นถึงเฮย์ฝูและเจิงขณะติดตามกองทัพราชวงศ์ชิงในการรบกับอาณาจักรชู เล่าเรื่องราวการลาจากคนรัก การเดินทางระยะไกล การต่อสู้ที่กล้าหาญ และการเสียชีวิตในต่างถิ่น แสดงถึงความรักชาติของชาวชิงและการรุ่งเรืองและร่วงโรยของอาณาจักรใหญ่แห่งชิง。 โถงนิทรรศการ： ฉากเปิดการแสดง：เมื่อการแสดงเริ่มต้น ไฟมืดสนิท หัวกูรูของชิงขนาดใหญ่ฟื้นคืนชีพ ส่งตัวเองให้กับผู้เยี่ยมชม ราวกับว่าตื่นขึ้นจากการหลับใหล เพื่อพาพวกเขาเดินทางข้ามเวลา ตามด้วยประตูเปิดขึ้น ดวงจันทร์ปรากฏขึ้น ผู้คนเริ่มเดินเข้าสู่วิถีสีเขียวลึกลับข้างๆ มีจอขนาดใหญ่แสดงวิดีโอเกี่ยวกับต้นกำเนิดของชาวชิง。 การนำเสนอพื้นหลังประวัติศาสตร์：วิดีโอแนะนำว่า หลังจากการพัฒนามากกว่า 2,000 ปี และการปฏิรูปของชางหยาง ชาวชิงเริ่มมีอำนาจมากขึ้น จึงเริ่มต้นสงครามในการรวมประเทศหกอาณาจักร เพื่อวางรากฐานพื้นหลังประวัติศาสตร์สำหรับการพัฒนาของเรื่องต่อไป ข้อมูลเหล่านี้มีอยู่ในบทนำก่อนหน้านี้ หากคุณต้องการทราบเพิ่มเติม สามารถย้อนกลับไปอ่านได้อีกครั้ง。 ผ้าม่านที่หนึ่ง: การกล่าวลา： การตั้งฉาก：ในหมู่บ้านเล็กๆ ทั่วไป มีการจัดงานแต่งงานอย่างคึกคัก เจ้าบ่าวชื่อ “เจิง” พี่ชายชื่อ “จง” และน้องชายชื่อ “เฮย์ฝู” ในขณะนั้น หมู่บ้านเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข แต่ถูกทำลายโดยคำสั่งการเกณฑ์ทหารของจักรพรรดิฉิน。 เรื่องราวการเกณฑ์ทหาร：จักรพรรดิฉินสั่งการเกณฑ์ทหาร ต้องมีพี่น้องสามคนออกไปอย่างน้อยสองคน จงเคยเข้าร่วมสงคราม ถึงแม้ว่าจะกลับมาอย่างมีชีวิต แต่ขาเขาพิการ ด้วยเหตุนี้ เจิงที่เพิ่งแต่งงานและน้องชายคนสุดท้อง เฮย์ฝู จึงถูกบังคับให้รับราชการทหาร กล่าวลาอย่างเจ็บปวดจากผู้คนในบ้านเกิด ฉากนี้แสดงถึงความไม่สมเหตุสมผลและการเสียสละของครอบครัวชาวชิงในฝ่ายชาติสิทธิ์ ความรู้สึกของการจากลาระหว่างญาติในฉากนี้สร้างความสะเทือนใจให้กับผู้ชม。 ผ้าม่านที่สอง: ค่ายทหารของชิง:： การแสดงชีวิตในค่ายทหาร：เจิงและเฮย์ฝูเดินทางมาถึงค่ายทหารของชิง ที่นี่มีทหารจากทั่วทุกมุมประเทศมารวมตัวกัน พวกเขาใช้ชีวิตและฝึกซ้อมร่วมกันระเบียบวินัยทหารเข้มงวด ต้องทำการฝึกที่มีความเข้มข้นสูงทุกวัน。 การตรวจสอบโดยพระเจ้า：วันหนึ่ง พระเจ้าแห่งชิงมาตรวจสอบที่ค่ายทหาร ยืนอยู่บนที่สูง พร้อมให้กำลังใจทหารที่กำลังจะออกศึกหวังว่าทุกคนจะกลับมาอย่างปลอดภัย ทหารแต่ละคนมีความกระตือรือร้น เพื่อต้องการทำชื่อเสียงในสนามรบ แสดงให้เห็นถึงศักดิ์ศรีของกองทัพชิงและอำนาจของพระเจ้า ในฉากนี้ให้ผู้ชมสัมผัสถึงวินัยและพลังรบของกองทัพชิง รวมถึงความจงรักภักดีต่อประเทศและความปรารถนาที่จะต่อสู้ของทหาร。 ผ้าม่านที่สาม (1): การเดินทางที่ยาวนาน คิดถึงคนรัก:： การเดินทัพที่ลำบาก：กล่าวลาแผ่นดินเหย้า มุ่งหน้าสู่สนามรบ ทหารชิงที่ผ่านการฝึกอบรมอย่างเข้มงวดต้องเดินทางอย่างยาวนาน ไม่มีการหยุดพักกว่า 10 วัน พวกเขาเดินขึ้นเขา ข้ามหุบเขา และต้องเผชิญกับความลำบาก ยังไม่ทันได้เห็นการต่อสู้ที่เกิดขึ้น มีทหารหลายคนที่เสียชีวิตระหว่างการเดินทาง เป็นการแสดงถึงความโหดร้ายของสงครามและความยากลำบากของทหาร。 ความคิดถึง:เมื่อเข้าสู่รัฐชู การต่อสู้เกิดขึ้นมากมาย มีทหารเสียชีวิตเป็นจำนวนมากในทุกวัน เมื่อฤดูหนาวมาเยือน หิมะตกโปรยปราย ในถ้ำแห่งหนึ่ง เจิงและเฮย์ฝูแสดงความคิดถึงญาติ เขียนจดหมายถึงแม่เพื่อปรารถนาให้ส่งเงินและเสื้อผ้ามา พร้อมยืนยันว่าจะต่อสู้อย่างขยันขันแข็งบนสนามรบเพื่อสะสมผลงาน ทำให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีกว่า ในฉากนี้แสดงให้เห็นถึงการทดสอบด้านจิตใจของสงครามและความรักชาติของทหาร。 ผ้าม่านที่สาม (2): การโจมตีเมืองซู่ชุน ทำลายรัฐชู:： ฉากสงคราม:กองทัพชิงได้มาถึงเมืองหลวงซู่ชุนของรัฐชู ทหารของชูยืนอยู่บนป้อม ในขณะที่กองทัพชิงด้านล่างกำลังต่อสู้กันแบบถึงตาย เสียงก้องดังขึ้นและแสงไฟ ลุกโชน ทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนอยู่ในสนามรบที่รุนแรงและสัมผัสถึงความโหดร้ายของสงครามได้อย่างเต็มที่。 บทสรุปแห่งชัยชนะ:ในที่สุด ทหารชิงสามารถยึดป้อมได้ ชักธงชิงขึ้นมาแทนที่ธงรัฐชู ผู้ชมได้เข้าร่วมกับกองทัพชิงในการบุกเข้าเมืองซู่ชุน ฉากนี้แสดงให้เห็นถึงพลังรบอันแข็งแกร่งของกองทัพชิงและความชื่นชมยินดีแห่งชัยชนะ นอกจากนี้ยังเป็นสัญลักษณ์ของการล่มสลายของรัฐชู และอีกก้าวเมื่อราชวงศ์ชิงรวมประเทศหกอาณาจักร。 ผ้าม่านที่สี่: ความเป็นหนึ่งเดียวทั่วทั้งแผ่นดิน:： กาผ้าม่านรรวมชาติ:ชิงเอาชนะหกรัฐ ได้รวมชาติแต่เจิงและเฮย์ฝูเสียชีวิตในสนามรบ ไม่สามารถกลับไปหาคนรักได้ พี่ใหญ่จงสืบทอดผลการทหารของเจิงและเฮย์ฝู ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับครอบครัว ประเทศจึงได้หลีกเลี่ยงสงครามและความสงบก็ตามมา。 พิธีกรรมหุ่นดินเผา:ลูกของเจิงเติบโตขึ้นโดยไม่เคยพบหน้าพ่อ ดังนั้นจงจึงทำหุ่นดินเผาสองชิ้นเหมือนดังสายตาของเจิงและเฮย์ฝู แม่ได้อาบน้ำให้หุ่นดินเผาในเสื้อผ้าที่ทำไวสำหรับเจิงและเฮย์ฝู สุดท้าย เวลาหมุนย้อนกลับไปที่เดือนมีนาคม ปี 1974 เมื่อชาวนาขุดบ่อน้ำแล้วพบกับสุสานทหารชิง ในขณะที่ผู้กล้าชิงจากกว่า 2,000 ปีที่แล้ว ปรากฏให้เห็นอีกครั้งในหน้าสาธารณะ ฉากนี้เชื่อมโยงประวัติศาสตร์เข้ากับความเป็นจริงผ่านการสร้างหุ่นดินเผาและการค้นพบสุสานทหารชิง ทำให้ผู้ชมมีความเข้าใจลึกซึ้งถึงประวัติศาสตร์ของชาวชิงและความหมายของสุสานทหารชิง。 ข้อควรระวังในการเข้าชมการแสดง: สิ่งของที่ถูกจำกัด: ห้ามนำมีดทุกชนิด เครื่องดื่มที่เป็นของเหลว สินค้าติดไฟหรือระเบิด สารเคมีอันตราย และวัตถุดิบที่สงสัยว่าจะเป็นอันตรายเข้ามาภายใน。 รักษาของส่วนตัวให้ดี:ในระหว่างการแสดง ผู้ชมจะต้องย้ายที่ตามเรื่องราว โปรดดูแลโทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์ และสิ่งของส่วนตัวเพื่อหลีกเลี่ยงการสูญหายหรือหลงลืม。 ปฏิบัติตามระเบียบ:ที่โรงละครไม่ต้องมีการจัดที่นั่งแบบหมายเลข หลังจากเข้ามาแล้วโปรดรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อย ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ในการนำทางที่นั่ง ในระหว่างการชมการแสดง ห้ามเคลื่อนไหวไปมา หรือส่งเสียงดัง เพื่อไม่ให้รบกวนผู้ชมคนอื่น。 ห้ามถ่ายภาพหรือบันทึกวิดีโอ:เพื่อปกป้องลิขสิทธิ์ของการแสดงและไม่ให้มีผลกระทบต่อการแสดงของนักแสดงหรือผู้ชมคนอื่น ห้ามใช้อุปกรณ์เช่นโทรศัพท์มือถือหรืออุปกรณ์อื่นในการถ่ายภาพหรือบันทึกวิดีโอในระหว่างการแสดง。 ระมัดระวังความปลอดภัย:สถานที่การแสดงอาจมีแสงสลัว ผู้ชมจะต้องเปลี่ยนที่นั่งอยู่เสมอ ขอให้ระมัดระวังการเดินเพื่อป้องกันการล้มละลายหรือชนกัน。 โปรดระวังความปลอดภัย: สถานที่แสดงอาจมีแสงสลัว และผู้ชมต้องเคลื่อนย้ายไปยังจุดชมต่างๆ อยู่ตลอด กรุณาระมัดระวังเท้าเพื่อป้องกันการล้มหรือชนสิ่งของนะคะ
เมื่อการรับชมสิ้นสุดลง ท้องฟ้ามีแสงสว่าง เรามาโอบกอดอาหารค่ำอร่อยๆ เพื่อต้อนรับการสิ้นสุดของการเดินทางในวันนี้กันเถอะ
การแสดงเพลงแห่งความเศร้าโศกเริ่มขึ้นเวลา 19:10 ก่อนการแสดง เรามีเวลาพักผ่อนหรือทำการ นวดประมาณ 2-3 ชั่วโมง หวังว่าคุณจะสามารถบรรเทาความเหนื่อยล้าในระหว่างนี้ และอิ่มท้อง พร้อมสำหรับการแสดงที่น่าตื่นเต้นในค่ำคืนนี้。 ยังมีเวลาอีกมาก มาเริ่มผ่อนคลายกันก่อนแล้วไปทานข้าวเย็นกันเถอะ—
หลังจากวันแห่งความวุ่นวาย คุณคงจะรู้สึกเหนื่อยล้ามาก เรามีบริการนวดเท้าและนวดแผนไทยเพื่อความผ่อนคลายให้กับคุณ
ถ้าคุณไม่อยากนวด การดื่มกาแฟหรือชาสักแก้วเพื่อคลายความเหนื่อยล้าก็เชื่อว่าจะช่วยได้มากเช่นกันค่ะ
หลังจากเวลาพักผ่อน มาทานอะไรหน่อยเถอะ เพราะการดูการแสดงในขณะที่หิวไม่ใช่ความทรงจำที่ดี โดยเฉพาะการแสดงในตอนกลางคืนที่น่าตื่นเต้นอย่างมาก อย่าให้เสียงท้องร้องส่งผลต่ออารมณ์ของเราเลย
นี่คือการแสดงระบำประวัติศาสตร์กลางแจ้งขนาดใหญ่ แบ่งออกเป็นทั้งหมด 10 ฉาก ใช้เวลาทั้งสิ้น 70 นาที คำแนะนำก่อนเข้าชม: หากในวันนั้นอุณหภูมิต่ำ อุณหภูมิที่เขาหลีซานจะต่ำกว่าตัวเมืองราว 5 องศาเซลเซียส แนะนำให้เตรียมเสื้อกันหนาวไปด้วย ด้านหน้าพระราชวังฮวาชิงมีบริการให้เช่าผ้าห่มหรือเสื้อคลุมทหาร ราคาประมาณ 10 หยวน หากเช่าภายในพื้นที่แล้ว ราคาจะเพิ่มขึ้น 5–10 เท่า หากผู้ชมด้านหน้าเป็นคนตัวสูง อาจบังทัศนวิสัยได้ แนะนำให้ไปยืนชมด้านหลังสุด จะเห็นชัดกว่ามาก กล้องส่องทางไกลไม่มีความจำเป็น ใกล้จุดขายตั๋วจะมีพนักงานเสนอ "ทางเข้า VIP" โดยเสียเพิ่ม 50 หยวน จะได้เข้าเร็วขึ้น และมีบริการแช่เท้าในน้ำอุ่นหรือดื่มชาร้อน ถ้าไม่อยากต่อคิว อาจพิจารณาเลือกใช้บริการนี้ ฉากหลังของละครเวที《บทเพลงแห่งความรักนิรันดร์》— กบฏอานซี เหตุการณ์กบฏอานซี () เกิดขึ้นในยุคราชวงศ์ถัง สมัยจักรพรรดิถังเสวียนจง ซึ่งสร้างความเสียหายรุนแรงทั้งในแง่จำนวนประชากร เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม มีการประมาณว่าการกบฏนี้ทำให้ประชากรจีนสูญเสียไปถึง 30–36 ล้านคน ในเขตเมืองหลวงที่มีประชากรราว 2 ล้านคน เหลือรอดไม่ถึง 1,000 ครัวเรือน กองกำลังกบฏฆ่า ปล้น เผา บ้านเมืองล่มสลาย ประชาชนล้มตายและพลัดพราก ก่อนเหตุการณ์นี้ ราชวงศ์ถังมีวัฒนธรรมที่เปิดกว้าง มั่นใจ รุ่งเรือง แต่หลังจากนั้นผู้คนตกอยู่ในความทุกข์และวัฒนธรรมเริ่มถดถอย นี่จึงเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ราชวงศ์ถังเข้าสู่ยุคเสื่อม สาเหตุของการลุกฮือในครั้งนั้น ได้แก่： 1. ปัญหาภายใน+ภายนอก ความเหลื่อมล้ำรุนแรง ภาษีหนัก ประชาชนทุกข์ระทม ระบบแบ่งที่ดินแบบ "จวินเถียนจื้อ ()" ที่ช่วยฟื้นฟูเศรษฐกิจในยุคต้นถัง เริ่มพังทลายในช่วงหลัง ขุนนางและเศรษฐีแย่งครอบครองที่ดิน ภาษีที่ชาวนาแบกรับมีทั้ง สองภาษีของเจ้าของที่ดิน รวมถึงค่าธรรมเนียมอีกมากมาย ประชาชนหลายล้านคนหลบหนี ส่งผลต่อรายได้ของรัฐและเสถียรภาพทางสังคม 2. การเปลี่ยนจากระบบทหารอาสาเป็นทหารอาชีพ ทำให้แม่ทัพมีอำนาจมากขึ้น ในยุคต้นของราชวงศ์ถัง ระบบ "" ทหารจะทำไร่ทำสวนยามสงบ ออกรบเฉพาะยามจำเป็น ต่อมาเปลี่ยนเป็นระบบ "" ทหารประจำการตลอดเวลา รับการฝึกมืออาชีพ มีความผูกพันกับแม่ทัพ ขุนศึกอานลู่ซานมีอำนาจเหนือกองทัพสามมณฑล ครองกำลังพลถึง 150,000 นาย เทียบเท่าจักรวรรดิโรมันในยุคสูงสุด 3. ความอ่อนแอของจักรพรรดิถังเสวียนจง ช่วงต้นของรัชสมัยคือยุค "ความเจริญรุ่งเรืองไคหยวน" แต่ต่อมากลับหมกมุ่นกับความหรูหรา เพลิดเพลินกับนางสนมและดนตรี เขาโปรดปรานขุนนางอย่างหลี่หลินฝู่ ผู้ที่ "พูดหวานแต่ซ่อนมีด" ขัดขวางคนเก่งเข้าสู่ราชสำนัก หลังจากนั้นกลับอุปถัมภ์หยางกั๋วจง ขุนนางที่โง่เขลาและทะเยอทะยาน นำไปสู่ความขัดแย้งกับอานลู่ซาน และกลายเป็นชนวนของกบฏ จักรพรรดิยังฟุ่มเฟือยกับพระตำหนักและสิ่งฟุ่มเฟือยเพื่อเอาใจหยางกุ้ยเฟย เช่น ลำเลียงลิ้นจี่สดจากกว่างตงมายังฉางอาน ระยะทางกว่า 2,500 กิโลเมตร ภายใน 2–3 วัน เพื่อไม่ให้ผลไม้เสีย แม้ว่าอานลู่ซานจะมีพฤติกรรมต้องสงสัยหลายครั้ง แต่จักรพรรดิยังคงเชื่อใจเขาอย่างผิดๆ จนกระทั่งเกิดกบฏอย่างไม่ทันตั้งตัว เนื้อหาละครเวที 《บทเพลงแห่งความรักนิรันดร์》 (《》) ทั้ง 10 ฉาก บทนำ：หญิงสาวจากตระกูลหยางเติบโตขึ้นมาอย่างงดงาม ดอกบัวงามบานสะพรั่งกลางทะเลสาบเก้าหงส์ หยางอวี้หวนร่ายระบำภายใต้ผ้าคลุมยาวอ่อนช้อย รูปโฉมงดงามดุจหยก เสียงระฆังโบราณนำผู้ชมย้อนสู่อดีตอันแสนโรแมนติก ฉากที่หนึ่ง：หญิงงามที่จักรพรรดิเหลือบแล หยางอวี้หวนเข้าวังตามรับสั่ง พระจักรพรรดิประทานปิ่นทองให้เป็นของหมั้น พิธีแต่งตั้งถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ มีการร่ายรำ ดนตรี แสงไฟตระการตา ฉากที่สอง：คำมั่นแห่งรักในคืนเดือนเจ็ด คืนเทศกาลฉีซี (วันแห่งความรักจีน) ทั้งสองชมจันทร์ริมลำธาร สาบานรักใต้หมู่ดาว ร่ายรำใต้แสงจันทร์ ในน้ำ ในป่า แสดงถึงรักที่อ่อนหวาน ฉากที่สาม：อาบน้ำในสระฮวาชิง หยางกุ้ยเฟยอาบน้ำพร้อมนางกำนัล ภาพงามหยดย้อย “สายน้ำอบอุ่นลูบผิวนวล” ร่างอ้อนช้อยของเธอร่ายรำในม่านน้ำโปร่งใสดั่งกลีบดอกไม้เปียกฝน ฉากที่สี่：ระบำถูกขัดจังหวะ อานลู่ซานจงใจเต้นระบำชาวเผ่าขัดจังหวะการแสดง “เสื้อขนนกสีรุ้ง” จักรพรรดิทนไม่ไหว กระโจนเข้าร่วมรำ แสดงอำนาจจักรพรรดิ ฉากที่ห้า：งานเลี้ยงแห่งความเมา หยางกุ้ยเฟยเมามายในงานเลี้ยง ผมหยักศก ปากแดงเรื่อ งามจนดอกไม้ยังอาย นางกำนัลช่วยดูแล นางหยอกเย้าอย่างเสน่หา ฉากที่หก：เสียงดนตรีฟุ้งลอยในสายลม ในสวนดอกบัว หยางกุ้ยเฟยและนักแสดงร่ายระบำอ่อนช้อย จักรพรรดิชมอยู่ด้วยรอยยิ้ม ภาพแห่งความรักแสนงดงาม ฉากที่เจ็ด：ความรักทั้งวังหลวงตกแก่เพียงนางเดียว ในวันเกิดของหยางกุ้ยเฟย มีการจัดเลี้ยงใหญ่ในพระราชวัง เธอร่ายรำเพลงใหม่ “เสื้อขนนกสีรุ้ง” จักรพรรดิรับนางเข้าหอ กอดกันแนบแน่น ฉากที่แปด：เสียงกลองรบแห่งอวี้หยางดังก้อง อานลู่ซานก่อกบฏ เมืองหลวงล่มสลาย ไฟสงครามปะทุ จักรพรรดิหนีเอาชีวิตรอด ความฝันแห่งความสุขพังทลาย ฉากที่เก้า：ปิ่นทองตกสู่พื้น ไม่มีใครเก็บ เมื่อหลบหนีถึงม้าเหวยโพ โดนบีบให้ประหารหยางกุ้ยเฟย ทั้งสองร่ำไห้อาลัยในวงล้อมทหาร หยางกุ้ยเฟยสิ้นใจท่ามกลางแสงจันทร์อย่างเศร้าสลด ฉากที่สิบ：สวรรค์-โลก รักแท้พบกันอีกครั้ง ดวงวิญญาณของจักรพรรดิกลับมาพบหยางอวี้หวนบนดวงจันทร์ ทั้งสองร่ำไห้ และร่ายรำภายใต้ม่านหมอกของสวรรค์ ระบำ "เสื้อขนนกสีรุ้ง" ตบท้ายเรื่องราวแห่งรักนิรันดร์ที่แม้โลกจะแยก แต่ใจไม่เคยห่าง
เมื่อได้เห็นม้าทองที่ละเอียดประณีตถูกขับเคลื่อนออกมาจากหมอกประวัติศาสตร์ หุ่นตัวละครร้อยบทบาทบรรยายรายละเอียดของราชสำนัก ผู้ที่รวมประเทศทีละคนมาบ้นด้วยความเงียบและความร้ายแรงอยู่ตรงหน้าคุณ…… แนวคิดที่เป็นนามธรรมและคลุมเครือของราชวงศ์ฉินในตอนนี้ มันไม่ใช่เพียงแค่สัญลักษณ์ที่เลือนรางจากกว่า 2000 ปีมาแล้วใช่ไหม? คุณอาจจะจินตนาการไม่ถึงว่า หลังจากฉินรวมแผ่นดินได้หกประเทศแล้ว ได้มีการรวมตัวอักษรและการกำหนดมาตรฐานน้ำหนักและมาตรการ การสร้างกำแพงเมืองจีน การตั้งระบบอาณาจักรกลาง การสร้างหลุมฝังศพของจักรพรรดิซีฮวง และการออกศึกในเขตอู๋หยก……ความสำเร็จอันมากมายนี้ กลับใช้เวลาเพียงแค่สิบห้าปีแล้วราชวงศ์ฉินก็ดังกราวผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน เสมือนดาวตกที่ไหม้เกรียมลง ในกระแสการต่อต้านที่มากระหน่ำ มันล้มลงด้วยเสียงกระหึ่ม ฟังดูอาจทำให้เกิดตรีลักษณ์อันงดงาม แต่ก็ยิ่งแฝงความลึกลับไว้เช่นกัน。 แม้ว่าแสงสว่างของดาวตกนี้จะมีช่วงเวลาสั้น แต่ในระยะเวลา 2200 ปีถัดมา มันได้ระบุเส้นทางในการเคลื่อนที่ของอารยธรรมฮวาเซีย ความทรงจำที่ถูกแกะสลักด้วยอักษรที่รวมกัน และภูมิประเทศที่เชื่อมต่อกันอย่างแสนมหัศจรรย์ กลายเป็นรหัสที่ซ่อนเร้นในสายเลือดของชาวจีนแล้ว หากคุณพิจารณาให้ดี คุณจะพบกับลักษณะเดียวกันที่ซึ่งเลื้อยอยู่ในเสียงเขย่าอูฐแห่งราชวงศ์ฮั่น ดาบและกวีของราชวงศ์ถัง และเรือค้าในราชวงศ์ซ่ง……จนถึงทุกสิ่งที่คุณเห็นในปัจจุบัน。 วันอันน่าจดจำนี้จะสิ้นสุดลงแล้ว หวังว่าคุณจะมีความสุข ราตรีสวัสดิ์。 อ้อ เกือบลืม หากโปรแกรมในวันนี้ทำให้คุณพอใจ กรุณาให้คะแนนเราด้วยคะแนนดีๆ นี่จะเป็นประโยชน์มากสำหรับผู้ที่คิดจะมาเที่ยวจีน สำหรับหากมีสิ่งใดที่ทำให้คุณไม่พอใจ ก็กรุณาแจ้งเราอย่างรวดเร็ว นี่จะช่วยกระตุ้นให้เราพัฒนาบริการอยู่เสมอ。 ขอบคุณมาก。
1. กำหนดการวันนี้จะเน้นไปที่พิพิธภัณฑ์หลุมศพจักรพรรดิฉินสื่อหวง กรุณาทานอาหารเช้าที่โรงแรมหรือสถานที่ใกล้เคียง
2. สวมรองเท้าที่สะดวกสบายเนื่องจากจะต้องเดินเยอะในวันนี้
3. นำพาวเวอร์แบงค์มาด้วยเพื่อให้โทรศัพท์ของคุณยังมีแบตเตอรี่อยู่ตลอดทั้งวัน
4. หลีกเลี่ยงการพกพาสิ่งของมากเกินไป โดยเฉพาะมีด สิ่งที่บอบบาง หรือวัตถุต้องห้ามอื่นๆ
5. ขึ้นอยู่กับฤดูกาล นำร่ม เสื้อกันแดด หรือแจ็คเก็ตมาด้วย ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม ซีอานอาจร้อนมาก ในขณะที่ในเดือนอื่นๆ คุณอาจต้องเตรียมตัวสำหรับอากาศที่เย็นกว่า
6. อย่าลืมนำพาสปอร์ตของคุณมาด้วย.
ต้องทำการจอง:
1. ตั๋วเข้าชมพิพิธภัณฑ์หลุมศพจักรพรรดิฉินสื่อหวง
2. การแสดงของ "กองทัพฟื้นคืน"
3. การแสดงของ "บทเพลงแห่งความเศร้าโศกนิรันดร์."
ราคาเข้าชม: 120 หยวน ซึ่งรวมการเข้าชมทั้งพิพิธภัณฑ์หลุมศพจักรพรรดิฉินสื่อหวง (秦始皇陵博物院) และสวนลิชาน (丽山园).
ต้องซื้อบัตรก่อนเวลา 15:30 น. ในวันใช้งาน เมื่อทำการจอง บัตรจะพร้อมใช้งานทันที สำหรับผู้สูงอายุอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป เด็กอายุต่ำกว่า 16 ปี นักวิชาการจากสถาบันวิทยาศาสตร์จีนและสถาบันวิศวกรรมจีน รวมทั้งผู้พิการสามารถเข้าชมได้ฟรีแต่ต้องจองตั๋วล่วงหน้าในเว็บไซต์จองตั๋วอย่างเป็นทางการ ผู้เข้าชมทุกคนต้องจองตั๋วผ่านเว็บไซต์ทางการของหลุมศพจักรพรรดิฉินองค์แรก พิพิธภัณฑ์ไม่ได้มีการมอบหมายให้หน่วยงานภายนอกใด ๆ ในการขายตั๋ว
ราคาเข้าชม: 268 หยวน สามารถซื้อได้ที่สถานที่จัดแสดงหรือผ่าน Trip.com.
การแสดงนี้ได้รับการแนะนำอย่างมาก เมื่อรวมเข้ากับการเยี่ยมชมทหารดินเผาในช่วงเช้าของคุณ การแสดงจะมอบประสบการณ์ทางประวัติศาสตร์อันตระการตา
อิงจากจดหมายสองฉบับที่ถูกขุดค้นในหลุมศพของราชวงค์ฉินที่ตำบลหยุนเหมิง มณฑลหูเป่ย ในปี 1975 การแสดงเล่าเรื่องราวของสองพี่น้อง เฮย์ฟู่ และจิง ที่ถูกเกณฑ์เข้ากองทัพฉิน หลังจากอำลาครอบครัว พวกเขาต้องผ่านการฝึกซ้อมอย่างเข้มงวด การเดินทางไกล และการต่อสู้ที่ดุเดือด สุดท้ายตายที่สนามรบ พี่ชายคนโต จง รับมรดกทางทหารของพวกเขา และประเทศค่อยๆ มีเสถียรภาพ จง สร้างรูปปั้นดินเผาสองรูปในลักษณะของพวกเขาเพื่อเป็นการระลึกถึงพวกเขา
การแสดงมีทั้งหมดสี่ตอนและสิบฉาก ใช้สไตล์การแสดงที่เคลื่อนไหวซึ่งผู้ชมจะติดตามนักแสดงไปยังสถานที่ต่างๆ ประสบการณ์การดำเนินเรื่องในลำดับเวลา เทคโนโลยีขั้นสูงบนเวทีและเอฟเฟกต์ที่สมจริง สร้างภาพบรรยากาศทางประวัติศาสตร์ เช่น ค่ายทหารของฉินและสนามรบ ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าพวกเขาได้เดินทางย้อนเวลากลับไปที่สนามรบฉินเมื่อกว่า 2,000 ปีที่แล้ว
เปิดให้บริการตลอดทั้งปี โดยมีการแสดงทุกวันเวลา 11:00 น., 14:10 น. และ 16:40 น. การแสดงแต่ละครั้งใช้เวลาประมาณ 70 นาที กรุณามาถึงก่อนเวลา 20 นาที; การตรวจบัตรจะหยุด 5 นาทีก่อนการแสดงเริ่มต้น
ไม่มีที่นั่งประจำ; กรุณาปฏิบัติตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่เมื่อเข้ามาในสถานที่.
หากคุณต้องการเพิ่มประสบการณ์ของวันของคุณ "บทเพลงแห่งความเศร้าโศกนิรันดร์" เป็นทางเลือกที่ยอดเยี่ยม
ฤดูกาลการแสดง: ตั้งแต่ปลายเดือนมีนาคมถึงสิ้นเดือนตุลาคม การแสดงจะไม่มีในเดือนที่อากาศเย็นเนื่องจากองค์ประกอบน้ำในรายการ
ราคาเข้าชม: 299 หยวน.
อิงจากบทกวีคลาสสิกของไป่ จวิ้นอี้ การแสดง 70 นาทีนี้มี 10 ฉาก เล่าเรื่องรักอันยิ่งใหญ่และโศกนาฏกรรมระหว่างจักรพรรดิซวนจงและสนมอันเป็นที่รักของเขา หยาง กุ้ยเฟย์ ตั้งอยู่ที่วังฮัวชิงเมื่อกว่า 1,300 ปีที่แล้ว
มีนักแสดงมืออาชีพ 300 คนและเทคโนโลยีล้ำสมัย การแสดงนี้สร้างเอฟเฟกต์ภาพที่น่าทึ่ง เช่น ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว หมอกในป่า ทะเลสาบที่ลุกโชติช่วง และเวที LED ขนาดใหญ่ที่มีน้ำ สามารถบรรจบประวัติศาสตร์กับความเป็นจริง ธรรมชาติกับวัฒนธรรม และประเพณีกับความทันสมัยได้อย่างราบรื่น
ข้อมูลที่นั่ง:
พื้นที่ VIP ABC: งบประมาณสูงและความคาดหวังด้านภาพสูง พร้อมบริการอย่าง น้ำ, ผ้าเช็ดมือ, แตงกวา, มะเขือเทศ และผลไม้อบแห้ง
พื้นที่กลาง A:มุมมองที่ยอดเยี่ยม ใกล้กับเวที แต่ใกล้กับเอฟเฟกต์ไฟในฉากการกบฏอันหลู่ชาน
พื้นที่กลาง B:ประหยัดงบประมาณพร้อมมุมมองที่ค่อนข้างดี ตั้งอยู่ตรงกลางแต่เบี่ยงไปด้านข้างเล็กน้อย
พื้นที่ตะวันออก/ตะวันตก A:ประหยัดงบประมาณ บางฉากถูกบังบางส่วน
พื้นที่ตะวันออก/ตะวันตก B:สำหรับผู้ที่ต้องการเข้าร่วมจริงๆ แต่พื้นที่อื่นๆ ถูกขายหมด ที่นั่งเหล่านี้อยู่เบี่ยงไปด้านข้างมากกว่า
กำหนดการแสดง:
การแสดงครั้งแรก: 19:10 น.
การแสดงครั้งที่สอง: 20:35 น.
การแสดงครั้งที่สาม: 22:00 น.
การแสดงครั้งที่สี่: 23:25 น.
เข้าสู่ระบบแอป EasyGo China ด้วยอีเมลที่ใช้ตอนชำระเงิน สิ่งที่คุณซื้อจะแสดงใน ทริปของฉัน
เส้นทางของคุณใช้งานได้ในแอปเป็นเวลา 2 วันหลังซื้อ
ค่าเข้าชมและการจองอาจแยกต่างหาก โปรดตรวจสอบข้อมูลทางการของสถานที่ท่องเที่ยวก่อนเดินทาง
★ 5.0 / 5 · รีวิว 11 รายการจากนักเดินทางในแอป
The Terracotta Army is even more overwhelming in person — rank after rank of warriors, each face different, 2,000 years old. The kids were awestruck. Lishan Garden added context, and the evening performance of The Song of Everlasting Regret — a huge outdoor show about the Tang emperor and Yang Guifei — had us all hooked. A magnificent day.
Als Studentin der chinesischen Geschichte, die Krieger des Qin Shihuang zu sehen — dieselbe Schrift, dieselben Maße, dasselbe Straßensystem, das er vereinheitlicht hat — machte alles konkret, was ich studiert habe. Die Gruben sind überwältigend. Die Abendvorstellung war ein wunderschönes, dramatisches Ende. Xi'an liefert Geschichte mit Spektakel.
Eight thousand Terracotta Warriors, eight thousand different faces — the best “extras” of the Qin dynasty. “Song of Everlasting Sorrow” uses real mountains and water as its stage, the lighting choreographed like a film storyboard. As a documentary director, I spent the whole show working out how they shot it.
The Terracotta Army is one of those things you have to see to believe. The scale is just staggering. Standing there, looking at the faces of soldiers buried for two millennia, is a truly humbling experience. Getting out to the site seemed complicated, but this app handled all the logistics, which was a huge relief. The day ended with the Song of Everlasting Sorrow performance, an epic show with the mountain as its backdrop. It was a powerful and seamless way to experience one of the world's greatest historical wonders.
Eight thousand Terracotta Warriors, eight thousand different faces — the best “extras” of the Qin dynasty. “Song of Everlasting Sorrow” uses real mountains and water as its stage, the lighting choreographed like a film storyboard. As a documentary director, I spent the whole show working out how they shot it.
This day delivered the kind of “must-see” history that even a reserved traveler cannot resist. The Terracotta Warriors are astonishing in person—scale, detail, and the sheer gravity of Qin history. I appreciated that the itinerary paired the museum visit with a large-format performance such as The Resurrection of the Legion or Song of Everlasting Sorrow; it gave the history an emotional dimension rather than leaving it as static artifacts. Practical touches mattered: the pacing felt realistic, and the addition of Chinese-style leisure/foot massage at the end was a very civilised solution after hours on your feet. Meals were reliable and filling: a proper lamb paomo, biangbiang noodles, sesame liangpi, and classic grilled skewers—exactly what you want after a day of monumental archaeology. If your priority is imperial-era impact with minimal logistical worry, this is a strong choice.
ไอเดียเพิ่มเติมสำหรับวันที่คุณจะจดจำ
ทัวร์เที่ยวด้วยตัวเอง
ทัวร์เที่ยวด้วยตัวเอง